Είναι πολύ απογοητευτικό το πολιτικό τοπίο με όσα συμβαίνουν στον πλανήτη. Ο ντουνιάς είναι σοκαρισμένος με την πορεία της “μεγάλης δημοκρατίας” που κατέληξε στον Τραμπ. Προφανώς θα ξέχασε ότι και η “Δημοκρατία της Βαϊμάρης” είχε καταλήξει στον Χίτλερ. Αυτό, όμως, που είναι πιο απογοητευτικό είναι να βλέπεις ειδικούς “προοδευτικούς” να οδύρονται σε σχετικά άρθρα τους για την εξέλιξη της δημοκρατίας σε ολιγαρχικά ή απολυταρχικά μορφώματα, αφήνοντας έτσι, εν αγνοία τους υποθέτω, να εννοηθεί ότι το δημοκρατικό πολίτευμα παράγει και τέτοια εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Οποία δυσφήμισή της από τους εραστές της δημοκρατίας, τους οποίους δικαιούμαι να αποκαλέσω και νεκροθάφτες της. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
Οι εν λόγω ειδικοί μας περιγράφουν και την αρνητική εξέλιξη για τη δημοκρατία, με όλα αυτά που συμβαίνουν, η οποία σχετίζεται με την μαζική αποχή των πολιτών από τα κοινά, εννοώντας με αυτό ότι δεν πάνε καν να ψηφίσουν! Τι να κάνουμε; Τόσο μυαλό το διαθέτουν αρκετοί πολίτες για να αντιληφθούν ότι, είτε ψηφίσουν είτε όχι, αλλαγή δεν βλέπουν να γίνεται.
Και πώς να γίνει, αφού οι επιλογές τους κυμαίνονται μεταξύ Σκύλας και
Χάρυβδης. Ψηφίσουν δεν ψηφίσουν, ολιγαρχία ή απολυταρχία θα προκύψει.
Δεν υπάρχουν άλλες εναλλακτικές. Αυτά προσφέρει το ρεπουμπλικανικό
σύστημα που λανσάρεται από τους εραστές της δημοκρατίας και ως
δημοκρατικό.
Το κάρο με τις τετράγωνες ρόδες
Για να υπάρξουν άλλες εναλλακτικές θα πρέπει να υπάρξουν αντισυστημικά πολιτικά κόμματα που έχουν ως πλαίσιο λειτουργίας μέσα-εργαλεία που είναι σε θέση να ικανοποιήσουν τις θεμελιώδεις αρχές της δημοκρατίας. Τέτοια κόμματα δεν υπάρχουν πουθενά, ούτε καν στον ορίζοντα. Αυτό οφείλεται στην άγνοια που δέρνει τις κοινωνίες και στην προσφιλή προσκόλλησή τους στη ρουτίνα που αποτελεί τη δεύτερη φύση του ανθρώπου.
Έρχεται στο μυαλό μου ένα σκίτσο που δείχνει έναν να τραβάει μια φορτωμένη κάσα εφοδιασμένη με άξονα προσδεμένο σε αυτόν τετράγωνες ρόδες, έναν δεύτερο να σπρώχνει από πίσω και έναν τρίτο πιο πίσω, που τους βλέπει να παιδεύονται, κρατώντας δυο κυκλικές ρόδες να τους λέει βάλτε αυτές και αυτοί να απαντάνε μη μας ενοχλείς είμαστε πολύ απασχολημένοι.
Ας περιοριστούμε στα καθ’ ημάς. Εδώ στην Ελλάδα όλα τα κόμματα είναι ούνα φάτσα ούνα ράτσα. Σε αυτά δεσπόζουν οι κλίκες που είναι προϊόντα διαπλοκής, άδολης και δόλιας. Κάθε κλίκα έχει και τον αρχηγό της. Ανάμεσα σε αυτές δεσπόζει ο ανταγωνισμός, όπου ο πιο ισχυρός επικρατεί. Ο πιο ισχυρός μπορεί να διαθέτει περισσότερη εξυπνάδα και να φαίνεται και χαρισματικός ή ωραίος, ή να διαθέτει τις γνωστές πατερίτσες της “παράδοσης” σαν οικογενειοκρατία ή κάτι σαν ΜΜΕ και χορηγούς.
Η εικόνα είναι η ίδια που επικρατεί και στο καπιταλιστικό σύστημα, όπου οι διαθέτοντες κεφάλαια τα επενδύουν σε τομείς παραγωγής προϊόντων προς πώληση για κέρδος. Υπάρχει κανείς που μπορεί να χαρακτηρίσει αυτή τη λειτουργία δημοκρατική; Μόνον αφελείς και αδαείς μπορούν να την χαρακτηρίσουν ως τέτοια. Με αυτή την αντιδημοκρατική λειτουργία είναι δυνατόν το κόμμα ή τα κόμματα, ιδιαίτερα αυτά που είναι στην εξουσία, να εξάγουν δημοκρατική λειτουργία στην κοινωνία; Ολιγαρχικό είναι το κομματικό καθεστώς και τέτοιο, φυσικά, είναι και το καθεστώς της εξουσίας, που το βαφτίζουν, μάλιστα, και δημοκρατικό!
Οι “δημοκρατικοί” πολιτικοί…
Τώρα, υπάρχουν κάποιοι ειδικοί “δημοκρατικοί”, “προοδευτικοί” κτλ. που εξηγούν πως η μετάπτωση των δημοκρατιών οφείλεται στο ότι δεν υπάρχουν χαρισματικοί ηγέτες με προσόντα όπως παλαιότερα, και γι’ αυτό τα πράγματα εξελίσσονται από το κακό στο χειρότερο, αντί να χρησιμοποιούν αυτό το παράδειγμα για να αναδείξουν ότι ακόμα και με αυτούς τα πράγματα πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο.
Θα θυμάστε, προφανώς, τις φανταστικές διακηρύξεις του ΠΑΣΟΚ, όπως το τετράπτυχο “Εθνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία, Κοινωνική Απελευθέρωση, Δημοκρατική Διαδικασία”, ή “Το ΠΑΣΟΚ στην Κυβέρνηση ο Λαός στην Εξουσία” κτλ. Όμως δεν είχε περάσει πολύς χρόνος, όταν “Το ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο” σταδιακά άρχισε να μοσκοβολάει, ενώ η Λαϊκή Κυριαρχία και η Δημοκρατική Διαδικασία, ακόμα και για ειδικούς, είχε “επιτευχθεί”, προφανώς λόγω του ότι είχαμε εκλογές χωρίς τις νοθείες του παρελθόντος.
Την ίδια, δε, εποχή, όταν τα κρατικά ΜΜΕ ήταν αγκυροβολημένα, κυρίως, στην εκάστοτε εξουσία, οι παρεμβάσεις των μονοπωλίων δια των χορηγιών της εξάρτησης και των ιδιωτικών, πλέον, ΜΜΕ, δια μέσω των οποίων επιτυγχάνετο η χειραγώγηση και διαμόρφωση της κοινής γνώμης, διέπρεπαν επιτελώντας το “δημοκρατικό” τους έργο.
Δεν αμφιβάλω ότι όλες αυτές οι ωραίες διακηρύξεις αποτελούσαν τα πραγματικά πιστεύω των ηγετών εκείνης της εποχής. που στην πορεία κατέληξαν απλώς καλές προθέσεις, κάτι που και σήμερα επαναλαμβάνεται. Το ότι οι σημερινοί ηγέτες δεν λάμπουν, όπως κάποιες στο παρελθόν, οφείλεται εν πολλοίς και στο ότι οι πολίτες, όλο και περισσότερο, με βάση τις εμπειρίες τους και τη “βοήθεια” των μηχανισμών των μονοπωλίων που θέλουν τους πολιτικούς υπό τον έλεγχό τους, δεν πιστεύουν, πλέον, στα λεγόμενά τους και κάποιοι εξ αυτών αναζητούν διεξόδους από τα διαχρονικά αδιέξοδα και αυτό ίσως να αποτελεί στις μέρες μας και την μόνη αισιόδοξη αχτίδα.
=============
----------------------------------
------------------------
===============
------------------------------
-----------------------
==================
---------------------------
====================
====================
Διεθνής έρευνα του αμερικανικού ινστιτούτου Pew επιβεβαιώνει ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει το πιο σοβαρό πρόβλημα ελευθερίας των μέσων μαζικής ενημέρωσης (ΜΜΕ) μεταξύ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Σύμφωνα με τα ευρήματα, το 63% των Ελλήνων θεωρούν ότι τα ΜΜΕ στη χώρα δεν είναι ελεύθερα να μεταδώσουν τις ειδήσεις, με το 35% να πιστεύει ότι δεν είναι καθόλου ελεύθερα, ποσοστά που ξεπερνούν κατά πολύ άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Η Ελλάδα ως «μελανή εξαίρεση» στην Ευρώπη
Η έρευνα του Pew, που κάλυψε 35 χώρες, δείχνει ότι ενώ το 61% των πολιτών παγκοσμίως θεωρούν την ελευθεροτυπία πολύ σημαντική, μόλις το 28% πιστεύει ότι τα ΜΜΕ στη χώρα τους είναι εντελώς ελεύθερα να μεταδώσουν ειδήσεις. Στην Ευρώπη, η Ελλάδα ξεχωρίζει αρνητικά, με ποσοστό 63% να εκφράζει αμφιβολίες για την ελευθερία των ΜΜΕ, σε αντίθεση με χώρες όπως η Ολλανδία (13%) και η Σουηδία (9%), όπου η αντίληψη για την ελευθερία των ΜΜΕ είναι πολύ υψηλότερη.
Τα αντίστοιχα ποσοστά της έρευνας για άλλες ευρωπαϊκές χώρες:
- Ελλάδα 63%
- Ουγγαρία,Γαλλία 37%
- Πολωνία 31%
- Ισπανία,Ιταλία 26%
- Γερμανία 25%
- Ολλανδία 13%
- Σουηδία 9%
Σε ορισμένες χώρες, όπως η Τουρκία, η σημασία της ελευθεροτυπίας ενισχύθηκε στη συνείδηση του κοινού, με 71% να δηλώνουν ότι αποτελεί πολύ σημαντική αξία, έναντι 45% το 2015. Σε Βραζιλία, Κένυα, Νιγηρία, Περού και Νότια Αφρική, όμως, το ποσοστό όσων θεωρούν την ελευθεροτυπία ύψιστο αγαθό υποχώρησε την ίδια περίοδο.
Ποσοστό 59% δήλωσε ότι η ελευθερία του λόγου είναι πολύ σημαντική, ενώ το 31% υποστήριξε ότι ο λόγος είναι εντελώς ελεύθερος στη χώρα του. Ερωτηθέντες αν η ικανότητα να χρησιμοποιούν ελεύθερα το Ίντερνετ είναι πολύ σημαντική, το 59% απάντησε θετικά, ενώ το 31% ότι η χρήση του Διαδικτύου είναι εντελώς ελεύθερη στη χώρα του.
Ψευδείς ειδήσεις και δημοκρατική λειτουργία
Η έρευνα επισημαίνει επίσης ότι πάνω από οκτώ στους δέκα ερωτηθέντες θεωρούν τις κατασκευασμένες ειδήσεις σημαντικό πρόβλημα, με το 59% να το χαρακτηρίζει πολύ σοβαρό. Η ανησυχία για τις ψευδείς ειδήσεις συνδέεται στενά με τη δυσαρέσκεια απέναντι στη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών. Στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες όπως η Γαλλία, η Γερμανία και η Ιταλία, σχεδόν το ήμισυ του πληθυσμού θεωρεί τις ψευδείς ειδήσεις κρίσιμο ζήτημα.
Η περιορισμένη ελευθερία των ΜΜΕ και η παρουσία φαινομένων όπως η χειραγώγηση κρατικής διαφήμισης, οι απειλές και επιθέσεις κατά δημοσιογράφων, καθώς και η ποινικοποίηση της δημοσιογραφικής έρευνας (π.χ. μέσω νόμων για τις «ψευδείς ειδήσεις»), υπονομεύουν την ποιότητα της δημοκρατίας στην Ελλάδα. Η δυσκολία πρόσβασης σε ανεξάρτητες και αξιόπιστες πληροφορίες επηρεάζει αρνητικά την ενημέρωση του κοινού και τη συμμετοχή του στις δημοκρατικές διαδικασίες, περιορίζοντας την κοινωνική λογοδοσία και την πολιτική διαφάνεια
Η έρευνα του Pew έρχεται να προστεθεί σε άλλες διεθνείς κατατάξεις που θέτουν την Ελλάδα σε χαμηλές θέσεις όσον αφορά την ελευθερία του Τύπου, επιβεβαιώνοντας την ανάγκη για συστηματική αντιμετώπιση των προβλημάτων που πλήττουν τον δημοσιογραφικό χώρο στη χώρα
====================
Σε κίνδυνο σε πολλές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης βρίσκονται η ελευθερία του Τύπου και η πολυφωνία των μέσων ενημέρωσης , σύμφωνα με νέα έκθεση της Civil Liberties Union for Europe, όπως δημοσιεύτηκε στη βρετανική εφημερίδα Guardian.
Βασισμένη σε συνεργασία με 43 οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων από 21 χώρες, η έρευνα καταγράφει μια ανησυχητική εικόνα: συγκέντρωση της ιδιοκτησίας των μέσων, κρατικές παρεμβάσεις και αύξηση των απειλών κατά των δημοσιογράφων.
Στην Ελλάδα, η κατάσταση χαρακτηρίζεται ανησυχητική. Η έκθεση τονίζει την αυξανόμενη ευαλωτότητα των δημόσιων μέσων σε πολιτικές παρεμβάσεις, ενώ γίνεται αναφορά σε καταχρηστική χρήση κρατικής διαφήμισης, η οποία κατευθύνεται σε φιλικά προς την κυβέρνηση μέσα ενημέρωσης. Παράλληλα, οι Έλληνες δημοσιογράφοι εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην πρόσβαση σε δημόσιες πληροφορίες, ενώ δεν λείπουν περιστατικά αστυνομικής βίας και απειλών.
Ωστόσο, η Ελλάδα δεν είναι η μόνη χώρα όπου η ελευθερία των μέσων βρίσκεται υπό πίεση. Στην Ουγγαρία, η κατάσταση είναι ιδιαίτερα κρίσιμη: το φιλοκυβερνητικό ίδρυμα Kesma συγκεντρώνει εκατοντάδες μέσα ενημέρωσης, δημιουργώντας έναν απόλυτα ελεγχόμενο επικοινωνιακό μηχανισμό υπέρ του πρωθυπουργού Βίκτορ Όρμπαν. Στην Ιταλία, η εξαγορά του ειδησεογραφικού πρακτορείου AGI από τον όμιλο Angelucci, που συνδέεται με την ακροδεξιά Λέγκα, εντείνει τις ανησυχίες για την πολυφωνία.
Στη Γαλλία, η απόκτηση του εκδοτικού κολοσσού Hachette από τον επιχειρηματία Βενσάν Μπολορέ προκαλεί φόβους για ιδεολογική χειραγώγηση, ενώ στη Σουηδία και την Ολλανδία λίγες μεγάλες εταιρείες ελέγχουν το μεγαλύτερο μέρος των τηλεοπτικών και διαδικτυακών μέσων.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στη χρήση καταχρηστικών αγωγών (SLAPPs) εναντίον δημοσιογράφων, με το φαινόμενο να καταγράφεται σε τουλάχιστον δώδεκα χώρες της ΕΕ, μεταξύ αυτών και η Σλοβακία, όπου ο πρωθυπουργός Ρόμπερτ Φίτσο φέρεται να έχει ξεκινήσει τέτοια διαδικασία κατά δημοσιογράφου.
Η εφαρμογή του νέου Ευρωπαϊκού Κανονισμού για την Ελευθερία των Μέσων (EMFA), που θα τεθεί πλήρως σε ισχύ τον Αύγουστο, θεωρείται κρίσιμη για την αναχαίτιση της επιδείνωσης αυτής. Όμως, όπως σημειώνει ο Guardian, πολλά κράτη-μέλη δείχνουν είτε απροθυμία είτε αδυναμία να εφαρμόσουν τις προβλεπόμενες αλλαγές.
Με πληροφορίες από Guardian
===============
Δεν
υπάρχει αμφιβολία ότι ο Σόιμπλε υπήρξε ένα στενόμυαλο κάθαρμα, όπως όλα
τα καθάρματα εξ' άλλου. Από την πλευρά του λεηλατώντας την Ελλάδα,
υπηρέτησε πιστά το δικό του συμφέρον (η χώρα του μέσω των εταιρειών-
που είναι κατά βάση κρατικές - του Γερμανικού κράτους - πήρε τα φιλέτα
της Ελληνικής επικράτειας). Αυτό που δυσκολεύεται να ονομάσει ο κ.
Ανδρουλιδάκης είναι οι ευθύνες της εγχώριας πολιτικής και οικονομικής
ελίτ, η οποία εντέχνως αποδίδει όλες της ευθύνες της καταστροφής της
χώρας στον "κακό" Σόϊμπλε κρύβοντας έτσι τις δικές της αβελτηρίες, πάντα
ιδιοτελείς! Στην κλίμακα του 100 για το ποιος ευθύνεται για την
καταστροφή ο Σόϊμπλε παίρνει το πολύ 10% και το υπόλοιπο 90% ανήκει εξ'
ολοκλήρου στην ντόπια πολιτικο-οικονομική ελίτ - με όλα τα ολιγαρχικά
χαρακτηριστικά - που λυμαίνεται τη χώρα. (Ας μην μιλάμε για κόμματα, αυτά είναι απολήξεις - κατασκευές των ίδιων ολιγαρχικών συμφερόντων...)
Δεν εμπόδισε ο Σόιμπλε την αξιοποίηση της λίστας Λαγκάρντ, ούτε φαντάζομαι να επέβαλλε στις ελληνικές κυβερνήσεις την προστασία πάσει θυσία των ολιγαρχικών συμφερόντων! Αυτές ήταν και είναι ευθύνη της ντόπιας νομεκλατούρας και μόνο.
Ας βγάλουμε λοιπόν από το κάδρο τον Σόιμπλε, όπως εντέχνως τον τοποθετεί η ολιγαρχική ελίτ για να θολώσει τα πράγματα και να κρύψει τις δικές της ευθύνες και ας δούμε κατάματα τους πραγματικούς υπεύθυνους.
------------
-------------
-------------
-------------
----------------
---------------
============
=============
==========
---------
ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΛΙΤ
Βlogger:
Μάταια ψάχνει ο ικανότατος αναλυτής
Κωνσταντακόπουλος σημάδια της ελληνικής πολιτικής ελληνικής ελίτ. Δεν
υπάρχουν! Επειδή δεν υπάρχει ελληνική πολιτική ελίτ.
Η ονομαζόμενη πολιτική ελίτ είναι άκρως δουλική και ετεροκαθοριζόμενη, έχει μάθει μόνο να υπακούει πιστά εντολές τρίτων. Είναι αχυράνθρωποι!
Για να αντιληφθείτε το μέγεθος του προβλήματος σκεφτείτε ότι ως
μεγαλύτερος διανοητής αυτής της κάστας πλασαρίστηκε ο Βενιζέλος (βλέπε
σχετικά εδώ και εδώ, - σύντομα και υπόδικος - βλ. εδώ
- για τους χειρισμούς του στην περιβόητη λίστα). Αν υπάρχουν κάποιοι
διανοητές - που υπάρχουν - που να μπορούν να σηκώσουν το βάρος της
υπεράσπισης της χώρας, δεν βρίσκουν τον τρόπο να ακουστούν, αφού ένας
άλλος σημαντικός πυλώνας της δημοκρατίας - ο τύπος
- έχει αλωθεί από τα ίδια συμφέροντα που ανέδειξαν τους "πολιτικούς
ογκόλιθους" που μας κυβερνάνε. Σ' αυτό το πλαίσιο οι παρεμβάσεις των
ξένων στην ιστορία αυτής της χώρας είναι ο κανόνας, αφού υπάρχει πάντα
ένας μεγάλος αριθμός από "πολιτικοοικονομικά σκουπίδια" που διαγκωνίζεται ν' ανοίξoυν την κερκόπορτα και να γίνουν έτσι συμμέτοχοι στο πλιάτσικο της χώρας.
Αν
πραγματικά ήθελε το πολιτικό σύστημα να δώσει λύση θα αξιοποιούσε τις
τόσες λίστες - ξεχασμένες πια! Θα αναζητούσε τα εισοδήματα που δεν
φορολογήθηκαν αναζητώντας όλα τα εμβάσματα προς το εξωτερικό από την
ημέρα που μπήκαμε στο ευρώ. Τίποτα δεν έγινε. Το σύνολο του πολιτικού
συστήματος σε πλήρη συνεργασία ένα πράγμα κατάφερε. Να αποκρύψει το
πλιάτσικο που έχει ονοματεπώνυμα στο εσωτερικό (και τα λεφτά έξω).
Η απαξιωμένη ελληνική
πολιτική ηγεσία δεν ενδιαφέρεται για τη χώρα, αλλά για τα "καλά" που
προσφέρει στην ίδια και στην περί αυτήν νομενκλατούρα η διαχείριση της
χώρας μέσα στο αυστηρό πλαίσιο που ορίζουν οι ξένοι.
- Κοτζαμπάσικη λογική που σπρώχνει τις λύσεις για αργότερα, μέχρι η χώρα να σαπίσει και ο λαός να εξουθενωθεί. Ώστε οι ίδιοι να μένουν στα πράγματα. Οπότε όλη η ενέργεια του πολιτικού συστήματος από το 2010 και μετά σ' αυτό αποσκοπούσε ... και το κατάφερε. Απέκρυψε το δικό της κλεμμένο πλούτο και εξευτέλισε τον λαό.
---------
Αντιγράφω από την εγγραφή:
Η κρυφή ατζέντα του ευρωπαϊκού ιερατείου
- «Οι ανεύθυνες πολιτικές ελίτ της Ελλάδας θυσίασαν την οικονομία της χώρας τους για τα δικά τους βραχυπρόθεσμα συμφέροντα και για τα συμφέροντα συγκεκριμένων ομάδων». Βαρύτατη η κατηγορία, θα έπρεπε να προκαλέσει θυμό, αγανάκτηση, σάλο. Κι όμως. Σιωπή. Δηλαδή αποδοχή. Βεβαίως, ο καλός μας φίλος παρέλειψε να πει αυτό που δεν θα ήθελε να ακούσει από τρίτους, ότι δηλαδή εξυπηρετώντας τα δικά της συμφέροντα (και τα συμφέροντα ανωνύμων πλην «συγκεκριμένων ομάδων») η καταγγελλόμενη ανεύθυνη ελληνική πολιτική ελίτ υπηρέτησε και τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα της γερμανικής ελίτ, λ.χ. με αγορές επικλινών υποβρυχίων ή με τον σφοδρό της έρωτα για τη σκανδαλοποιό Ζίμενς. Κι αν η ελίτ αυτή (δηλαδή; οι δέκα - δεκαπέντε οικογένειες που νέμονται παραδοσιακά την εξουσία; αυτοί ενοχοποιούνται δίχως να κατονομάζονται;), αν λοιπόν η ελίτ αυτή «θυσίασε την ελληνική οικονομία», από ανευθυνότητα όπως διατείνεται ο κ. Σόιμπλε, που μάλλον ξέρει περισσότερα απ’ όσα ο «μέσος Ελλην» και ο «μέσος Γερμανός», η γερμανική ελίτ συγκαταλέγεται οπωσδήποτε στους περισσότερο ωφελημένους. Αλλά είπαμε. Αυτά τα παρέλειψε ο κ. Σόιμπλε. Δεν πειράζει όμως. Αρκούν όσα είπε· κι ας θυμίζουν το παροιμιωδώς γνωστό «έλα, παππού μου, να σου δείξω τ’ αμπελοχώραφά σου». ΠΗΓΗ
Σχόλια