(Άρθρο του Πέτρου Τατούλη στην εφημερίδα «Δημοκρατία» της 29ης Νοεμβρίου 2024)
Ο εφιάλτης της υπερχρέωσης του Κράτους επιστρέφει και απειλεί να συνθλίψει εκ νέου κοινωνία και οικονομία;
Η Eurostat στις 25.10.24 έβαλε τέλος στην ψευδαίσθηση ότι το κρατικό και το δημόσιο χρέος
της χώρας είναι πολλά δισ. μικρότερα, όπως έδειχναν έως τότε οι εθνικές στατιστικές. Οι απλήρωτοι τόκοι των δανείων διάσωσης από τον ΕΜΧΣ ενσωματώθηκαν στο κρατικό και το δημόσιο χρέος της χώρας. Μετά από αυτήν την ενσωμάτωση το κρατικό χρέος, υπολογιζόμενο σύμφωνα με το ΕΣΛ2010, στο τέλος του 2023 ανέβηκε στα 424 δισ. και ήταν: (α) 54,7 δισ. μεγαλύτερο από το 2019 (369,3 δισ.), (β) 118,5 δισ. μεγαλύτερο από το 2012 (305,5 δισ. μετά το δραματικό κούρεμά του) και (γ) 56 δισ. μεγαλύτερο από το 2011 (368 δισ. πριν το κούρεμά του).
Η Κυβέρνηση αποκρύπτει και υποβαθμίζει την πρωτοφανή διόγκωση του κρατικού χρέους και υποστηρίζει ότι εκείνο που έχει σημασία είναι το δημόσιο και όχι το κρατικό χρέος. Όμως, γιατί δεν έχει σημασία ο όγκος του κρατικού χρέους, όταν το 97% του δημόσιου χρέους είναι κρατικό χρέος και μόλις 3% είναι χρέος των υπόλοιπων δημόσιων φορέων ή φορέων Γενικής Κυβέρνησης (ΦΓΚ);
Αντιστοίχως το δημόσιο χρέος της χώρας ανέβηκε στο τέλος του 2023 στα 369,1 δισ. ή
163,9% του ΑΕΠ και ήταν: (α) 29,9 δισ. μεγαλύτερο από το 2019 (339,2 δισ., 183,2% του ΑΕΠ), (β) 64 δισ. μεγαλύτερο από το 2012 (305,1 δισ., 162% του ΑΕΠ) και (δ) 12,9 δισ. μεγαλύτερο από το 2011 (356,2 δισ., 175,2% του ΑΕΠ).
Η Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι η ισχυρή ανάπτυξη της οικονομίας μείωσε το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ, παρά την πρωτοφανή διόγκωσή του. Ωστόσο, τα στοιχεία για την ανάπτυξη της οικονομίας καταρρίπτουν τον ισχυρισμό της, αφού το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του πραγματικού ΑΕΠ αυξήθηκε από 184,5% το 2019 σε 189,8% το 2023. Κατά συνέπεια μείωση του δείκτη χωρίς πληθωρισμό δεν θα σημειωνόταν.
Η τεράστια διαφορά μεταξύ κρατικού και δημόσιου χρέους στις 31.12.23 προκαλεί το εύλογο
ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν το Κράτος μόνο του να έχει 54,9 δισ. μεγαλύτερο χρέος από όλους τους δημόσιους φορείς (ΦΓΚ) μαζί, περιλαμβανομένου του Κράτους; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό προκύπτει από τον ορισμό του δημόσιου χρέους. Συγκεκριμένα, το δημόσιο χρέος είναι το άθροισμα του Κρατικού χρέους προς μη δημόσιους φορείς (357,8 δισ.) και του χρέους των υπόλοιπων δημόσιων φορέων (ΦΓΚ) προς μη δημόσιους φορείς (11,3 δισ.). Αυτό σημαίνει ότι το κρατικό χρέος προς τους υπόλοιπους δημόσιους φορείς (66,1 δισ. στις 31.12.23) δεν περιλαμβάνεται στο δημόσιο χρέος.
Η Κυβέρνηση προκειμένου να περιορίσει την αύξηση του δημόσιου χρέους την τετραετία 2020-23 κάλυψε ένα μεγάλο μέρος των ελλειμμάτων της κρατικής διαχείρισης και πλήρωσε πρόωρα κρατικό χρέος με δανεισμό από δημόσιους φορείς, ο οποίος δεν υπολογίζεται στο δημόσιο χρέος. Ο δανεισμός αυτός έγινε με βραχυπρόθεσμα δάνεια (repos), τα οποία έφτασαν στο εξωπραγματικό ύψος των 52,4 δισ. στις 31.12.23 (ήταν κάτω από 21,9 στις 30.6.19).
Ποιοι ήταν οι δημόσιοι φορείς που διέθεταν αυτό το τεράστιο ποσό ταμειακών διαθεσίμων; Τα δημοσιευμένα στοιχεία δείχνουν ότι οι ΟΚΑ και οι ΟΤΑ μαζί είχαν δανείσει στο Κράτος στις 31.12.23 με συμφωνίες επαναγοράς (repos) ταμειακά διαθέσιμα 19,2 δισ.
Ήταν η διακράτηση τόσο μεγάλου ύψους ταμειακών διαθεσίμων από τις Διοικήσεις αυτών
των φορέων αναγκαία και επωφελής για τους Οργανισμούς; Γιατί δάνεισαν την Κυβέρνηση με συμφωνίες επαναγοράς (repos) και δεν αγόρασαν κρατικά ομόλογα; Ήταν η επιλογή αυτή ορθολογική και έγινε με γνώμονα το συμφέρον των φορέων; ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ συμφωνούν με αυτήν την επιλογή για τα κεφάλαια των ΟΚΑ; Ενθυμούνται τι έγινε το 2012, όταν κρατικό και δημόσιο χρέος σχεδόν εξισώθηκαν;
Στην προσπάθεια της να κρύψει την πρωτοφανή υπερχρέωση του Κράτους και να καθησυχάσει τους δανειστές του, η Κυβέρνηση εισάγει νέους όρους χρέους και διαβεβαιώνει ότι υπάρχουν ακόμη μαξιλάρια γεμάτα μετρητά. Βαφτίζει το δημόσιο χρέος μεικτό δημόσιο χρέος και εισάγει τον όρο καθαρό δημόσιο χρέος. Δηλώνει ότι εκτός από τα 66,1 δισ. που είχε δανειστεί το Κράτος από δημόσιους φορείς στις 31.12.23, υπήρχαν επιπλέον 33,6 δισ. στα ταμεία τους, τα οποία αφαιρούμενα από το μεικτό δημόσιο χρέος μας δίνουν το καθαρό δημόσιο χρέος. Ποιος μπορεί να πιστέψει ότι οι δημόσιοι φορείς (ΦΓΚ) διέθεταν στις 31.12.23 συνολικά κεφάλαια 99,7 δισ., από τα οποία τα 66,1 δισ. τα είχαν δανείσει στο Κράτος και τα υπόλοιπα 33,6 δισ. υπήρχαν στα ταμεία τους;
Τα παραπάνω στοιχεία δείχνουν ότι το Κρατικό και το δημόσιο χρέος έχουν ήδη υπερβεί κατά πολύ τις κόκκινες γραμμές που χάραξε η πρόσφατη κρίση χρέους. Ο εφιάλτης της υπερχρέωσης επιστρέφει και απειλεί να συνθλίψει εκ νέου κοινωνία και οικονομία. Η Κυβέρνηση αποκρύπτει επιτηδευμένα την πρωτοφανή υπερχρέωση και σπεύδει να καθησυχάσει πιστωτές, αγορές και κοινή γνώμη με πρόωρες αποπληρωμές χρέους με δανεικά από δημόσιους φορείς. Είναι σε θέση η Αντιπολίτευση και θέλει να αποκαλύψει εγκαίρως την αλήθεια πριν είναι πολύ αργά;
===============
*(δημοσιεύθηκε στη «δημοκρατία» στις 29/11)
Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη
Με μεγάλη ανησυχία διάβασα το άρθρο του κ. Πέτρου Τατούλη. Αυτό θεμελιώνεται στον ανορθόδοξο τρόπο χρήσης και σύγκρισης λογιστικών δεδομένων του δημοσίου, τα οποία προκαλούν τρόμο, για το τι μέλλει ακόμη να συμβεί στο δύσμοιρο τόπο μας. Και δεν θα προσθέσω και το «αν βέβαια τα στοιχεία ανταποκρίνονται στα πράγματα», διότι δεν θα συμβιβαζοταν με τη σοβαρότητα του κ. Τατούλη, αλλά ούτε και με την αρτιότητα και πληρότητα των στοιχείων, τα οποία φωτογραφίζουν μια όντως υψηλού επιπέδου παραγωγική λογιστική.
Επιβεβαιώνεται, έτσι, ότι η κατάσταση της οικονομίας μας είναι απελπιστική, όχι μόνο επειδή επί 15 χρόνια η ανάπτυξή της υστερεί κατά 15%, σε σύγκριση με το ΑΕΠ του 2009, αλλά και επειδή, με επικίνδυνους ακροβατισμούς, όπως αποδεικνύουν τα στοιχεία του αναφερόμενου άρθρου, γίνονται ανορθόδοξες προσπάθειες ωραιοποίησης της καταρρέουσας οικονομίας μας.
Ωστόσο, αυτό που δεν είναι εύκολα κατανοητό, με βάση τις θλιβερές αυτές εξελίξεις, είναι το γιατί η παρούσα Κυβέρνηση επιμένει να επωμίζεται τα αποτελέσματα των εγκληματικών Μνημονίων και να καταβάλλει απεγνωσμένες προσπάθειες να τα εμφανίζει θετικά, παρότι οι συνέπειές τους (για όσους διαθέτουν έστω και πολύ περιορισμένες γνώσεις οικονομίας) ήταν, από την πρώτη στιγμή γνωστές, αναμενόμενες και αναπότρεπτες, αλλά και παρότι δεν οφείλονται σε δικές της πρωτοβουλίες. Η Ελλάδα, πράγματι, θα αποτελούσε το θαύμα των αιώνων, αν κατάφερνε να αναπτυχθεί, χειροπόδαρα δεμένη με το ασήκωτο βάρος που της φόρτωσαν τα Μνημόνια (στην ανάλυση των οποίων δεν υπεισέρχομαι, καθώς το έπραξα αναρίθμητες φορές, και μάλιστα και εντελώς πρόσφατα). Το αναπάντητο, συνεπώς, ερώτημα, που αιωρείται στην Ελλάδα είναι το ποιους, εντός ή εκτός της ελληνικής επικράτειας, επιχειρεί η Κυβέρνηση, και όχι μόνο αυτή, να προστατεύσει και να απαλλάξει των σχετικών, τεραστίων πράγματι ευθυνών τους. Μια ανάλογη προσπάθεια συγκάλυψης των υπαιτίων της καταστροφής φάνηκε ξεκάθαρα, όπως την κατέγραψα σε προηγούμενα άρθρα μου, και κατά τη συζήτηση που έλαβε χώρα στο συνέδριο της Καθημερινής, για τα 50 χρόνια της μεταπολίτευσης. Η οποία συζήτηση πέρασε, ουσιαστικά, δίπλα από τα Μνημόνια, προσέχοντας, ωστόσο, να μην τα ακουμπήσει.
Οι φτωχότερες τάξεις, αλλά και ένα ολοένα μεγαλύτερο τμήμα της άλλοτε μεσαίας, που συρρικνώνεται επικίνδυνα, αδυνατούν να κατανοήσουν που, ακριβώς, διακρίνει η Κυβέρνηση, αυτή την εξαιρετική ανάπτυξή μας, για την οποία επιπλέον μας θαυμάζει, όπως υποστηρίζεται, ολόκληρη η Ευρώπη. Αλλά, και αναπόφευκτα εξοργίζονται, διότι οι επίσημες εξαγγελίες γρονθοκοπουνται με τη θλιβερή πραγματικότητα.
Να προσθέσω, στο σημείο αυτό, ότι ακριβώς, εδώ οφείλει να αναζητηθεί η ερμηνεία της θεαματικής ανόδου των μη συστημικών πολιτικών κομμάτων (που πρόσφατα προστέθηκε σε αυτά και η Ρουμανία), τα οποία, για κατανοητούς φυσικά λόγους στιγματίζονται ως ακροδεξιά, από τα συστημικά. Τα νέα αυτά πολιτικά κόμματα, όχι μόνο στην Ελλάδα, υπόσχονται να πράξουν όσα δεν έκαναν οι συστημικές κυβερνήσεις της παγκοσμιοποίησης.
Είτε πρόκειται για την ΕΕ είτε και για το ΔΝΤ, εφόσον υποσχέθηκαν ότι «έρχονται για να μας σώσουν», αλλά εμφανώς και πέραν οποιασδήποτε αμφιβολίας μας κατέστρεψαν, εξυπακούεται ότι οφείλουν να επανορθώσουν. Και δεν επαναλαμβάνω τα τρισεκατομμύρια, που μας οφείλει η Γερμανία, από την κατοχή, ακόμη, αλλά όμως αρνείται πεισματικά παρότι χωρίς δικαιολογία, να ξεπληρώσει, αλλά βεβαιότατα και το σύνολο των εγκληματικών μνημονιακών όρων.
Ποιόν, λοιπόν ή τι ακριβώς φοβάται η παρούσα Κυβέρνηση, και όχι μόνο, αλλά και οι προηγούμενες, προκειμένου να απαιτήσει τα δίκαια του ελληνικού λαού; Γιατί δεν βγαίνει, προς τον έξω κόσμο, κραδαίνοντας ανά χείρας τις καταστροφές, και μάλιστα διαρκείς, και μάλιστα με άγνωστη ημερομηνία λήξης, αλλά αντ’αυτών εμφανίζει δήθεν θριάμβους ανάπτυξης; Πολλοί ανάμεσά μας, και εγώ, ακόμη με το τελευταίο μου βιβλίο «Για την Ελλάδα που ματώνει», καταγγέλλουμε με όλους τους τρόπους αυτή την αβυσσαλέα υποτέλεια, που καταβροχθίζει κάθε δυνατότητα ομαλοποίησης στη χώρα μας. Και, φυσικά, η κριτική αυτή δεν οφείλεται στην όποιας μορφής αντιπολίτευση. Θα ήταν, όντως, αστεία μια τέτοια υπόθεση.
Μέχρις εδώ, λοιπόν, ο πανικός των ευρωπαϊκών τραπεζών, που κατέληξε στα εγκληματικά Μνημόνια. Σώθηκαν πια οι τράπεζες. Συνεπώς, είναι καιρός να αναπνεύσει και η Ελλάδα, εφεξής, με ανθρώπινου περιεχομένου Μνημόνια και, ασφαλώς, με απόδοση των γερμανικών χρεών.
==================
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
(Άρθρο του Πέτρου Τατούλη, το οποίο δημοσιεύτηκε στην «Κυριακάτικη Δημοκρατία» της 4ης Αυγούστου 2024)
«Αέρας κοπανιστός το success story»
Το σωρευτικό έλλειμμα των κρατικών Προϋπολογισμών (Π/Υ) 2020-2023 ξεπέρασε τα 54,8 δισ. και είχε ως αποτέλεσμα την εκτόξευση του Κρατικού χρέους στο πρωτοφανές ύψος των 411,5 δισ. στις 31/12/23 από 361,2 δισ. που ήταν στις 31/12/19.
Επισημαίνεται ότι η χώρα χρεοκόπησε με Κρατικό χρέος 368 δισ. (31.12.11).
Αυτό το τεράστιο έλλειμμα καταδεικνύει ότι τα καταιγιστικώς προβαλλόμενα από την Κυβέρνηση υπερέσοδα του κρατικού Π/Υ είναι μισές αλήθειες που παραπλανούν και εφησυχάζουν τους Έλληνες.
Από ποιους δανείστηκε η Κυβέρνηση για να καλύψει τα ελλείμματα και να πληρώσει λήξεις κρατικού χρέους; Όπως δείχνει η μεταβολή στο ύψος και τη σύνθεση του Κρατικού χρέους μεταξύ 31/12/19 και 31/12/23, η Κυβέρνηση δανείστηκε επιπλέον 34,2 δισ. με έκδοση κρατικών τίτλων (ομόλογα και έντοκα γραμμάτια) και επιπλέον 24,7 δισ. με πώληση κρατικών τίτλων και συμφωνία επαναγοράς τους (repos).
Με αυτά τα επιπλέον δανεικά (58,9 δισ.) η Κυβέρνηση πλήρωσε μακροπρόθεσμα δάνεια και τα μείωσε κατά 8,8 δισ. (προς τι οι πανηγυρισμοί για πρόωρη αποπληρωμή δόσεων Κρατικού χρέους με νέα δανεικά;) και με τα υπόλοιπα 50,1 δισ. κάλυψε μόνο το 91,4% του σωρευτικού ελλείμματος των Π/Υ του Κράτους 2020-2023.
Δεδομένου ότι η ΕΚΤ στη διάρκεια της πανδημίας είχε αγοράσει κατ΄ εξαίρεσην Ελληνικά κρατικά ομόλογα αξίας 40 δισ. περίπου και οι επιπλέον κρατικοί τίτλοι που εκδόθηκαν την τετραετία 2020-2023 ήταν 34,2 δισ., διαπιστώνεται μείωση του κρατικού δανεισμού από τις αγορές κατά 5,8 δισ. Ένας ακόμη μύθος της Κυβέρνησης ότι την εμπιστεύονται οι αγορές και τη δανείζουν καταρρίπτεται.
Ο δείκτης δημόσιο χρέος προς ΑΕΠ και ο δείκτης δημοσιονομικό αποτέλεσμα προς ΑΕΠ είναι οι βασικοί δείκτες αξιολόγησης της δημοσιονομικής επίδοσης και του αξιόχρεου της χώρας. Δημόσιο χρέος ή χρέος Γενικής Κυβέρνησης (Γ/Κ) είναι το ενοποιημένο χρέος όλων των δημόσιων φορέων ή φορέων Γ/Κ προς φορείς και πρόσωπα εκτός Γ/Κ (άρθρο 1 του Κανονισμού (ΕΚ) 479/2009 (ΕΕ L 145/1)). Δεδομένου ότι ο δανεισμός του Κράτους από δημόσιους φορείς ή φορείς Γ/Κ δεν προσμετράται στο δημόσιο χρέος και οι τόκοι του δεν προσμετρώνται στο δημοσιονομικό αποτέλεσμα (έλλειμμα/πλεόνασμα Π/Υ Γ/Κ), η Κυβέρνηση κάλυψε μεγάλο μέρος των ελλειμμάτων των κρατικών Π/Υ 2020-2023 με δανεισμό από φορείς Γ/Κ.
Συγκεκριμένα, η Κυβέρνηση δανείστηκε από φορείς Γ/Κ με πώληση κρατικών τίτλων και συμφωνία επαναγοράς τους (repos), επειδή ο δανεισμός αυτός είναι αφανής και οι όροι του καθορίζονται από την ίδια χωρίς να δημοσιεύονται. Ο δανεισμός αυτός ήταν κάτω από 21,9 δισ. στις 30/6/19, αυξήθηκε τάχιστα στα 28,9 δισ. στις 31/12/19, έφτασε στα 45,5 δισ. στις 31/12/22 και ξεπέρασε τα 52,4 δισ. στις 31/12/23. Επισημαίνεται ότι, σύμφωνα με το Δελτίο δημόσιου χρέους Μαρτίου 2024, τα συνολικά ταμειακά διαθέσιμα των φορέων Γ/Κ στις 31/12/23 ήταν 33,6 δισ. Κατόπιν αυτών η Κυβέρνηση οφείλει να αιτιολογήσει:
- Πώς μπόρεσε να δανειστεί από φορείς Γ/Κ στις 31/12/23 με συμφωνίες επαναγοράς (repos) ταμειακά διαθέσιμα 52,4 δισ. και απέφυγε ισόποση αύξηση του δημόσιου χρέους, όταν τα ταμειακά διαθέσιμα των φορέων αυτών ήταν μόνο 33,6 δισ.;
- Πού βρέθηκαν τα επιπλέον 18,8 δισ.;
- Δανείστηκε και τις προκαταβολές του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας (ΤΑΑ) της ΕΕ προς τη χώρα μας;
- Η Τράπεζα της Ελλάδος, στην οποία κατατίθενται τα ταμειακά διαθέσιμα των φορέων Γ/Κ, επιβεβαιώνει την ύπαρξη ταμειακών διαθεσίμων ύψους 52,4 δισ. στις 31/12/23 τα οποία δανείστηκε η Κυβέρνηση;
- Η ΕΛΣΤΑΤ γνωρίζει το θέμα και επιβεβαιώνει την αξιοπιστία των στοιχείων δημόσιου χρέους;
Το σωρευτικό έλλειμμα των ενοποιημένων Π/Υ όλων των δημόσιων φορέων ή Π/Υ Γ/Κ 2020-2023 ξεπέρασε τα 39,9 δισ., ενώ το δημόσιο χρέος αυξήθηκε μόνο κατά 25,6 δισ. και διαμορφώθηκε στα 356,7 δισ. στις 31/12/23. Πώς αιτιολογεί η Κυβέρνηση τη δυσανάλογα μικρότερη αύξηση του δημόσιου χρέους ή χρέους Γ/Κ σε σχέση με το σωρευτικό έλλειμμα των Π/Υ Γ/Κ 2020-2023; Η ΕΛΣΤΑΤ έχει εντοπίσει αυτήν την αναντιστοιχία και πώς την αιτιολογεί; Η Κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι η ανάπτυξη της οικονομίας μείωσε το δείκτη δημόσιο χρέος προς ΑΕΠ από 180,6% το 2019 σε 161,9% το 2023. Ωστόσο, η μείωση του δείκτη οφείλεται αποκλειστικά στην ακρίβεια (πληθωρισμό), αφού ο δείκτης δημόσιο χρέος προς πραγματικό ΑΕΠ αυξήθηκε από 180,1% το 2019 σε 183,4% το 2023. Επισημαίνεται συναφώς ότι η ανάπτυξη της Ελληνικής οικονομίας ολόκληρη την τετραετία 2020-2023 ήταν μόλις 5,8%, παρά την πρωτοφανή εισροή πόρων από την ΕΕ (ΤΑΑ και ΕΣΠΑ).
Συγκριτικά, μεταξύ 31/12/19 και 31/12/23 η αύξηση του δημόσιου χρέους ήταν 25,6 δισ., ενώ η αύξηση του κρατικού χρέους ήταν σχεδόν διπλάσια (50,3 δισ.). Εκ πρώτης όψεως, η πολύ μικρότερη αύξηση του δημόσιου χρέους, καθώς και ο ισχυρισμός της Κυβέρνησης ότι διαθέτει μεγάλου ύψους ταμειακά διαθέσιμα, δημιουργούν την απατηλή εντύπωση ότι "όλα βαίνουν καλώς". Ωστόσο, η αύξηση του δημόσιου χρέους ήταν σχετικά μικρή, επειδή:
(α) σχεδόν το 43% του σωρευτικού ελλείμματος των κρατικών Π/Υ 2020-2023 καλύφθηκε με βραχυπρόθεσμο δανεισμό (repos) από φορείς Γ/Κ, ο οποίος δεν προσμετράται στο δημόσιο χρέος,
(β) σχεδόν το 36% (14,3 δισ.) του σωρευτικού ελλείμματος (39,9 δισ.) των Π/Υ Γ/Κ 2020-2023 δεν καλύφθηκε με πρόσθετο δανεισμό και συνακόλουθα δεν αύξησε το δημόσιο χρέος και
(γ) δεν καταγράφηκαν στο δημόσιο χρέος οι τόκοι των δανείων διάσωσης που έμειναν απλήρωτοι την τετραετία 2020-2023, ύψους 7,4 δισ.
Σε ό,τι αφορά τον ισχυρισμό περί ύπαρξης μεγάλου ύψους ταμειακών διαθεσίμων, όπως προαναφέρθηκε η Κυβέρνηση στις 31.12.23 είχε δανειστεί από φορείς Γ/Κ, περιλαμβανομένου του Κράτους, ταμειακά διαθέσιμα ύψους 52,4 δισ.. Τα ταμειακά διαθέσιμα που δανείστηκε η Κυβέρνηση, φυσικά, δεν τα έβαλε στην άκρη για αντιμετώπιση έκτακτων αναγκών ή για εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους, όπως είχε γίνει με το περίφημο μαξιλάρι του Σύριζα. Με τα επιπλέον ταμειακά διαθέσιμα (πάνω από 30,5 δισ.), που δανείστηκε η Κυβέρνηση από φορείς Γ/Κ μεταξύ 30/6/19 και 31/12/23, πλήρωσε δαπάνες και κάλυψε ελλείμματα των Π/Υ της.
Ποια λοιπόν είναι τα ταμειακά διαθέσιμα που ισχυρίζεται η Κυβέρνηση ότι υπάρχουν;
Το μόνο που υπάρχει είναι απαιτήσεις των φορέων Γ/Κ έναντι του Κράτους ύψους 52,4 δισ. στις 31/12/23, δηλαδή το success story της ελληνικής οικονομίας του Μητσοτάκη είναι δυστυχώς «αέρας κοπανιστός!»
===================
Βlogger:
..το έγκλημα που διαπράχθηκε και συνεχίζει να διαπράττετε εις βάρος της χώρας είναι διαρκές και από εκεί πηγάζει η πρεμούρα των προδοτών να ελέγχουν ασφυκτικά τα ΜΜΕ ...για να μην αποκαλυφθούν. Διατηρούν όλη τη χώρα - τους πολίτες της - σε μια ακρασφαλή κατάσταση ώστε να επιτύχουν (και το επιτυγχάνουν προς το παρόν) την παραλυτική αδράνεια - ακινησία.
---------------
---------------
BLOGGER:
Δεν
υπάρχει αμφιβολία ότι ο Σόιμπλε υπήρξε ένα στενόμυαλο κάθαρμα, όπως όλα
τα καθάρματα εξ' άλλου. Από την πλευρά του λεηλατώντας την Ελλάδα,
υπηρέτησε πιστά το δικό του συμφέρον (τη χώρα του μέσω των εταιρειών-
που είναι κατά βάση κρατικές - του Γερμανικού κράτους - πήρε τα φιλέτα
της Ελληνικής επικράτειας). Αυτό που δυσκολεύεται να ονομάσει ο κ.
Ανδρουλιδάκης είναι οι ευθύνες της εγχώριας πολιτικής και οικονομικής
ελίτ, η οποία εντέχνως αποδίδει όλες της ευθύνες της καταστροφής της
χώρας στον "κακό" Σόϊμπλε κρύβοντας έτσι τις δικές της αβελτηρίες, πάντα
ιδιοτελείς! Στην κλίμακα του 100 για το ποιος ευθύνεται για την
καταστροφή ο Σόϊμπλε παίρνει το πολύ 10% και το υπόλοιπο 90% ανήκει εξ'
ολοκλήρου στην ντόπια πολιτικο-οικονομική ελίτ - με όλα τα ολιγαρχικά
χαρακτηριστικά - που λυμαίνεται τη χώρα. (Ας μην μιλάμε για κόμματα, αυτά είναι απολήξεις - κατασκευές των ίδιων ολιγαρχικών συμφερόντων...)
Δεν εμπόδισε ο Σόιμπλε την αξιοποίηση της λίστας Λαγκάρντ, ούτε φαντάζομαι να επέβαλλε στις ελληνικές κυβερνήσεις την προστασία πάσει θυσία των ολιγαρχικών συμφερόντων! Αυτές ήταν και είναι ευθύνη της ντόπιας νομεκλατούρας και μόνο.
Ας βγάλουμε λοιπόν από το κάδρο τον Σόιμπλε, όπως εντέχνως τον τοποθετεί η ολιγαρχική ελίτ για να θολώσει τα πράγματα και να κρύψει τις δικές της ευθύνες και ας δούμε κατάματα τους πραγματικούς υπεύθυνους.
------------
-------------
-------------
-------------
----------------
---------------
============
=============
==========
---------
----------
----------
Aρνούμενος να σχολιάσω τα πολιτικά πράγματα στο προτεκτοράτο....
«Η Ελλάδα χωρίς ελίτ»!_2
Η σάπια ελίτ της Ελλάδας.
Η ανύπαρκτη στρατηγική των ελληνικών πολιτικών ελίτ
Οι άρχουσες ελίτ είναι ο Κρόνος του σήμερα…
Βάλτε τέλος στην ασυδοσία των ελίτ της Δύσης
Επιχείρηση μετάλλαξης της κοινωνίας
Οι προδοσίες των διανοουμένων ή η «ομάδα που έγλειψε το μελάνι»: Συμβάδισαν, επωφελήθηκαν…
Το δημοσιογραφικό ιερατείο
«Η αποστασία των διανοουμένων»
Οι διανοούμενοι και ο κουβάς
Το «πρόβλημα» της πνευματικής ελίτ στην Ελλάδα: Εξαφανίστηκε την ώρα της κρίσης
Χ.Ζιρού: Οι συστημικοί διανοούμενοι αγοράζονται και πουλιούνται από τη χρηματοπιστωτική ελίτ
Πολιτική ορθότητα, διανοούμενοι και καθεστώτα. Μια ιστορική προσέγγιση
Η ελλαδική πνευματική ελίτ ενδιαφέρεται μόνο για το βόλεμά της: Μία μαρτυρία-κόλαφος…
Ολιγαρχική κομματοκρατία και δυναστικό κράτος
Σχόλια