του Σπύρου Β. Μπαζίνα
Τετ, 23 Σεπτεμβρίου 2026 - 18:17
Στο βιβλίο του με τίτλο «Ποια Τουρκία; Ποιοι Τούρκοι;» (εκδ. Λιβάνης, 2012), ο στρατηγός Φραγκούλης Φράγκος κάνει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα γεωπολιτική και ιστορική ανάλυση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, καθώς και της πολιτικής κατάστασης της Τουρκίας. Με βάση αδιάσειστα στοιχεία, αποκαλύπτει, μεταξύ άλλων, ότι, κατά ένα μεγάλο ποσοστό, οι σημερινοί Τούρκοι προέρχονται από Χριστιανούς που εξισλαμίστηκαν. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
Και διατυπώνει τον εύλογο ισχυρισμό ότι αυτοί οι πληθυσμοί πιθανόν να θελήσουν κάποτε να επαναπροσδιοριστούν. Αυτό μένει να το δούμε. Προς το παρόν, η μισή Τουρκία στηρίζει τον, σύμφωνα και με δημοσιεύματα,... ποντιακής και χριστιανικής καταγωγής νεοοθωμανό Πρόεδρό της που κυβερνά και απειλεί την Ελλάδα! Ενώ η άλλη μισή Τουρκία είναι στις φυλακές ή υπό διωγμόν. Και ακόμη και η «δημοκρατική» Δύση κάνει τα στραβά μάτια, ώστε να έχει την Τουρκία στη δική της πλευρά στην παγκόσμια σκακιέρα.
Έχει γίνει όμως και κάτι άλλο, εξίσου, αν όχι περισσότερο, σημαντικό. Η Τουρκία έχει φτάσει τα 88 εκατομμύρια κατοίκων, με θετικό αν και επιδεινούμενο ισοζύγιο γεννήσεων-θανάτων, ενώ η Ελλάς έχει καθηλωθεί στα 10,5 εκατομμύρια κατοίκων, με αρνητικό ισοζύγιο, και αλλοιώνεται δημογραφικά και πολιτισμικά. Και, το σημαντικότερο, αυτή η Τουρκία ξέρει ποια είναι και πού θέλει να πάει. Αυτή και μόνο η εξέλιξη εξηγεί την αναθεωρητική πολιτική της Τουρκίας και την ευθύνη μας για αυτήν. Και πάντως, για να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα, δεν αρκεί να απαντήσουμε στο ερώτημα «Ποια Τουρκία; Ποιοι Τούρκοι;» ή να αναλύσουμε τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Χρειάζεται να απαντήσουμε και στο ερώτημα «Ποια Ελλάδα; Ποιοι Έλληνες;» και να αναλύσουμε και τις ελληνο-ελληνικές (!) σχέσεις, δηλ. την εθνική ενότητα και αυτοσυνειδησία των Ελλήνων. Το μεγάλο διακύβευμα λοιπόν της εποχής δεν είναι ποιο κόμμα θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές και θα σχηματίσει Κυβέρνηση, αλλά κυρίως ποια Ελλάδα και ποιους Έλληνες θέλουμε!
Μια σύντομη ιστορική αναδρομή, με τη σειρά που θέτει τα ζητήματα ο στρατηγός Φράγκος στο βιβλίο του, είναι εξαιρετικά χρήσιμη και αποκαλυπτική. Ποιοι ήταν οι Έλληνες (Χριστιανοί σωστότερα) από τη μάχη του Μαντζικέρτ το 1071, που οδήγησε σταδιακά στην κατάληψη και τον εκτουρκισμό της Μικρασίας, μέχρι την πρώτη άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους βαρβάρους σταυροφόρους το 1204 και τη δεύτερη άλωση από τους λιγότερο (με βάση τις σφαγές και τις λεηλασίες) βαρβάρους Οθωμανούς το 1453; Έλληνες (Χριστιανοί), διχασμένοι και συνεχώς μειούμενοι, λόγω των σφαγών και εξισλαμισμών.
Ποιοι ήταν οι Έλληνες (Χριστιανοί) που αντιμετώπισαν τους Οθωμανούς (Μουσουλμάνους) από το 1453 μέχρι το 1821; Έλληνες (Χριστιανοί), των οποίων η μειοψηφία αγωνίστηκε και γέννησε γενιές μαρτύρων, η πλειοψηφία όμως εξισλαμίστηκε, είτε με τη βία είτε εθελοντικά, για να βελτιώσει τη θέση της. Όπως αποδεικνύει και ο στρατηγός Φράγκος, έτσι εξηγείται πώς από τις μικρές τουρκικές φυλές που ήρθαν από την Ασία έγινε ένα μεγάλο έθνος.
Ποιοι ήταν οι Έλληνες (Χριστιανοί) που αντιμετώπισαν τους Οθωμανούς (Μουσουλμάνους) από το 1821 μέχρι το 1922; Έλληνες (Χριστιανοί), που πολέμησαν «υπέρ πίστεως και πατρίδος», απελευθερώθηκαν, αλληλοεξοντώθηκαν σε σειρά εμφυλίων πολέμων και τελικά σφαγιάστηκαν από τους Νεότουρκους στη Μικρασία, στον Πόντο, στην Αρμενία, ή άλλαξαν πίστη, πραγματικά ή εικονικά (κρυπτοχριστιανοί).
Ποιοι ήταν οι Έλληνες έκτοτε; Έλληνες που αγωνίστηκαν ενωμένοι και νίκησαν στα βουνά της Αλβανίας το 1940, στη συνέχεια εγκαταλείφθηκαν από τους συμμάχους τους και νικήθηκαν από τους Гермаνούς, υπέστησαν βάρβαρη τριμερή κατοχή από Γερμανούς, Ιταλούς και Βούλγαρους το 1941-1944 και αλληλοεξοντώθηκαν στον εμφύλιο πόλεμο το 1945-1949, ώστε να μην μπορούν να διεκδικήσουν μερίδιο από την τελική νίκη. Έλληνες που έζησαν τη μεταπολεμική ανάπτυξη/υπανάπτυξη και μετανάστευση, το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 (της Ελλάδος Ελλήνων Χριστιανών Καθολικώς Διαμαρτυρόμενων!), αποδέχτηκαν αμαχητί την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, το γκριζάρισμα του Αιγαίου με τα Ίμια το 1996, την χωρίς κατάλληλη προετοιμασία ένταξη της Ελλάδος στην τότε ΕΟΚ το 1981 και στο ευρώ το 2000, την πτώχευση και οικονομική υποταγή της Ελλάδος το 2010 και τη μη άσκηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων στο Αιγαίο έκτοτε. Αποτέλεσμα; Μια Ελλάδα αποικία χρέους υπό καθεστώς ξένης οικονομικής κατοχής, με δημογραφική κατάρρευση και πολιτισμική αλλοίωση, και Έλληνες που δεν συμφωνούν ούτε στα βασικά.
Ποια Ελλάδα θέλουν οι παραδοσιακοί Έλληνες; Μια Ελλάδα που στηρίζεται στην πολιτιστική και ιστορική συνέχεια, την Ορθόδοξη πνευματικότητα, το Κράτος Δικαίου και τη διαφάνεια, την κοινωνική συνοχή και αλληλεγγύη, την οικογένεια και την εθνική αυτοπεποίθηση. Συμφωνούν όλοι οι παραδοσιακοί Έλληνες μεταξύ τους; Όχι! Ποια Ελλάδα θέλουν οι μεταρρυθμιστές Έλληνες; Μια Ελλάδα με σύγχρονο και αποτελεσματικό κράτος, αξιοκρατία και ψηφιοποίηση, βιώσιμη και ανταγωνιστική οικονομία, κοινωνικά δικαιώματα και συμπερίληψη, καταπολέμηση των ανισοτήτων και κατοχύρωση των δικαιωμάτων των μειονοτήτων, μια Ελλάδα ευρωπαϊκή και εξωστρεφή. Συμφωνούν οι μεταρρυθμιστές Έλληνες μεταξύ τους; Όχι! Συζητούν οι παραδοσιακοί με τους μεταρρυθμιστές για να βρουν έναν ελάχιστο κοινό τόπο; Όχι!
Έτσι, η Ελλάδα πηγαίνει στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Αν ξεκαθαρίσουμε ποιοι είμαστε και πού θέλουμε να πάμε και πώς, «τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον θυμωμένο Ποσειδώνα» στον δρόμο μας δεν θα βρούμε (Κ. Π. Καβάφη, “Ιθάκη”, «Τα Ποιήματα», Τόμ. Α΄, 4η έκδ., Ίκαρος, Αθήνα, 2014). Διαφορετικά, θα γίνουμε οι μοιραίοι για τον Ελληνισμό Έλληνες και θα ναυαγήσουμε σε λίγες δεκαετίες! Μέχρι τότε δε, θα συνεχίσουμε να κλαιγόμαστε μονολογώντας:
- «Φταίει το ζαβό το ριζικό μας! Φταίει ο Θεός που μας μισεί! Φταίει το κεφάλι το κακό μας! Φταίει πρώτ’ απ’ όλα το κρασί ...»!
- Και «Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα», θα προσμένουμε, «ίσως, κάποιο θάμα»
(Κώστα Βάρναλη, “Οι Μοιραίοι”, «Άπαντα τα Ποιητικά», 1904-1975, Αθήνα, Κέδρος, Αθήνα, 2014).
(από την εφημερίδα «ΕΣΤΙΑ»)
================
---------------------
-------------------------------
-----------------------
-----------------------------
Η νόμιμη Γενοκτονία των Ελλήνων
Σύμφωνα με την Απόφαση 260-ΙΙΙ-Α της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ την 9η Δεκεμβρίου 1948 – τέθηκε σε ισχύ την 12η Ιανουαρίου 1951 – Σύμβαση του ΟΗΕ για την Πρόληψη και την Καταστολή του Εγκλήματος της Γενοκτονίας και οι ευθύνες του θύτη, «Τα συμβαλλόμενα μέρη επιβεβαιούν ότι η Γενοκτονία, συντελουμένη είτε εν καιρώ ειρήνης είτε εν καιρώ πολέμου, τυγχάνει έγκλημα Διεθνούς Δικαίου και αναλαμβάνουν την υποχρέωσιν να προλαμβάνουν και να τιμωρούν τούτο». (Άρθρο 1) «Γενοκτονία σημαίνει οποιαδήποτε από τις ακόλουθες πράξεις οι οποίες διαπράττονται με την πρόθεση καταστροφής, εν όλω ή εν μέρει, μίας εθνικής, εθνοτικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας ως τέτοιας α) ανθρωποκτονία μελών της ομάδας, β) πρόκληση βαρειάς σωματικής ή διανοητικής βλάβης σε μέλη της ομάδας γ) με πρόθεση επιβολή επί της ομάδας συνθηκών ζωής υπολογισμένων να επιφέρουν τη φυσική καταστροφή της εν όλω ή εν μέρει, δ) επιβολή μέτρων που σκοπεύουν στην παρεμπόδιση των γεννήσεων εντός της ομάδας ε) δια της βίας μεταφορά παιδιών της ομάδας σε άλλη ομάδα». (Άρθρο 2). «Οι παρακάτω αξιόποινες πράξεις τιμωρούνται»: α) Γενοκτονία, β) συνωμοσία προς διάπραξη Γενοκτονίας, γ) άμεσα ή έμμεσα η υποκίνηση διάπραξης Γενοκτονίας, δ) απόπειρα διάπραξης Γενοκτονίας, ε) συμμετοχή σε Γενοκτονία».( Άρθρο 3).
«Τιμωρούνται τα άτομα που συνωμοτούν και πράττουν τα προαναφερόμενα στο άρθρο 3, ανεξαιρέτως αν έδρασαν με συνταγματικότητα, με δημόσια εντολή ή ατομικά». (Άρθρο 4).
«Τα άτομα που διέπραξαν Γενοκτονία ή μια οποιαδήποτε από τις άλλες πράξεις που απαριθμούνται στο άρθρο 3, θα τιμωρούνται ανεξάρτητα αν είναι μέλη κυβέρνησης, κρατικοί λειτουργοί ή ιδιώτες». (Άρθρο 5).
«Τα άτομα που ευθύνονται για πράξη Γενοκτονίας ή άλλη πράξη όπως αναφέρεται στο 3ο άρθρο, πρέπει να δικαστούν στη χώρα που έχει διαπραχθεί το αδίκημα ή σε κάποιο διεθνές ποινικό Δικαστήριο που θα γίνει αποδεκτό από τους συμβαλλόμενους…..». (Άρθρο 6).
Σύμφωνα με τη Σύμβαση η Γενοκτονία αφορά ένα έγκλημα που αποβλέπει στη συστηματική, με βίαια ως επί το πλείστον μέσα, επιδιωκόμενη εξόντωση ολόκληρης φυλής ή τμήματος αυτής σε ορισμένο τόπο και πρόκειται για ένα πρωτογενές έγκλημα, το οποίο δεν έχει συνάρτηση με πολεμικές συγκρούσεις. Είναι η καταστροφή ενός έθνους ή μιας εθνικής ομάδας, ένα συντονισμένο σχέδιο διαφόρων ενεργειών που τείνουν να καταστρέψουν τα ουσιαστικά θεμέλια της ζωής των εθνικών ομάδων, με στόχο να εξοντωθούν αυτές οι ομάδες. Η Γενοκτονία αποτελεί το πιο βαρύ έγκλημα, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, για το οποίο μάλιστα δεν υπάρχει παραγραφή. Αυτός ο οποίος διαπράττει τη Γενοκτονία δεν εξοντώνει μια ομάδα για κάτι που έκανε, αλλά για κάτι που είναι.
Σύμφωνα με στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, το 2012, για πρώτη φορά μετά το 1941, είχαμε δέκα έξι χιλιάδες περισσότερους θανάτους από γεννήσεις στην Ελλάδα.
Σύμφωνα με τον επίκουρο καθηγητή Θεσσαλίας, Υγιεινής και Επιδημιολογίας του Ιατρικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, Γιώργου Ραχιώτη, το γεγονός μπορεί να αποδοθεί και στις σημαντικές κοινωνικές και οικονομικές μεταβολές των τελευταίων ετών...."
-----------------------
Σχόλια