2018: «Ο Πράσινος Φασισμός θα Φέρει τον Μαύρο Φασισμό» — Volkswagen 2026: 100.000 Θέσεις Εργασίας στον Αέρα

του Δρ. Σωτήρη Καμενόπουλου

Και να θέλει κανείς να παραμείνει αμέτοχος στα όσα διαδραματίζονται στην Ευρώπη δεν τον αφήνει η καταιγιστική πραγματικότητα. Τα διπλά νέα που έρχονται από την ατμομηχανή της Ευρώπης, τη Γερμανία, είναι παντελώς ανησυχητικά. Η Volkswagen, το βιομηχανικό σύμβολο της μεταπολεμικής Γερμανίας, ενέκρινε στις 3 Σεπτεμβρίου νέο πρόγραμμα αναδιάρθρωσης. Άλλες 50.000 θέσεις εργασίας προστίθενται στιςπερίπου 50.000 που είχαν ήδη μπει στο σχέδιο περικοπών. Συνολικά, δηλαδή, η εταιρεία προσανατολίζεται σε μείωση της τάξης των 100.000 θέσεων εργασίας ως το 2030. Τέσσερα γερμανικά εργοστάσια —Hannover, Emden, Zwickau και Neckarsulm— αντιμετωπίζουν αβέβαιο μέλλον, ενώ η Volkswagen σχεδιάζει να μειώσει δραστικά τη γκάμα των μοντέλων της. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Ταυτόχρονα, το AfD έχει εκτοξευθεί σε επίπεδα που πριν από λίγα χρόνια θα έμοιαζαν αδιανόητα. Δημοσκοπήσεις του 2026 τοποθετούν το ακραίο κόμμα γύρω ή πάνω από το 27%-28% σε εθνικό επίπεδο, ενώ στη Σαξονία-Άνχαλτ βρίσκεται μπροστά με διαφορά που δημιουργεί ακόμη και το ενδεχόμενο να γίνει η πρώτη ακροδεξιά δύναμη που θα αναλάβει κυβερνητική εξουσία σε γερμανικό κρατίδιο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σημαντικό: μελέτη που δημοσιεύθηκε τον Αύγουστο του 2026 συνέδεσε τις αυξημένες τιμές στους λογαριασμούς ηλεκτρικού ρεύματος στη Γερμανία με μεγαλύτερη υποστήριξη προς το AfD. Τα γερμανικά νοικοκυριά που αντιμετώπισαν αυξήσεις πάνω από τον μέσο όρο εμφανίζονται κατά 7,5 ποσοστιαίες μονάδες πιθανότερο να υποστηρίξουν το AfD.

Ας γυρίσουμε 8 χρόνια πίσω. Στο 2018. Τον Ιούνιο του 2018 ο γράφων προειδοποίησε ότι η σύνδεση της προστασίας του περιβάλλοντος με συνεχείς φορολογικές επιβαρύνσεις μπορούσε να δημιουργήσει επικίνδυνες κοινωνικές αντιδράσεις. Συγκεκριμένα ο γράφων είχε προειδοποιήσει ότι: «Η σύνδεση της δήθεν προστασίας του περιβάλλοντος (κλίμα) με τους φόρους (οικονομία) θα φέρει ίσως επικίνδυνες κοινωνικές καταστάσεις στο μέλλον.Τα παραπάνω ίσως λειτουργήσουν ως (επιπλέον) έμμεσος παράγοντας αύξησης του λαϊκισμού και των πολιτικών άκρων στην ΕΕ.Για τους Ευρωπαίους φορολογούμενους, δυστυχώς, ισχύει η εξίσωση: Περιβάλλον = Φόροι.Αυτό πρέπει να σταματήσει τάχιστα.Ειδάλλως, πολύ φοβάμαι ότι ο «πράσινος» φασισμός θα φέρει τον μαύρο φασισμό.» (εδώ) .

Το 2022 ο γράφων προέβη σε μία ακόμη αιρετική προειδοποίηση όσο αφορά την Ευρωπαϊκή αυτοκινητοβιομηχανία σε σχέση με τις σπάνιες γαίες και τον έλεγχο της αλυσίδας αξίας τους: «Αν δεν αλλάξει ΤΩΡΑ στάση η Ευρωπαϊκή Επιτροπή όσο αφορά την άρον-άρον μετάβαση στα ηλεκτρικά αυτοκίνητα, τότε η ευρωπαϊκή αυτοκινητοβιομηχανία θα πτωχεύσει! Το γράφω ξεκάθαρα: θα πτωχεύσει και θα πωληθούν αρκετές ευρωπαϊκές αυτοκινητοβιομηχανίες στην Κίνα...έρχεται» (εδώ).

Ο μηχανισμός με τον οποίο φαίνεται πλέον επιβεβαιωμένα να λειτουργεί η τρέχουσα κατάσταση στη Γερμανία είναι ο εξής: Η βεβιασμένη κλιματική πολιτική που υιοθέτησε η αποτυχημένη Ευρωπαϊκή Επιτροπή της φον Λέϊενδεν έλαβε υπόψιν της τον απόλυτο έλεγχο των Σπάνιων Γαιών από την Κίνα. Ταυτόχρονα, δεν έλαβε υπόψιν της την ραγδαία αύξηση του ενεργειακού κόστους που θα έφερνε η βεβιασμένη πράσινη πολιτική. Η Ευρώπη ξέχασε το Ψήφισμα της Μεσσίνα του 1955 (εδώ). Τα δύο παραπάνω συνετέλεσαν στην απαξίωση της Γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας, στην οικονομική επιβάρυνση, στο επερχόμενο κλείσιμο εργαστασίων, στην κοινωνική δυσαρέσκεια, στον πολιτικό λαϊκισμό και στην ενίσχυση των πολιτικών άκρων.

Η Ευρώπη δεν έκανε απλώς μία ανόητη, κακά σχεδιασμένη «ενεργειακή» μετάβαση.Έκανε ένα μεγάλο άλμα στο απόλυτο κενό. Και τώρα ο λογαριασμός έρχεται.Όχι σε κάποιο σχέδιο επί χάρτου ή σε μία ηλίθια οικονομική ανάλυση των χρυσοκάνθαρων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Έρχεται στο εργοστάσιο.
Έρχεται στον μισθό.
Έρχεται στην τοπική οικονομία.
Έρχεται στην ψήφο.

Διότι αυτό ήταν το πραγματικό νόημα της αιρετικής προειδοποίησης του 2018. Η προειδοποίηση δεν αφορούσε απλά την επερχόμενη πράσινη αποτυχία. Οι Ευρωπαίοι πολίτες δεν ψήφισαν ένα θεωρητικόμοντέλο κλιματικής πολιτικής.Δεν ψήφισαν έναν κανονισμό για τις εκπομπές CO₂. Ψήφισαν με βάση το αν μπορούν να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους. Αν θα έχουν δουλειά και φαγητό στο τραπέζι τους. Αν θα μπορούν να φροντίσουν τα παιδιά τους. Ψήφισαν με βάση το αν το εργοστάσιο της περιοχής τους θα συνεχίσει να λειτουργεί.Ψήφισαν με βάση το αν αισθάνεται ότι το δικό τους επίπεδο ζωής θυσιάζεται για έναν στόχο που αποφασίζεται σε πολυτελή γραφεία μακριά από αυτούς. Όταντα μέλη του Σοβιετικού πολιτμπιρό των Βρυξελλών απαντούν στην κοινωνική αντίδραση με το εύκολο «είναι ακροδεξιοί», υπάρχει ένας σοβαρός κίνδυνος: να μην καταλάβουν γιατί έγιναν ακροδεξιοί.Αυτό δεν σημαίνει ότι τοAfD δικαιώνεται.Σημαίνει ότι η δημοκρατία έχει ένα απλό, αλλά σκληρό μάθημα:Όταν η οικονομική σκληρή πραγματικότητα χτυπά την πόρτα, η ιδεολογία δεν λειτουργεί ως ηχοπέτασμα.

Η Volkswagen είναι σήμερα η προειδοποιητική καμπάνα της γερμανικής βιομηχανίας. Το AfD είναι η προειδοποιητική καμπάνα της γερμανικής κοινωνίας. Η Ευρώπη θα έκανε τεράστιο λάθος αν αντιμετώπιζε τις δύο εξελίξεις ως μη-αλληλένδετες. Γιατί μπορεί πράγματι να μην υπάρχει μία και μοναδική γεννεσιουργός αιτία.Υπάρχει όμως κάτι που συνδέει τα πάντα:το ενεργειακό κόστος. Κόστος ενέργειας. Κόστος παραγωγής. Κόστος μετάβασης. Κόστος ανταγωνιστικότητας. Κόστος για τον εργαζόμενο. Κόστος για τον φορολογούμενο.Κάποια στιγμή ο Ευρωπαίος πολίτης ρωτά:«Ποιος πληρώνει αυτό το κόστος;» Αν η απάντηση του Ευρωπαϊκού Σοβιετικού πολιτμπιρό είναι διαρκώς «εσύ, για το καλό του πλανήτη και του κλίματος», μην εκπλαγείτε όταν κάποιος άλλος εμφανιστεί και του πει:«Εγώ θα σταματήσω τον λογαριασμό».

Αυτός είναι ο πραγματικός κίνδυνος που είχαμε επισημάνει το 2018. Όχι ότι η προστασία του περιβάλλοντος θα δημιουργήσει φασισμό. Αλλά ότι μια πράσινη πολιτική χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη, χωρίς βιομηχανική στρατηγική στα κρίσιμα ορυκτά και χωρίς γεωπολιτικό ρεαλισμό μπορεί να δημιουργήσει το πολιτικό έδαφος πάνω στο οποίο θα ανθίσουν τα πολιτικά άκρα.

Πόσες ακόμη προειδοποιητικές καμπάνες χρειάζεται η Ευρώπη για να καταλάβει ότι η πράσινη μετάβαση δεν μπορεί να είναι μόνο πράσινη; Πρέπει να είναι και οικονομικά βιώσιμη, βιομηχανικά ανταγωνιστική και κοινωνικά αποδεκτή. Διαφορετικά, το μεγαλύτερο επίτευγμα της Ευρωπαϊκής πράσινης πολιτικής μπορεί να μην είναι η μείωση των εκπομπών. Μπορεί να είναι η αύξηση της ψήφου των πολιτικών άκρων. Και τότε η ιστορία θα έχει μια ιδιαίτερα πικρή ειρωνεία: Η Ευρώπη προσπάθησε να σώσει το κλίμα — και κινδυνεύει να χάσει την κοινωνική συναίνεση που χρειαζόταν για να το πετύχει.

===============