Ο άνθρωπος που ξεπούλησε την Ελλάδα στα κοράκια ονόμασε το κόμμα του «ΕΛ.Α.Σ»

την

 

… Ο λύκος κι αν εγέρασε κι άσπρισε το μαλλί του, μήτε τη γνώμη άλλαξε, μήτε την κεφαλή του

Δεν είχαμε καμία αμφιβολία ότι η υποτιθέμενη νέα αρχή του κόκκινου ολετήρα θα ήταν ένα απύθμενο παπατζιλίκι.

Το τραγικό είναι ότι αντί να φανεί έστω λίγο μετανοημένος ένεκα της ανηκέστου βλάβης που προκάλεσε στη χώρα… κυριολεκτικά αυτή τη φορά το τερμάτισε. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Φτάνοντας στο σημείο να ονομάσει το κόμμα του «ΕΛ.Α.Σ».

Αφενός για να ψαρέψει στα θολά νερά της αριστεράς προσποιούμενος τον νέο Βελουχιώτη με ολίγον Παπανδρέου προς απελευθέρωση της χώρας από τη σάπια δεξιά.

Αφετέρου για να γλείψει τους δυσαρεστημένους αστούς (κέντρο – κεντροδεξιά) από τη μητσοτακική δυστοπία, υποδυόμενος τον πατριώτη μήπως του δώσουν συγχωροχάρτι για τη ζημιά που τους προξένησε όταν κυβερνούσε τον έρμο τούτο τόπο.  

Δε λέμε, καλοί οι νέοι επικοινωνιολόγοι. Για όσους όμως έχουν IQ κάτω από 90.

Άραγε, είναι δυνατόν αυτός που ενώ η χώρα επί Σαμαρά έβγαινε από τα μνημόνια τη χαντάκωσε να παριστάνει όψιμα τον πατριώτη;

Οι δικοί του τον έδωσαν στεγνά για τα βρώμικα παιχνίδια που έπαιξε με τους δυνάστες της πατρίδας για να ρίξει τον Σαμαρά και να κυβερνήσει στημένος στα τέσσερα υπακούοντας στις εντολές τους (βλέπε: Όταν οι κατσαπλιάδες συμμάχησαν με τους Γερμαναράδες για να ρίξουν τον Σαμαρά).

  • Ξεπουλώντας τον πλούτο της Ελλάδας για 100 χρόνια, δίνοντάς τους δωράκι τη Μακεδονία ώστε να ανοίξει ο δρόμος για την απώλεια και του Αιγαίου.

Αυτή είναι η εθνομηδενιστική παρακαταθήκη του Τσίπρα.

Έριξε τον Σαμαρά για να μην αναπνεύσει η χώρα, διότι έτσι τον διέταξαν οι δήθεν «εταίροι» και «σύμμαχοι».

Ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης, έλεγε ο Καποδίστριας.

Κι έρχεται τώρα και φοράει το προσωπείο του πατριώτη τρομάρα του.

Η ιστορία έχει γραφτεί κύριε Τσίπρα.

Και δεν παραποιείται όσα λεφτά κι αν δώσετε στις πολυεθνικές μπας και σας στρώσουν το κονιορτοποιημένο προφίλ σας.  

Ο μόνος που δύναται να μιλάει για Ελλάδα και πατριωτισμό σήμερα είναι ο Σαμαράς.

Ως γνωστόν εντούτοις η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει.

Μπορεί να έχασε άδοξα τότε ο Σαμαράς καθώς δεν είχατε μονάχα τα ετερόχθονα κοράκια μαζί σας αλλά και τους αυτόχθονες σφουγγοκωλάριούς τους, η εκδίκηση ωστόσο είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο.

Όχι για τον ίδιο τον Σαμαρά προφανώς, αλλά για την Ελλάδα.

Η αλήθεια στο τέλος πάντα νικάει το ψέμα.

Σύντομα θα δοθεί η μητέρα των μαχών μεταξύ πατριωτών και προδοτών.

Και τότε θα καταλάβετε ότι αυτοί που δικαιούνται να βροντοφωνάζουν… ΕΛΛΑΣ (το γνήσιο κύριε Τσίπρα!!!) είναι αυτοί που μάτωσαν γι’ αυτή όχι όσοι την τσάκισαν.

Οψόμεθα…!!!

===============

 

 ==================

Blogger:  

.. «ΕΛ.Α.Σ»  ακόμα και με την η επιλογή του ονόματος επιλέγει να ακρωτηριάζει το ΕΛΛΑΣ, τόσο το μίσος ενός "...διεθνιστή" εναντίον της χώρας...   

Υ.Γ.  το «ΕΛ.Α.Σ» πρέπει να απορριφθεί από τον Α.Π ως όνομα πολιτικού φορέα, αφού καπηλεύεται σύμβολα.   

την

 ================

την

 

την

 ------------------------

την

 

Υ.Γ. 4. Είναι τόσο γελοίο αυτό που συμβαίνει που μόνο με ένα μύθο μπορεί να γίνει "ευκολοχώνευτο":
Γνωρίζετε τον μύθο του Θησέα με τον Μινώταυρο. Αλλάξτε λιγουλάκι την πλοκή του μύθου του Θησέα με τον Μινώταυρο.
Η Αθήνα νικημένη από τον Μίνωα στέλνει κάθε εννιά χρόνια επτά νέους και νέες για να κατασπαράξει* ο Μινώταυρος. (*Έτσι ...το λέγανε τότες).
Ο Θησέας στέλνεται από την Αθήνα να εξοντώσει τον Μινώταυρο, για να απαλλάξει την Αθήνα από την ντροπιαστική και επονείδιστη συμφωνία. Ο Θησέας δεν καταφέρνει να νικήσει τον Μινώταυρο και αφού υποστεί ο ίδιος τις συνέπειες, επιστρέφει στην Αθήνα και διαφημίζει ο ίδιος και οι ακόλουθοί του την πορνεία αφού "μόνο αυτή προετοιμάζει αποτελεσματικά τις νέες και τους νέους στην ...δοκιμασία του Μινωταυρου". (Στην σκηνοθετική πρόταση που θα υποβάλλω οι ακόλουθοι θα κρατούν φαλλό, αλλά φαλλό θα υποχρεώνονται να κρατούν και οι θεατές! Σε αντίθετη περίπτωση δεν θα επιτρέπεται η είσοδος στο θέατρο.) Aν το παραπάνω θεατρικό το κλέψει ο Λάκης δεν θα ζητήσω πνευματικά δικαιώματα.

==================

την


blogger: Ελπίζω ότι όσοι παρακολουθούν αυτό το blogg να μην εκπλήσσονται, αφού όλα έχουν ειπωθεί...από παλιότερη εγγραφή:
"Αισθητική προσέγγιση: Το ξέκωωωλο "ελληνική αριστερά" υποβασταζόμενο από τα κουστούμια του φασισμού  και νεοφιλευθερισμού. (Είναι τώρα η στιγμή που ο Κυριάκος πρέπει να κλείσει το μαγαζί -Ν.Δ. -, να μπει υπό την σκέπη του ...Τσίπρα και να έρθουν εις σάρκαν μίαν)

Το βλέμμα, δηλωτικό της απέχθειας προς τον λαό και την πλέμπα. Πρόκειται για "καθαρή" αριστερά, δεν μπορεί να ασχολείται με τα νηπιακά προβλήματα του ανώριμου λαού που βρε αδερφέ δεν λέει να ...εκμοντερνισθεί! 
(Όπου εκμοντερνισμός= δουλεία!)
 ========================
 

  1. Περίεργες συμπτώσεις...

  2. Οι χειρισμοί περί του μεταναστευτικού προβλήματος...

  3. Οι «πολίτες του κόσμου» ενάντια στον λαό...

  4. Όταν ο διεθνισμός συναντάει την "αριστερά"...

  5. Ο ιός της ισλαμοφιλίας και του αντιφασιστικού φασισμού

  6. Γιατί το ευρωιερατείο αγάπησε τον ΣΥΡΙΖΑ

  7. Η "Αριστερά" της Παρακμής

  8. Η «Αριστερά» του Politically Correct

  9. Μεταμοντέρνα Αριστερά 4

  10. Το Δημοσιοϋπαλληλικό Μανδαρινάτο της Ψευδό– Αριστεράς και ο αντιδραστικός χαρακτήρας των «Δικαιωματιστών» της.

  11. Μια φιλόσοφος για τον ΣΥΡΙΖΑ

  12. Μεταμοντέρνα Αριστερά (5) Οι Μαρίες Αντουανέτες του Προλεταριάτου

  13. Β.Σιούτη : Η Μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ (ή Ένας Βοναπάρτης ..γεννήθηκε)

  14. “Αριστεροί” ικανοί για όλα!

  15.  Γ. Κοντογιώργης - Η Συριζαία Αριστερά ως φορέας ιδεολογικής εθελοδουλείας και ως κυβέρνηση των προθύμων

  16. Όταν το ταξικό γίνεται άλλοθι προδοσίας

  17. ...συμβαίνει και εις τας Ευρώπας...

=======================

την

 =================

την

 =====================

  Η επιστροφή του Τσίπρα ως προϊόν πολιτικού μάρκετινγκ

Με ρητορική πατριωτισμού και ένα όραμα που δεν μπόρεσε να περιγράψει εμφανίστηκε ο Τσίπρας στην τελευταία ομιλία του.

Vasiliki Siouti

 

Είναι προφανές ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει καμία διαφορετική πολιτική πρόταση να παρουσιάσει. Μιλάει για ένα «όραμα» που αδυνατεί να περιγράψει και περιορίζεται για άλλη μια φορά στο «να φύγουν οι άλλοι για να (ξανά)έρθουμε εμείς». Και φυσικά δεν υπάρχει όχι απλώς καμία εγγύηση, αλλά ούτε καν ένδειξη ότι αυτήν τη φορά θα μπορούσε να είναι αλλιώς ή ότι έχει διδαχθεί από τα λάθη του.
Πώς μπορεί να πείσει ότι δεν θα επαναλάβει τα ίδια λάθη, όταν ακόμα και τώρα αρνείται να τα παραδεχθεί; Τα μόνα ίσως που, εμμέσως, έχει παραδεχτεί, είναι οι χειρισμοί του στην υπόθεση της Novartis και των τηλεοπτικών αδειών, αλλά κι αυτό έμοιαζε περισσότερο με διαπιστευτήρια σε ένα σύστημα του οποίου θέλει να κερδίσει την εμπιστοσύνη, παρά με απολογία στον κόσμο που ένιωσε προδομένος από τις πολιτικές που ακολούθησε όταν είχε την εξουσία.
Η πρόσφατη ομιλία του Αλέξη Τσίπρα έγινε λίγες μόλις ημέρες μετά την απόφαση του εφετείου για το Μάτι, για το οποίο δεν έκανε καμία αναφορά και δεν ζήτησε ποτέ μια συγγνώμη. Κατήγγειλε μάλιστα την επιχείρηση συγκάλυψης στα Τέμπη, ενώ στο Μάτι έγιναν τα ίδια -αν όχι και χειρότερα- καθώς αποδεδειγμένα επιχειρήθηκε συγκάλυψη και πολλοί απ’ όσους είχαν ευθύνη δεν λογοδότησαν ποτέ.
Επιμένει να παρουσιάζει τη Συμφωνία των Πρεσπών ως δική του πρωτοβουλία ειρήνης, όταν όλοι γνωρίζουν ότι ήταν απαίτηση του ΝΑΤΟ και δεχόταν πιέσεις από τις ΗΠΑ και τη Γερμανία.
Το μόνο καινούργιο στοιχείο στην τελευταία εμφάνισή του ήταν, παρ’ όλα αυτά, η έντονη ρητορική περί πατριωτισμού, παρότι ο Τσίπρας ήταν ο μόνος «μνημονιακός» πρωθυπουργός που υποχώρησε στις πιέσεις των δανειστών για τη δημιουργία του Υπερταμείου και την υποθήκευση της δημόσιας περιουσίας για 99 χρόνια. Το Υπερταμείο το είχαν αρνηθεί και ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Αντώνης Σαμαράς και ο Λουκάς Παπαδήμος.
Ο Αλέξης Τσίπρας εξακολουθεί να κατηγορεί με ευκολία ως ακροδεξιούς πολλούς πολιτικούς, ακόμα και με πιο μετριοπαθείς θέσεις από εκείνους που επέλεξε το 2015 ως κυβερνητικούς εταίρους και αυτή δεν είναι η μόνη αντίφαση του.
Έχει καταγγείλει πολλές φορές την κυβέρνηση Μητσοτάκη για τα pushback, ενώ πριν από λίγο καιρό το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων καταδίκασε την Ελλάδα για πρώτη φορά και η καταδίκη αφορούσε pushback που έγινε την περίοδο που ήταν εκείνος πρωθυπουργός. Αλλά για την υπόθεση αυτή δεν βρήκε επίσης να πει ούτε μία κουβέντα, παρότι πρόκειται για την πρώτη επίσημη καταδίκη.
Ο Αλέξης Τσίπρας «παραμέρισε» πριν από δύο χρόνια, μετά την οδυνηρή τρίτη ήττα του από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, όταν κατάλαβε ότι η καθοδική πορεία του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν αναστρέψιμη. Άφησε τους υπόλοιπους να διαχειριστούν έναν σχεδόν υπό διάλυση ΣΥΡΙΖΑ, αφού πρώτα ναρκοθέτησε τη διαδικασία της διαδοχής του, συμβάλλοντας στην επιτάχυνση της πορείας προς το 5%, αλλά μένοντας έξω από το κάδρο της απόδοσης ευθυνών για να επιστρέψει ως «σωτήρας» τη στιγμή που θα κρίνει ως κατάλληλη. Η επιστροφή του ωστόσο, ως «άλλου» πολιτικού που θα έχει πιο διευρυμένη απήχηση από αυτή που είχε, δεν στηρίζεται σε καμία ρεαλιστική εκτίμηση.

 https://www.lifo.gr/stiles/optiki-gonia/i-epistrofi-toy-tsipra-os-proion-politikoy-marketingk 

 
====================
ΕΚΠΡΌΣΩΠΟΣ ΤΟΥ Αλ6 
ΘΕΩΝΗ ΚΟΥΦΟΝΙΚΟΛΑΚΟΥ  
https://www.facebook.com/reel/4507992446113065 
====================
Δημήτρης Τζανακάκης
● Το κωλόπαιδο του Γερμαναρά… |
(Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε και δημοσιεύθηκε πριν 11 χρόνια, -29 Αυγούστου 2015- από τον Δημήτρη Καζάκη που κάποιοι ακούνε το όνομα αυτό και βγάζουν σπυράκια γιατί προφανώς έχουν τον λόγο τους και παθαίνουν αυτό!... | Είναι εξαιρετικά και επίκαιρα διδακτικό κείμενο… -Δ.Τζ.)
-| του Δημήτρη Καζάκη* |-
«Πολλές φορές τα ΌΧΙ στην ιστορία έχουν οδηγήσει σε εξελίξεις υπαναχώρησης. Το ΌΧΙ του 1940 ακολούθησε μια τετράχρονη κατοχή.» Τάδε έφη ο Αλέξης Τσίπρας στη συνέντευξη του ALPHATV [26.08.2015]
Δεν με εντυπωσιάζει το πόσο βαθιά ανιστόρητος είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Άλλωστε στις 14 Αυγούστου στη Βουλή ο Τσίπρας δήλωσε κάτι ανάλογο όταν είπε, «ούτε μετανιώνω για τον συμβιβασμό έναντι του χορού του Ζαλόγγου.» Προφανώς οι Σουλιώτες που προτίμησαν να πέσουν στον γκρεμό, παρά να γίνουν χανουμάκια του Αλή Πασά δεν είχαν τις ίδιες ευαισθησίες και προτεραιότητες με τον Τσίπρα. Δεν είχαν την διαπεραστική οξυδέρκεια του Αλέξη. Ήταν τόσο άγαρμποι, ξεροκέφαλοι, γραφικοί και εριστικοί, που εκτιμούσαν την ελευθερία τους περισσότερο από τη δουλεία και μάλιστα την εθελοδουλεία.
Αλήθεια, ξέρει άραγες ο Αλέξης τι απέγιναν όσοι Τσίπρες τότε έλεγαν στους αδούλωτους Σουλιώτες, ότι είναι προτιμότερη μια ζωή υποτελούς στον Αλή, παρά ο θάνατος για την ελευθερία της πατρίδας; Ξέρει το ανάθεμα που ανά τους αιώνες συγκεντρώνει το όνομα του Πήλιου Γούση; Θα μους πεις, τον ενδιαφέρει; Όχι, βέβαια. Ποιός Τσίπρας νοιάστηκε ποτέ για την υστεροφημία του. Το μόνο που νοιάζει τους Τσίπρες όλων των εποχών είναι η κονόμα του Πήλιου Γούση και φυσικά η εύνοια του Πασά.
Καλόγερε, τί καρτερεῖς κλεισμένος μὲς στὸ Κούγκι;
Πέντε νομάτοι σοῦ ῾μειναν κ᾿ ἐκεῖνοι λαβωμένοι!
Κι εἶναι χιλιάδες οἱ ἐχθροὶ ποὺ σ᾿ ἔχουνε ζωσμένον!
Ἔλα νὰ δώσεις τὰ κλειδιά, πέσε νὰ προσκυνήσῃς,
κι ἀφέντης ὁ Βελῆ Πασᾶς δεσπότη θὰ σὲ κάμη!
Ἔτσι ψηλὰ ἀπ᾿ τὸ βουνὸ φωνάζει ὁ Πήλιος Γούσης.
Κλεισμένος μὲς στὴν ἐκκλησιὰ βρίσκετ᾿ ὁ Σαμουήλης,
κι ἀγέρας παίρνει τὴ φωνὴ τοῦ Πήλιου τοῦ προδότη.
Έτσι φανταζόταν τη σκηνή ο ποιητής Αριστοτέλης Βαλαωρίτης κι έτσι πέρασε στη λαϊκή παράδοση και μούσα το Κούγκι. Τι κάνει ο Τσίπρας σήμερα, εκτός από το να παπαγαλίζει τα ίδια με τον Πήλιο Γούσι; Η μόνη διαφορά είναι ότι μιλάει εξ ονόματος όχι του Βελή Πασά, αλλά της Μέρκελ.
Τι άλλο κάνει εκτός από το να εκθειάζει τη στάση του Πήλιου Γούση και να απαξιώνει τη θυσία για την ελευθερία είτε στο Κούγκι, είτε στο Ζάλογγο, ή πολύ παλιότερα στις Θερμοπύλες, ή πολύ νεότερα στην εποποιία του Αλβανικού και της εθνικής αντίστασης; Έτσι είναι. Σε κάθε κορυφαία ιστορική στιγμή που οι Έλληνες κλήθηκαν από τα πράγματα να πουν ΟΧΙ και να θυσιαστούν για την ελευθερία μαχόμενοι ενάντια στην απολυταρχία, τον δεσποτισμό και κάθε είδους φασιστικό ολοκληρωτισμό, δίκιο είχαν οι Πήλιοι Γούσηδες, οι Εφιάλτες, οι Τσολάκογλου κι όλοι εκείνοι που ήξεραν την τέχνη του συμβιβασμού και της συνθηκολόγησης.
Αλλά όπως δικαιολογείται πάντα ο εκ φύσεως ηλίθιος κι ο γόνος δοσιλόγων: άλλες εκείνες οι εποχές, άλλες σήμερα. Τότε είχε νόημα ο αγώνας για την ελευθερία, ενώ σήμερα έχει νόημα μόνο ο αγώνας για τον μπεζαχτά. Και μάλιστα για τον μπεζαχτά του μεγάλου αφέντη, του σύγχρονου Σουλτάνου και Πασά. Τι είναι η ελευθερία και η αυτοδιάθεση μπροστά στην εύνοια της Μέρκελ; Πώς αλλιώς ο ανίκανος, ο ανεπρόκοπος, ο τεμπέλης, ο θρασύδειλος και ο επιτείδιος θα μπορέσει να πιάσει την καλή, ή έστω να εξασφαλίσει, όπως τα κατοικίδια, κανά ξεροκόμματο για τον εαυτό του; Όντως άλλες εποχές, όπου όλα έχουν αλλάξει κι όλα παραμένουν ίδια κι απαράλλαχτα.
Ούτε αξίζει να ασχοληθεί κανείς με το πόσο εντυπωσιακά αστοιχείωτος είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Το έχουμε επισημάνει επανειλημένα σε ανύποπτους καιρούς. Ιδίως την εποχή που τον προσκυνούσαν όλοι και τον εκθείαζαν ως λαμπρό ειλικρινή νέο, διαφορετικό από τους άλλους, με δήθεν μεγάλες ικανότητες. Πρόκειται παιδιόθεν για ένα χαρακτηριστικό προϊόν του κομματικού σωλήνα, τόσο ανεπρόκοπος και αστοιχείωτος ώστε να διαλέξει την καριέρα της κομματικής αργομισθίας. Πώς θα μπορούσε κανείς να περιμένει κάτι διαφορετικό από μια τέτοια ασημαντότητα;
Και δεν είναι ο μόνος. Η ιστορία διεθνώς έχει αποδείξει ότι όσοι έχουν σαν επάγγελμα την πολιτική κι όσοι ζουν με την κομματική αργομισθία, είναι οι πιο επιρρεπείς στην εξαγορά από της εξουσία και τα ισχυρά συμφέροντα. Είναι οι πρώτοι που θα ξεπουληθούν και θα προδώσουν θέσεις και αρχές. Ο Γκρούεζας του Μαυρογιαλούρου, που στο ερώτημα “πώς τα βγάζεις πέρα” απαντά με τέτοια φυσικότητα, “μα είμαι του κόμματος!”, υπάρχει σαν ιδιαίτερο στρώμα και ευδοκιμεί στην ηγεσία όλων των κομμάτων με επαγγελματικά στελέχη, με κομματικές αντιμισθίες, με πληρωμένες θέσεις που μοιράζει ο κομματικός μηχανισμός. Κάνουν πολιτική επί μισθώσει. Κι αυτό τα λέει όλα.
Όμως, πέρα απ’ όλα αυτά, που τα καταλαβαίνει μόνο όποιος έχει στοιχειώδη συνείδηση και νιονιό, εμένα προσωπικά μου έφεραν στο μυαλό μια ιστορία την οποία είχε διηγηθεί ο παππούς μου. Ο παππούς μου, ονόματι Περικλής Σκιαδόπουλος, ήταν ο χαρακτηριστικός τύπος του παππού για τον οποίο οι περισσότεροι από εμάς είμαστε περήφανοι. Ελαιοχρωματιστής στο επάγγελμα και παρότι αγράμματος ήταν εξαιρετικός στη δουλειά του. Δουλευτής και επινοητικός σε τέτοιο βαθμό, που όσοι τον ήξεραν τον αποκαλούσαν με σεβασμό Μάστορα.
Ο Μάστορας λοιπόν μπορεί να μην πολιτικοποιήθηκε ποτέ στη ζωή του, αλλά ανήκε σε μια γενιά, που δεν μπορούσες με τίποτε να την πείσεις, ούτε καν με τα όπλα και την πείνα, ότι είναι γραφτό της να σκύβει το κεφάλι ταπεινωτικά στον εκάστοτε ισχυρό. Δεν υπήρξε ποτέ αριστερός, ούτε δεξιός. Δεν καταλάβαινε τι σημαίνει αυτός ο διαχωρισμός. Ήξερε μόνο να κρίνει με την κοινωνική μόρφωση της ζωής του. Κι αυτό το αισθητήριο τις περισσότερες φορές, αν δεν το αμβλύνουν οι εμμονές, φυτευτές, ή άλλες, είναι επαρκές και αλάνθαστο.
Ακόμη τον θυμάμαι να κάθεται μαζί με τον αδελφό του κάτω απο την κληματαριά στην αυλή τα καλοκαιριάτικα βράδυα και να παρακολουθεί τις ειδήσεις από την κρατική τηλεόραση του εθνάρχη Καραμανλή. Και μόλις εμφανιζόταν ο εντεταλμένος τηλεσχολιαστής, Δρόσος, αν θυμάμαι καλά τον έλεγαν – ένα είδος Πρετεντέρη και Πορτοσάλτε της εποχής – η κίνηση ήταν αστραπιαία: Να, ρε! Κι άπλωναν τα χέρια τους μαζί σ’ αυτή την τόσο χαρακτηριστική και τόσο ελληνοπρεπή χειρονομία αποδοκιμασίας, που έλκει την καταγωγή της τουλάχιστον από το Βυζάντιο.
Ήμουν ο αγαπημένος του εγγονός καθότι πρωτότοκος κι επομένως δεν έχανε την ευκαιρία να με νουθετεί με ιστορίες και παθήματα από τη ζωή του. Μια απ’ αυτές ήταν όταν μου μίλησε για ένα νέο Γερμανό, ψηλό, ξανθό με ελληνοπρεπές όνομα – το οποίο δεν μπορώ να θυμηθώ – και άψογα ελληνικά, αν και με ιδιαίτερο γερμανικό τονισμό. Μιλούσε με αγάπη για την Ελλάδα και δεν έχανε την ευκαιρία να απαγγέλει στίχους από τον Όμηρο.
Αν και κατοχή, ο Γερμανός αυτός εύχαρης και ανοιχτός καθώς ήταν, γρήγορα κέρδισε τις συμπάθειες της καλής κοινωνίας της Καλαμάτας. Ήταν πάντα ευπρόσδεκτος στα καλύτερα σαλόνια. Τον θεωρούσαν έναν διαφορετικό Γερμανό. Διαφορετικό από τον πατέρα του, που τότε υπηρετούσε ως διοικητής των μαυροφορεμένων με την νεκροκεφαλή στο πέτο.
Ακόμη κι όταν οι εκτελέσεις ομήρων για να τσακιστεί η αντίσταση του λαού, έγινε σχεδόν καθημερινό φαινόμενο, ο νέος ενθουσιώδης Γερμανός με το ελληνοπρεπές όνομα συνέχιζε να κερδίζει τις συμπάθειες της καλής κοινωνίας. Ο παππούς μου τον συνάντησε τελείως αναπάντεχα, όταν από τον Δήμο Καλαμών τον κάλεσαν να περισυλλέξει το πτώμα συγγενούς του, που εκτελέστηκε αναπάντεχα ως όμηρος.
Πήγε λοιπόν στην τοποθεσία βόρεια του νεκροταφείου, όπου οι ναζί και οι συνεργάτες τους, συνήθιζαν να εκτελούν ομαδικά ομήρους. Καθώς μαζί με άλλους προσπαθούσαν να ξεχωρίσουν τα πτώματα των συγγενών τους από το σωρό των εκτελέσθεντων, διέκριναν τον νέο Γερμανό με το ελληνοπρεπές όνομα να κυκλοφορεί πάνω από νεοεκτελεσθέντες και να αφουγκράζεται την αναπνοή τους. Κάθε φορά που διέκρινε αναπνοή, έκανε σαν παιδί που κέρδιζε σε παιχνίδι. Καλούσε με φωνές τον Γερμανό αξιωματικό, επικεφαλής του αποσπάσματος, για να αποτελειώσει την εκτέλεση με χαριστική βολή.
Σε μια στιγμή, καθώς έσκυβε πάνω από το σώμα ένος παλικαριού, ένα χέρι τον πιάνει από το πουκάμισο. Ήταν το παλικάρι που δεν είχε ακόμη ξεψυχήσει. Με αχνή φωνή τον ρωτά: “Γιατί;” Κανείς απ’ όσους παρακολουθούσαν τη σκηνή, δεν κατάλαβε το νόημα αυτής της ερώτησης, αλλά ο φέρελπις νεαρός Γερμανός με ελληνοπρεπές όνομα τράβηξε μακριά το χέρι που τον είχε αρπάξει και απάντησε: “Γιατί χάσατε και δεν λέτε να το δεχτείτε!”
Μια μαυροφορεμένη που παρακολουθούσε τη σκηνή την άκουσε ο παππούς μου να γριλίζει πίσω από τα δόντια: “κωλόπαιδο!” Κι από τότε ολόκληρη η Καλαμάτα έμαθε να τον αποκαλεί με το μόνο όνομα που αληθινά του ταίριαζε: “Το κωλόπαιδο του Γερμαναρά!”
Ο παππούς μου έμαθε μετά την απελευθέρωση ότι αυτό το κωλόπαιδο του Γερμαναρά, βρήκε οικτρό θάνατο – άγνωστο πώς και από ποιόν – στην Αθήνα. Ο πατέρας του, ανώτερος αξιωματικός των Ες-Ες, τον βρήκε σ’ ένα χαντάκι, όπου έμεινε να φυλάει στην αιωνιότητα τους υπονόμους της Αθήνας. Ο ίδιος συνελήφθη από τους παρτιζάνους του Τίτο, καθώς υποχωρούσε μαζί με τη μονάδα του διαμέσου της Γουγκοσλαβίας. Οι παρτιζάνοι τον παρέδωσαν στον κόκκινο στρατό και πέθανε έγκλειστος σε φυλακή για εγκληματίες πολέμου.
Αυτό που θυμάμαι περισσότερο από την όλη ιστορία είναι είναι η αίσθηση δικαίωσης που ένιωθε ο παππούς μου, καθώς έκλεινε την εξιστόρηση λέγοντας: Να αγιάσει το χέρι αυτού που έλιωσε το κεφάλι εκείνου του κωλόπαιδου…
Αυτό που θα ήθελα να μάθω σήμερα είναι μόνο τούτο. Σε τι κατηγορία σαπρόφυτων ανήκουν όσοι σκέφτονται να επιβραβεύσουν με τη ψήφο τους το κωλόπαιδο της Μέρκελ.
…
*Ο Δημήτρης Καζάκης είναι Γενικός Γραμματέας του Ε.ΠΑ.Μ.
 

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου