του Βασιλείου Ευτυχίου Νικοπούλου*
Τετ, 22 Ιουλίου 2026 - 16:13
Με το ζωτικό πρόβλημα της ακρίβειας, του κόστους δηλαδή της ζωής, ασχοληθήκαμε και παλαιότερα με άρθρο που δημοσιεύθηκε στην «Εστία», στο φύλλο της 1/11/2023, στο οποίο διατυπώσαμε ορισμένες σκέψεις για την φύση, τα αίτια, την έκταση, την αυτόδηλη επικινδυνότητα του φαινομένου και τους ενδεδειγμένους καθ’ ημάς τρόπους αντιμετώπισής του! ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
Έκτοτε παρήλθον τρία έτη κατά τα οποία δεν έγινε τίποτε απολύτως από την πλευρά της Κυβέρνησης προς την οριστική εξάλειψη ή έστω τον περιορισμό τουλάχιστον αυτής της πραγματικά επικίνδυνης οικονομικής και όχι μόνο κατάστασης, η οποία απειλεί χωρίς υπερβολή την ίδια την ζωή μας! Αντιθέτως, τα πράγματα χειροτέρεψαν σε βαθμό που η ακρίβεια έχει γίνει πλέον μόνιμη κατάσταση που καθορίζει αποκλειστικά σχεδόν την καθημερινότητα του Έλληνα, ο οποίος περιήλθε εξ αυτής σε οριακή απόγνωση!
Κατά μία γενική αντίληψη, η ακρίβεια θεωρείται οικονομικό φαινόμενο που αποδίδεται στη δυσλειτουργία της οικονομίας γενικότερα, η οποία ωστόσο μπορεί να ρυθμισθεί με κατάλληλες κυβερνητικές παρεμβάσεις. Αυτό σε θεωρητικό, επιστημονικό επίπεδο μπορεί να είναι ορθό, απέχει όμως πολύ από την ελληνική πραγματικότητα των τελευταίων δέκα τουλάχιστον ετών. Η οικονομία δεν είναι θεωρητική υπόθεση επιστημονικού και μόνου ενδιαφέροντος, αλλά έχει να κάνει με την ίδια τη ζωή μας, της οποίας αποτελεί την κινητήρια δύναμη! Η αναγκαιότητα της ίδιας της ζωής επιβάλλει την αντιμετώπισή της αποκλειστικώς με πραγματικούς λογικούς και εμπειρικούς όρους, βασισμένους στην καταθλιπτική όντως καθημερινότητά μας, και όχι μόνο με όρους επιστημονικούς-οικονομικούς, οι οποίοι κατά κανόνα είναι δυσνόητοι και σκοπίμως(;), καθ’ ημάς, αναποτελεσματικοί!
Με βάση τις γενικές αυτές σκέψεις καταλήγομε στο συμπέρασμα ότι το πρόβλημα της ακρίβειας ειδικώς στη χώρα μας δεν είναι, όπως γενικώς θεωρείται από τους περισσότερους, αποκλειστικώς οικονομικό-επιστημονικό, αλλά είναι κυρίως και πρωτίστως πρόβλημα πολιτικό, με την έννοια ότι δεν οφείλεται στην δυσλειτουργία των οικονομικών κανόνων, όπως π.χ. της δυσαναλογίας της προσφοράς και της ζήτησης ή του αυξημένου κόστους παραγωγής, όπως υποστηρίζουν οι ειδικοί, αλλά σε εσφαλμένες πολιτικές επιλογές, που έχουν να κάνει με μονοπωλιακές πρακτικές και ανέλεγκτες πληθωριστικές πιέσεις! Εδώ ακριβώς εντοπίζονται, αν όχι οι αποκλειστικές, πάντως οι κυριότερες αιτίες της ακρίβειας, οι οποίες, ενώ είναι κατά γενική παραδοχή ελέγξιμες, παραμένουν εν τούτοις συστηματικώς ανεξέλεγκτες και τούτο διότι τόσο η δημιουργία και ενθάρρυνση μονοπωλιακών φαινομένων όσο και η εμφάνιση και ανάπτυξη πληθωριστικών πιέσεων επιβάλλονται και κατευθύνονται από την Κυβέρνηση, όσο και αν αυτό φαίνεται εκ πρώτης όψεως υπερβολικό και παράλογο.
Ούτε τα μονοπώλια, ούτε ο πληθωρισμός, ως οικονομικά γεγονότα, αναδεικνύονται και λειτουργούν από μόνα τους, αλλά έχουν άνωθεν την προέλευση, την έγκριση και την ενίσχυσή τους ! Η σκέψη ότι η Κυβέρνηση δεν έχει κανένα λόγο να συντηρεί η ίδια την ακρίβεια, αλλά, αντιθέτως, την συμφέρει να την αποφεύγει, είναι τουλάχιστον αφελής, διότι το όφελος που αποκομίζει η Κυβέρνηση από μία παρόμοια πολιτική επιλογή, τόσο οικονομικό όσο και πολιτικό, είναι προδήλως τεράστιο!
Οικονομικό μεν διότι από την ακρίβεια η Κυβέρνηση αντλεί τεράστιους πόρους και γι’ αυτό ομολογεί η ίδια ανενδοιάστως ότι δεν πρόκειται να καταργήσει κανέναν από τους φόρους εκείνους που, κατά γενική ομολογία, ενοχοποιούνται για την ακρίβεια, επειδή δεν θέλει να απολέσει τα έσοδα που αποκομίζει από αυτούς, όπως π.χ. τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης (ΕΦΚ) και τον επ’ αυτού υψηλό Φόρο Προστιθεμένης Αξίας (ΦΠΑ), στα καύσιμα ειδικώς, οι οποίοι δεν πρόκειται να καταργηθούν όσο βρίσκεται στην εξουσία η παρούσα Κυβέρνηση, όπως δήλωσε κατηγορηματικά ο υπουργός Οικονομικών, για να μη μειωθούν τα εξ αυτών τεράστια έσοδα του κράτους, με τα οποία ασκείται η κατά τα άλλα… «φιλολαϊκή» κυβερνητική πολιτική, στα αμφισβητούμενα πλαίσια της οποίας η Κυβέρνηση προβαίνει και σε κάποιες ανεπαίσθητες αποσπασματικές παρεμβάσεις στο θέμα της ακρίβειας, οι οποίες όμως δεν γίνονται προς εξάλειψη ή έστω ουσιώδη περιορισμό αυτής, αλλά αποκλειστικώς και μόνο προς αποπροσανατολισμό του λαού από την στυγνή πραγματικότητα, η οποία κατατείνει, όπως επισημάνθηκε ήδη, στην συντήρηση, ακόμη δε και ενίσχυση της ακρίβειας, δεδομένου ότι οι δήθεν θετικές κυβερνητικές παρεμβάσεις εν προκειμένω συνίστανται ως επί το πλείστο σε αποσπασματικά, ανεπαρκέστατα και εμπαικτικά για τον λαό επιδόματα, τα οποία εξανεμίζονται αυτοστιγμεί από τον καλπάζοντα πληθωρισμό!
Πολιτικό δε, διότι με την ακρίβεια κατ’ ουσίαν η Κυβέρνηση διατηρείται στην εξουσία, όσο και αν αυτό είναι ακατανόητο από τον απλό λαό, επενδύοντας στην οργανωμένη κυβερνητική προπαγάνδα δια των ασφυκτικώς υπ’ αυτής ελεγχομένων ΜΜΕ, η οποία (προπαγάνδα) στοχεύει στην ορθή δήθεν διαχείριση του ελέγχου του φαινομένου της ακρίβειας, τον οποίο (έλεγχο), όπως προβάλλεται αριστοτεχνικώς από όλα τα συστημικά ΜΜΕ, μόνο η Κυβέρνηση αυτή είναι σε θέση να επιβάλει λόγω κυρίως της κυβερνητικής σταθερότητας, τόσο αναγκαίας ομολογουμένως εν προκειμένω, την οποίαν δήθεν αυτή μόνο εγγυάται, δεδομένης της αναμφισβήτητης παντελούς κυβερνητικής ανικανότητας σύσσωμης της αντιπολίτευσης. Με αυτή λοιπόν την άκρως υστερόβουλη πολιτική της επιλογή η Κυβέρνηση αφήνει την ακρίβεια να σέρνεται σε βάρος του λαού, πιστεύοντας αφελώς ότι μέσα από αυτήν θα εξασφαλίσει τον έλεγχο γενικότερα της πολιτικής καταστάσεως μέχρι τις επερχόμενες εκλογές, τις οποίες ευελπιστεί ότι θα κερδίσει, παρά την υπάρχουσα ακρίβεια, πλην όμως αφελώς και αβασίμως καθ’ ημάς!
Ενόψει λοιπόν όλων αυτών καταλήγομε στο συμπέρασμα ότι η ακρίβεια ως πολιτικό πλέον φαινόμενο «βολεύει» την παραπαίουσα ήδη Κυβέρνηση, την οποία στηρίζει στο παρόν και εμπνέει για το μέλλον, με εκλογική αβάσιμη όμως αισιοδοξία ! Όταν η Κυβέρνηση επενδύει στην δυστυχία του λαού, τότε η πολιτική εξαχρείωση είναι δεδομένη και αίρεται μόνο με την αναπόφευκτη πτώση της Κυβέρνησης, είτε την εκούσια δια της παραιτήσεως είτε την ακούσια δια της εκλογικής συντριβής! Η πρώτη προϋποθέτει πολιτική ευαισθησία, την οποία δυστυχώς δεν φαίνεται να διαθέτει η παρούσα Κυβέρνηση, ενώ η δεύτερη επαφίεται στην ψήφο του λαού, του οποίου, όπως όλα δείχνουν, έχουν εξαντληθεί πλέον όλα τα περιθώρια της ανθρώπινης ανοχής τε και αντοχής, κι έχομε φθάσει πια στο «ως εδώ και μη παρέκει», ώστε να μην υπάρχει πλέον για την Κυβέρνηση καμία ελπίδα μετεκλογικής επιβίωσης!
Ο λαός μπορεί να συγχωρήσει τα πάντα, εκτός από την επιβαλλόμενη φτώχεια! Το τρίπτυχο των λαϊκών αιτημάτων ανέκαθεν ήταν: «ψωμί, παιδεία, ελευθερία», με πρώτο το «ψωμί»! Ο Χριστός είπε: «τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον» κι ύστερα όλα τα άλλα! Και ο νοών νοείτω!
*Επιτίμου Προέδρου Α.Π.
(από την εφημερίδα «ΕΣΤΙΑ»)
=========
--------------------------
=================
==================
======================
-------------------------------
-------------
=================
===================
...για την κατανόηση των οικονομικών εξελίξεων στη χώρα, καλόν είναι σιγά να βάζουμε στο λεξιλόγιό μας τη λέξη "Γουατεμάλα"....
θα καταλάβετε μετά....
-----------------------
----------------------
=================
Η χώρα δεν «ανακάμπτει». Μεταβιβάζεται... ( και για γίνει αυτό με ...ασφάλεια πρέπει οι ιθαγενείς να εγκαταλείψουν τη χώρα, ή να εξαθλιωθούν τόσο που να ασχολούνται μόνο για το καθημερινό φαγητό τους...)
==================
==============
Σχόλια