Αυτό που ζούμε καλείται μεταξύ άλλων «μετάλλαξη εαυτού» - όχι μόνο κοινωνική καθίζηση.
Η καθημερινή σύζευξη στην οθόνη μεταξύ επικοινωνίας και σημειοκεφαλαίου ( που δεν γίνεται αντιληπτή ως τέτοια από την μεγάλη μάζα των υποκειμένων - χρηστών του διαδικτύου) δημιουργεί ένα επικίνδυνο δεδομένο.
Συγκεκριμένα, μετατοπίζει το υποκείμενο από την ενεργητική αντίσταση απέναντι στην οικονομική και πολιτική εξουσία προς την παθητική αισθητική και αποδοχή της βιοπολιτικής του ύπαρξης( ως μέρος της «κανονικότητας»)
Δηλαδή, ο άνθρωπος καλείται να αντιμετωπίσει τον βίο του ως έργο διαρκούς διαμόρφωσης και ανασύνθεσης, ως παθητικό αποτέλεσμα εξωτερικών δυνάμεων που αναπόφευκτα θα δρουν πάντα πάνω του.
Η (αν)ελεύθερη «επιλογή» όμως αυτής της μετάλλαξης δεν νοείται πλέον ως απουσία περιορισμών - αλλά ως τρόπος ειδικής σχέσης του εγώ με τον εαυτό, μέσω του υπερδικτυωμένου κόσμου( ή μιας matrix εκδοχής του)
Και αυτή η όποια ανεστραμμένη εκδοχή της πραγματικότητας και των ζωτικών προτεραιοτήτων, καθώς και η βίαιη αποδόμηση των μεγάλων ιδεολογικών και ιστορικών βεβαιοτήτων, δεν συνεπάγονται αναγκαστικά «εσωτερική αναζήτηση»
Ο κόσμος ψάχνεται έξω από το υποκείμενο και το υποκείμενο αυταπατάται ότι ψάχνεται εντός του κόσμου - και εντός του «αθέατου» εαυτού του.
Πίσω δε από βαθιά φιλοσοφικά και υπαρξιακά ερωτήματα ή αδιέξοδα( περί ανθρωπισμού, ρομποτικής, μεταπολιτικής, κοινωνικής μηχανικής, ψυχοπαθολογίας , αλλοτρίωσης) το δυστοπικό σενάριο περιλαμβάνει πάντα «εργαλεία διεξόδου» και toolkit αισιοδοξίας ( τεχνητή νοημοσύνη, ηλεκτροκίνηση, διαστημική αποικιοποίηση)
Ο κόσμος αυτός - με απλά λόγια - δεν πάει κάπου συγκεκριμένα, όχι γιατί χάθηκε ή δεν έχει πυξίδα : αλλά γιατί επίμονα δεν θέλει να ξέρει πού βρίσκεται, πού βρισκότανε και πού τον καθοδηγούν να κινηθεί.
Γίναμε - σε απλή γλώσσα της εποχής - followers μιας ροής που παράγει παθητικό χρόνο σε υπερεπικοινωνιακές μηχανές (social media) τις οποίες ελέγχουν οι κατασκευαστές, αποσπούν υπεραξία και μοιράζουν χώρο για εύκολο κέρδος σε ελάχιστους influencers εντός των δικτύων.
Μόνο που η αληθινή κοινωνία παύει να είναι δίκτυο και γίνεται (μη) δικτυωμένη επικράτεια ατομικών συμφερόντων…
VIA Ilias Karavolias
----------------------------
Σχόλια