Η υπόθεση με τη φωτογραφική διάταξη που ψήφισε το Κοινοβούλιο με την υπογραφή της Όλγας Κεφαλογιάννη και επ’ ωφελεία της Όλγας Κεφαλογιάννη δεν είναι τόσο «ξεκάθαρη» όσο φαίνεται στην πρώτη της ανάγνωση. Δεν αρχίζει και τελειώνει στο πρόσωπο της υπουργού. Αρχίζει από αυτό μεν, κρύβει «δράκους» πολύ μεγαλύτερους από εκείνους που διακρίνουμε δε.
Ο πρώτος μεγάλος «δράκος» που κρύβει είναι η ηχηρή ομολογία της κυβέρνησης ότι ο νέος νόμος για τη συνεπιμέλεια (4800/2021), ο οποίος μαζί με τον γάμο ων ομόφυλων ζευγαριών (5089/2024) άλλαξε ριζικά το οικογενειακό δίκαιο της χώρας, απέτυχε παταγωδώς. Στην πράξη προκάλεσε πολύ περισσότερα προβλήματα από όσα υποτίθεται ότι έλυσε. Γιατί; Γιατί χτυπά, με βάση την ήδη γνωστή νομολογία, κυρίως την Ελληνίδα μάνα, από την οποία αφαιρεί την επιμέλεια των παιδιών της υπό συνθήκες.
Επειδή όμως η εκσυγχρονιστική κυβέρνηση του κυρίου Μητσοτάκη δεν έχει το θάρρος να ομολογήσει το λάθος της και να αλλάξει έναν νόμο που λειτουργεί στην πράξη σαν ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της ελληνικής οικογένειας (στο σκέλος «ανατροφή» τέκνων), πέταξε το «μπαλάκι» στη Δικαιοσύνη. Στην οποία φέρεται με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Η Βουλή καταργεί και «εξαφανίζει» τις δικαστικές αποφάσεις οι οποίες εκδίδονται με βάση τον δεσμευτικό κανόνα δικαίου που θέσπισε η κυβερνητική πλειοψηφία!
Οι .... ειδικοί στους οποίους προσέφυγε αρχικώς η κυβέρνηση την προειδοποίησαν ότι, αν ο νομοθέτης δώσει σε ένα διαζευγμένο ζευγάρι την ευχέρεια να παίξει πινγκ πονγκ με τα παιδιά για τους όρους της συνεπιμέλειας, το αποτέλεσμα θα είναι ομηρικοί καβγάδες, αναστάτωση, ένταση, δηλητήριο και τοξικότητα. Και στο τέλος τραυματισμένες παιδικές ψυχές.
Τα παιδιά δεν είναι λάφυρο κανενός ούτε εργαλείο εκδίκησης. Τα παιδιά μεγαλώνουν συνήθως με τη μητέρα (με την επιφύλαξη της ακαταλληλότητας) και με την ισχυρότατη παρουσία του πατέρα. Η επιμέλεια των παιδιών δεν είναι άσκηση εγωισμού. Οι αθώες παιδικές ψυχές δεν είναι σκεύος για να βγάζουν οι άνθρωποι τα απωθημένα τους.
Αν δεν μας απατά η μνήμη μας, στην κατεύθυνση αυτή είχε καταλήξει και το πόρισμα επιτροπής που είχε ως επικεφαλής τον τέως εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κύριο Τέντε και επιφανείς νομικούς, οι οποίοι πρότειναν σύσταση ad hoc οικογενειακών δικαστηρίων.
Η κυβέρνηση όμως ήθελε να κάνει τότε το δικό της, δεν άκουγε. Βεβαίως δεν επρόκειτο για ζήτημα φιλελεύθερου δογματισμού και οπισθοδρομικής ιδεοληψίας μόνον. Ήταν, μάλλον, κάτι περισσότερο!
(Επειδή μιλάμε για νόμους κατά παραγγελία, οφείλουμε να καταθέσουμε το εξής: Στις γυναικείες οργανώσεις που ασχολούνταν με το θέμα τότε είχαν φθάσει πληροφορίες ότι η ψήφιση του νόμου για τη συνεπιμέλεια ήταν επιθυμία δύο ισχυρών επιχειρηματιών της πατρίδας μας που είχαν υποχρεωθεί στην καταβολή υψηλότατης διατροφής στις συζύγους τους με δικαστικές αποφάσεις.
Ο θρύλος λέει ότι οι συγκεκριμένοι χρειάζονταν τον νόμο για τη συνεπιμέλεια για να εκβιάσουν τις συζύγους τους να μειώσουν το ποσό της διατροφής με την απειλή αφαίρεσης της επιμέλειας από τα παιδιά. Δεν μάθαμε ποτέ ονόματα και διευθύνσεις, αν υπήρξαν.)
Όλως παραδόξως, ενώ ο νόμος για τη συνεπιμέλεια χτυπούσε την Ελληνίδα μάνα με άγνωστες συνέπειες για την ψυχική υγεία των παιδιών, από τη Ν.Δ., το κόμμα που έχει "ως σημαία του την οικογένεια", αντέδρασαν ελάχιστοι βουλευτές στις επισημάνσεις μας. Πολύ λιγότεροι πήραν θέση.
Ανάμεσα στους ελάχιστους που διαφώνησαν με τον νόμο για τη συνεπιμέλεια ήταν η Όλγα Κεφαλογιάννη, η οποία τότε, το 2021, δεν ήταν υπουργός και δεν είχε αποκτήσει παιδιά. Ούτε είχε έλθει εις γάμου κοινωνία με τον δεύτερο σύζυγό της. Προς τούτο είχε δημοσιεύσει και άρθρο στην εφημερίδα μας (Εστία) που έφερε τον τίτλο «Πού διαφωνώ με το ν.σ για τη συνεπιμέλεια». Δεν εισακούστηκε. Ούτε εμείς.
Μετά την ψήφιση του νόμου και τη θέση του σε εφαρμογή άρχισε το δράμα. Τα δικαστήρια άρχισαν να εφαρμόζουν τον νόμο και με βάση τις δεσμευτικές διατάξεις του (παλαιότερα είχαν ευελιξία για ad hoc αποφάσεις) αφαιρούσαν επιμέλειες τέκνων κυρίως από μητέρες. Ιδίως εργαζόμενες, αν τυχόν άλλαζαν πόλη εργασίας. Το λέει και το ΚΚΕ αιτιολογώντας την ψήφο του.
Η Δικαιοσύνη κλήθηκε επίσης να επιλύσει ομηρικούς καβγάδες γονέων για το αν το παιδί θα έπρεπε να εγγραφεί σε σχολείο κοντά στην οικία της μητέρας ή κοντά στην οικία του πατέρα, που μπορεί να ήταν στην άλλη άκρη του λεκανοπεδίου ή και εκτός Αθηνών. Καβγάδες επίσης για το αν το παιδί θα έπρεπε να εγγραφεί σε αμερικανικό ή σε γαλλικό σχολείο. Σε δημόσιο ή σε ιδιωτικό.
Ο νόμος αυτός ψηφίστηκε το 2021, αλλά μολονότι απέτυχε, η κυβέρνηση επέμεινε πεισματικά στον εγωισμό της. Δεν τον άλλαξε. Το θυμήθηκε, επ’ ευκαιρία, μόνον όταν αντιμετώπισε ανάλογα προβλήματα στον γάμο της, με βάση όσα υποστηρίζει, η υπουργός της.
Και αν ελέγχεται για κάτι η Ν.Δ., είναι ακριβώς γι’ αυτό. Το Μαξίμου δεν νομοθέτησε φωτογραφικά υπέρ ενός, της κυρίας Κεφαλογιάννη. Το Μαξίμου νομοθέτησε για πολλούς, καθώς ο απαράδεκτος νόμος του καταλαμβάνει εκατοντάδες γονείς που έχασαν επιμέλειες. Ελέγχεται επίσης γιατί, αντί να αλλάξει το περιεχόμενο του νόμου, ζητεί από τους δικαστές να αναιρέσουν τους εαυτούς τους και να βγάλουν το φίδι από την τρύπα.
Η πλήρης αλήθεια είναι λοιπόν ότι η κυβέρνηση έκρυψε την αποτυχία της για τη συνεπιμέλεια που κατάφερε πλήγμα μεγάλο στα παιδιά και στη λειτουργία της μετα-οικογένειας πίσω από ένα μέλος του υπουργικού της συμβουλίου. Το οποίο, έχει κέφια η ιστορία, αν και είχε διαφωνήσει με τη νομοθέτησή της, έπεσε θύμα της.
Στη δική μας αντίληψη των πραγμάτων αυτό είναι απείρως χειρότερο από όσα καταγγέλλονται. Γιατί το νέο οικογενειακό δίκαιο που ψήφισε η Ν.Δ. μέσα στην πορεία του χρόνου είχε αντικειμενικά ως θύματα κυρίως τα παιδιά και τις μητέρες. Και με τη συνεπιμέλεια, η οποία κατέστησε τα παιδιά «σάντουιτς των εγωισμών» μεταξύ συζύγων, και με τον νόμο για τον γάμο των ομόφυλων που αρχικά επιχείρησε να περάσει την παρένθετη μητρότητα με το εμπόριο ωαρίων.
Το μέγα ζήτημα που προκύπτει λοιπόν πίσω από την επιφάνεια του επεισοδίου Κεφαλογιάννη είναι ότι η συντηρητική παράταξη και προστάτης της οικογένειας, υποτίθεται, αναλαμβάνει διαρκώς πρωτοβουλίες που ευνοούν την αποσύνθεση της οικογένειας. Και πάντως όχι τη στοιχειώδη ενότητά της.
Από την υπόθεση αυτή προκύπτει επιπροσθέτως το εξής ερώτημα: Ψηφίζονται από τη Βουλή κατά παραγγελία νόμοι που αφορούν ένα, δύο, τρία άτομα, ενώ βασική αρχή της νομοθέτησης είναι ο κανονιστικός της χαρακτήρας που αφορά αόριστο αριθμό προσώπων, ή μήπως το επεισόδιο Κεφαλογιάννη είναι μεμονωμένο περιστατικό;
Η απάντηση είναι ότι, ναι, και επί αυτής της κυβερνήσεως συνεχίζεται αυτή η παθογένεια, υπερενισχυμένη. Ψηφίζονται διαρκώς φωτογραφικοί νόμοι για πολιτικούς και επιχειρηματίες.
Με τον νέο Ποινικό Κώδικα που δεν άλλαξε η Ν.Δ. καταργήθηκαν εκκρεμείς δίκες στο ακροατήριο και αθωώθηκαν σε εκκρεμείς δίκες πρόσωπα που ελέγχονταν για διαφθορά. Τα στελέχη των τραπεζών που είχαν υπογράψει χωρίς εγγυήσεις τα δάνεια των κομμάτων απηλλάγησαν των ποινικών τους ευθυνών με νόμο. Το ίδιο και τα διεφθαρμένα στελέχη του ΟΤΕ που εμπλέκονταν στο σκάνδαλο Siemens. Έπεσαν «στα μαλακά» μετά την κατάργηση του νόμου για την απιστία περί την υπηρεσία στις ΔΕΚΟ.
Ο πρώτος νόμος της Ν.Δ. για το επιτελικό κράτος είχε φωτογραφικές διατάξεις για τα «πόθεν έσχες» πολιτικών. Όλοι οι νόμοι για τα ακαταδίωκτα προέδρων, διοικητών και μελών επιτροπών του Δημοσίου είχαν φωτογραφικό χαρακτήρα. Όλοι οι νόμοι για τη νομιμοποίηση των offshore εταιριών είχαν φωτογραφικό χαρακτήρα. Όλοι οι νόμοι που ψηφίστηκαν για τις απευθείας αναθέσεις σε εταιρίες είχαν φωτογραφικό χαρακτήρα. Ο εκτελεστικός νόμος του Συντάγματος για τις νέες παραγραφές αδικημάτων υπουργών, ο οποίος ψηφίστηκε το 2025, ενώ η αναθεώρηση έγινε το 2019, πάλι φωτογραφικό χαρακτήρα είχε. Να απαλλάξει από τη μέγκενη του νόμου όλα τα υπουργικά σκάνδαλα της επταετίας.
Αυτό που συνέβη επ’ ευκαιρία της νομοθέτησης για την κυρία Κεφαλογιάννη είναι λοιπόν η κορυφή του παγόβουνου. Δεν είναι όμως το ίδιο το παγόβουνο. Αυτό το βλέπουμε ορατό στον ορίζοντα κάθε μέρα όλο και πιο κοντά μας. Να ετοιμαζόμαστε για την πρόσκρουση. Η Ελλάς έχει μετατραπεί σε έναν αμέριμνο «Τιτανικό».
Η κρίση θεσμών ... είναι σε εξέλιξη.
================
=================
---------------------------------------
και μετά πιστεύετε ότι ο Κυριάκος δεν ήξερε τίποτις για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ούτε για τα ΤΕΜΠΗ....
--------------------------------
κοίταξε να δεις κάποιες ομοιότητες!!
----------------------
Εδώ
η σχωρεμένη Ζήκου έχει προβλέψει (Ιανουάριος 2022!) την κατάληξη, άρα
δεν επιτρέπεται ουδείς να παριστάνει τον ανήξερο για ότι συμβαίνει...Μια
απόδειξη ότι το επιτελικό κράτος είχε εν τη γενέσει του το γονίδιο της
καταστρφής...επειδή είναι προϊόμ ιδεοληψίας και άρα ημερομηνία λήξεως...
(Αυτό συμβαίνει πάντα με τις ιδεοληψίες όταν μοιραία συγκρούονται με
την πραγματικότητα, με την τελευταία να αρνείται τα καμώματα του
ιδεοληπτικού)
------------------------
-----------------------«Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θέλει να παρουσιάζει τον εαυτό του ως εκσυγχρονιστή. Όμως στην πραγματικότητα, είναι ο νεκροθάφτης της δημοκρατίας στην Ελλάδα.» (ΑΠΟ ΕΔΩ)
Περί δημοκρατίας....
---------------------------
Διοίκηση ή νομή; Το κράτος ως λάφυρο 
Οι
υποθέσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ και της διαχείρισης των ευρωπαϊκών κονδυλίων για
τους μικρομεσαίους δεν συνιστούν δύο άσχετα επεισόδια κακοδιοίκησης.
Αποκαλύπτουν ένα ενιαίο πρότυπο άσκησης εξουσίας, με κοινή φιλοσοφία και
κοινό πολιτικό κέντρο. Στο επίκεντρο βρίσκονται ο Λευτέρης Αυγενάκης
και ο Νίκος Παπαθανάσης, δύο υπουργοί που συνδέονται άμεσα ,πολιτικά και
λειτουργικά με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη.Στην
περίπτωση του ΟΠΕΚΕΠΕ, η εικόνα που προκύπτει δεν είναι απλώς αυτή ενός
οργανισμού που «ξέφυγε». Είναι η εικόνα ενός μηχανισμού που λειτούργησε
σε περιβάλλον πολιτικής ανοχής και διοικητικής χειραγώγησης, όπου οι
ευρωπαϊκές επιδοτήσεις αντιμετωπίστηκαν ως πεδίο επιρροής και όχι ως
εργαλείο στήριξης του αγροτικού κόσμου. Τα πρόστιμα, οι παρεμβάσεις της
Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και η συστηματική υποβάθμιση των ελέγχων δείχνουν
μια κουλτούρα εξουσίας που δεν φοβάται τη θεσμική εκτροπή, αρκεί να
διατηρεί τον έλεγχο.Στο
πεδίο του ΕΣΠΑ, η εικόνα είναι πιο «καθαρή» επικοινωνιακά, όχι όμως
λιγότερο προβληματική πολιτικά. Υπό την ευθύνη του Νίκου Παπαθανάση, η
διαχείριση των κονδυλίων εμφανίζεται τεχνοκρατικά ορθή, αλλά στην πράξη
αναπαράγει αποκλεισμούς: μικρομεσαίοι που δεν πληρούν «φωτογραφικά»
κριτήρια, προγράμματα σχεδιασμένα για λίγους, ανάπτυξη επιλεκτική. Όχι
απαραίτητα σκάνδαλο με ποινικούς όρους, αλλά σαφής ένδειξη πολιτικής
σκοπιμότητας στη διοίκηση.Ο
κοινός παρονομαστής είναι το Μέγαρο Μαξίμου. Χωρίς την κάλυψη, την
ανοχή και την καθοδήγηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, τέτοιες πρακτικές δεν
θα παγιώνονταν. Δεν πρόκειται για «ατυχείς επιλογές στελεχών», αλλά για
εφαρμογή μιας συγκεκριμένης αντίληψης: το κράτος ως μηχανισμός ελέγχου,
όχι ως δημόσιο αγαθό. Οι υπουργοί δεν λειτουργούν ως θεματοφύλακες
θεσμών, αλλά ως διαχειριστές ισχύος στο πλαίσιο μιας πολιτικής
«οικογένειας».Και
εδώ αποκαλύπτεται το βαθύτερο πρόβλημα. Το πραγματικό σκάνδαλο δεν
είναι μόνο τα πρόστιμα, οι έρευνες ή οι αποκαλύψεις. Είναι η
κανονικοποίηση της λογικής του Κράτους-Λάφυρο: η πεποίθηση ότι η εξουσία
είναι κεκτημένο, ότι οι θεσμοί υπάρχουν για να εξυπηρετούν τον
μηχανισμό και ότι η κοινωνία οφείλει απλώς να προσαρμόζεται. Όμως αυτό
δεν είναι διακυβέρνηση. Είναι νομή. Και κάθε κράτος που μετατρέπεται σε
λάφυρο, αργά ή γρήγορα, πληρώνεται ακριβά από την κοινωνία.
George Kyrtsos - Γιώργος Κύρτσος
Με Μητσοτάκη οι πρόεδροι της Βουλής έχουν καταντήσει συντονιστές πλυντηρίων κυβερνητικών σκανδάλων.
Ο Τασούλας «διέπρεψε» στο κοινοβουλευτικό θάψιμο της υπόθεσης των Τεμπών και ανταμείφθηκε με την προεδρία της Δημοκρατίας.
Ο Κακλαμάνης «διαπρέπει» στο κοινοβουλευτικό θάψιμο της υπόθεσης του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Διακόπτει και την τηλεοπτική μετάδοση των εργασιών της εξεταστικής επιτροπής,εν όψει νέων παρεμβάσεων της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και αποκαλύψεων.
Μετά αναρωτιόμαστε για τα αίτια της κρίσης των θεσμών..
=======Με Μητσοτάκη οι πρόεδροι της Βουλής έχουν καταντήσει συντονιστές πλυντηρίων κυβερνητικών σκανδάλων.
Ο Τασούλας «διέπρεψε» στο κοινοβουλευτικό θάψιμο της υπόθεσης των Τεμπών και ανταμείφθηκε με την προεδρία της Δημοκρατίας.
Ο Κακλαμάνης «διαπρέπει» στο κοινοβουλευτικό θάψιμο της υπόθεσης του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Διακόπτει και την τηλεοπτική μετάδοση των εργασιών της εξεταστικής επιτροπής,εν όψει νέων παρεμβάσεων της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και αποκαλύψεων.
Μετά αναρωτιόμαστε για τα αίτια της κρίσης των θεσμών..
Blogger:
"...η εγγενής δύναμη της δημοκρατίας βασίζεται στο γεγονός ότι οι πολίτες έχουν τα μέσα να αλλάξουν ειρηνικά τους ηγέτες, εάν υποφέρουν από την αποτυχημένη ηγεσία..." Eδώ είμαστε:
Φαίνεται ότι η δυνατότητα των πολιτών να αλλάξουν τις ηγεσίες τους δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει, γιατί είναι υποκείμενα χεραγώγησης, αφού απουσιάζει η πληροφόρηση.
Δείτε πρώτα εδώ:
και μετά εδώ:
Δημοκρατία στην ενημέρωση: Όρος για τον πολιτισμό και την επιβίωση της ανθρωπότητας
ΜΜΕ και Δημοκρατία
ΜΜΕ: Τα «τάγματα εφόδου» του παρακράτους
Ο κρίσιμος ρόλος των ΜΜΕ στη διαχείρηση της κρίσης από τους εξουσιαστές
-----------------------
------------------------
-- -----------------------
------------------
---------------
-----------------------------
-------------------
---------------------------
-----------------------
«Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θέλει να παρουσιάζει τον εαυτό του ως εκσυγχρονιστή. Όμως στην πραγματικότητα, είναι ο νεκροθάφτης της δημοκρατίας στην Ελλάδα.» (ΑΠΟ ΕΔΩ)
Περί δημοκρατίας....
Σχόλια