Le Figaro: Το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τη διείσδυση του ισλαμισμού. Μια πρώτη νίκη αλλά μένει να γίνουν πολλά.

Αν και πρέπει να χαιρετίσουμε την έγκριση, στις 8 Οκτωβρίου, από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενός ψηφίσματος σχετικά με την «Ανάγκη μιας στρατηγικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την καταπολέμηση της ισλαμιστικής διείσδυσης και της επιρροής του δικτύου των Αδελφών Μουσουλμάνων», εξακολουθούν να υπάρχουν ορισμένες σκιές στην εικόνα.

Στις 8 Οκτωβρίου, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε, με 381 ψήφους υπέρ και 167 κατά, ένα ψήφισμα με τίτλο «Ανάγκη μιας στρατηγικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την καταπολέμηση της ισλαμιστικής διείσδυσης και της επιρροής του δικτύου των Αδελφών Μουσουλμάνων».

Από όσο γνωρίζω, είναι η πρώτη φορά που αφιερώνει ένα ολόκληρο κείμενο σε αυτό το ζήτημα. Πρέπει να το χαιρετίσουμε, αλλά και να το διαβάσουμε προσεκτικά: αυτή η ψηφοφορία δεν αποτελεί την κατάληξη που ορισμένοι ήδη πανηγυρίζουν, αλλά μάλλον μια πρώτη συνειδητοποίηση — κάτι που θα ήταν αδιανόητο μόλις πριν από πέντε χρόνια.

Το κείμενο διατυπώνει έναν ορισμό: το Ισλάμ, ως θρησκεία, δεν είναι εγγενώς πολιτικό· η διείσδυση (entrisme) περιγράφει μια στρατηγική που εκμεταλλεύεται τη σύγχυση μεταξύ πίστης και ενός κοινωνικού σχεδίου το οποίο τοποθετεί τις θρησκευτικές νόρμες πάνω από το κοινό δίκαιο.

Κατονομάζει την ευρωπαϊκή δομή της αδελφότητας των Αδελφών Μουσουλμάνων, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Μουσουλμάνων (Conseil des musulmans européens), καθώς και τον χρηματοδοτικό της βραχίονα, το Europe Trust. Ζητά να αποκλειστούν οι οργανώσεις που συνδέονται με αυτό το δίκτυο από την πρόσβαση στα θεσμικά όργανα και να διαγραφούν από το μητρώο διαφάνειας. Απαιτεί επίσης από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να δημοσιοποιήσει τον πλήρη κατάλογο των ευρωπαϊκών κονδυλίων που έχουν χορηγηθεί σε δομές οι οποίες θεωρείται ότι συνδέονται με αυτόν τον χώρο, καθώς και να καταστεί δυνατή η παρακολούθηση της διαδρομής των χρημάτων έως τον τελικό δικαιούχο.

Για όσους προειδοποιούν εδώ και χρόνια για το ζήτημα αυτό, μέσα στην αδιαφορία ή αντιμετωπίζοντας προσβολές, πρόκειται αναμφίβολα για μια πρώτη νίκη. Αξίζει να σημειωθεί ότι η πρωτοβουλία αυτή προήλθε από τη Γαλλία: το κείμενο υιοθετεί ως κοινό σημείο αναφοράς την έκθεση του γαλλικού υπουργείου Εσωτερικών του Μαΐου 2025.

Τις περισσότερες φορές, οι πολιτικές ομάδες διαπραγματεύονται μεταξύ τους ένα «κοινό ψήφισμα», το οποίο αντικαθιστά τις αρχικές προτάσεις τους. Εδώ δεν συνέβη κάτι τέτοιο: τέθηκε σε ψηφοφορία η πρόταση του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ), αφού προηγουμένως τροποποιήθηκε με ορισμένες amendments.

Η διαχωριστική γραμμή μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς υπήρξε ασυνήθιστα σαφής. Οι ομάδες της Δεξιάς και του Κέντρου ψήφισαν υπέρ, με το Κέντρο να συντάσσεται στη μεγάλη πλειονότητά του με τη Δεξιά. Αντιθέτως, οι Σοσιαλιστές, οι Πράσινοι και η ριζοσπαστική Αριστερά ψήφισαν κατά, χωρίς καν να καταθέσουν δική τους πρόταση.

Αυτή η κομματική αντιπαράθεση γύρω από ένα ζήτημα που, κατά τη γνώμη μου, αφορά την ίδια την ύπαρξή μας είναι εξαιρετικά ανησυχητική.

Επιπλέον, ένα ψήφισμα δεν είναι νόμος, όπως αποδεικνύουν οι προσεκτικά διατυπωμένες εκφράσεις που διατρέχουν ολόκληρο το κείμενο, το οποίο έχει εξεταστεί εξονυχιστικά: το Κοινοβούλιο «ζητά», «καλεί», «παρακαλεί επιτακτικά».

Διαβάσαμε εδώ κι εκεί ότι η Ευρώπη επρόκειτο να εντάξει τους Αδελφούς Μουσουλμάνους στον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων. Αυτό, όμως, δεν είναι που αναφέρει το κείμενο. Καλεί το Συμβούλιο να εντάξει στον κατάλογο οντότητες και πρόσωπα που συνδέονται με την αδελφότητα, εφόσον πληρούνται τα νομικά κριτήρια.

Ωστόσο, ο κατάλογος αυτός δεν εξαρτάται από το Κοινοβούλιο: απαιτεί την ομοφωνία των είκοσι επτά κυβερνήσεων και, προηγουμένως, απόφαση αρμόδιας αρχής που να αφορά κάθε συγκεκριμένη οντότητα. Συνεπώς, η διαδικασία θα εξετάζεται κατά περίπτωση, βάσει φακέλου, και μια απρόθυμη κυβέρνηση θα μπορεί να μπλοκάρει τα πάντα.

Ο τίτλος εξαγγέλλει μια «στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης», αλλά καμία παράγραφος δεν ζητά από την Επιτροπή να εκπονήσει μια τέτοια στρατηγική. Το κείμενο περιορίζεται σε μια σειρά επιμέρους αιτημάτων. Ορισμένα αφορούν το ίδιο το Κοινοβούλιο, το οποίο μπορεί επομένως να δράσει· άλλα αφορούν το Συμβούλιο και, κατ’ επέκταση, τα κράτη-μέλη, των οποίων τις αποφάσεις το Κοινοβούλιο δεν μπορεί να ελέγξει.

Πρέπει επίσης να επισημανθεί ότι το μπλοκ της Κεντροδεξιάς είναι λιγότερο ενωμένο απ’ όσο φαίνεται. Πέντε πολιτικές ομάδες κατέθεσαν πέντε διαφορετικές προτάσεις, και η σύγκρισή τους αποκαλύπτει ότι οι διαφωνίες ξεκινούν ήδη ανάμεσα στη Δεξιά και το Κέντρο, αλλά και στο εσωτερικό της ίδιας της Δεξιάς.

Οι Φιλελεύθεροι επιμένουν ότι η θρησκευτική διείσδυση δεν αποτελεί αποκλειστικό γνώρισμα του Ισλάμ. Αντιθέτως, ένα τμήμα της ριζοσπαστικής Δεξιάς θεωρεί ότι ο ισλαμισμός δεν μπορεί να διαχωριστεί από το θρησκευτικό δόγμα και κατατάσσει μεταξύ των ενδείξεων διείσδυσης τη μαντίλα, τα προϊόντα χαλάλ, τα μαθήματα αραβικών ή τα αιτήματα για την ανέγερση τζαμιών.

Ορισμένοι επιθυμούν να ενταχθεί ολόκληρη η αδελφότητα στον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων· άλλοι αρνούνται κάτι τέτοιο.

Αυτές οι αποκλίσεις αποκαλύπτουν την άγνοια που χαρακτηρίζει μεγάλο μέρος των Ευρωπαίων εκλεγμένων αντιπροσώπων ως προς την ιδεολογία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας (frérisme), όπως διαπίστωσα κατά τις συναντήσεις μου μαζί τους, την περίοδο προετοιμασίας του συγκεκριμένου κειμένου.

Για ορισμένους, η μαντίλα δεν αποτελεί ένδειξη ισλαμισμού. Για άλλους, ο διαχωρισμός ανδρών και γυναικών στις πισίνες είναι ζήτημα παράδοσης και όχι θρησκευτικής επιταγής.

Ολόκληρη η συζήτηση των επόμενων ετών θα περιστραφεί γύρω από αυτό το ερώτημα: πού ακριβώς βρίσκεται το όριο ανάμεσα στο Ισλάμ και τον ισλαμισμό;

Το ζήτημα θα κριθεί μέσα από τη γνώση των πρωταγωνιστών, των δικτύων τους, των χρηματοδοτήσεών τους και του δόγματός τους. Πρόκειται για ένα σύστημα κανονιστικών επιταγών που καθορίζει τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται, τι είναι χαλάλ και τι χαράμ, και το οποίο η αδελφότητα προσπαθεί εδώ και δεκαετίες να επιβάλει ως αυτονόητο, πρώτα στους μουσουλμάνους και στη συνέχεια στο σύνολο της κοινωνίας.

Θα κριθεί, όμως, και από την ικανότητα των Ευρωπαίων να υπερασπιστούν τις ευρωπαϊκές αξίες, τις οποίες οι ίδιοι έχουν άλλωστε κατοχυρώσει στον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η Αριστερά, η οποία ψήφισε κατά, θα πολιτικοποιήσει το ζήτημα στον μέγιστο δυνατό βαθμό. Κάθε μέτρο θα παρουσιάζεται ως στιγματισμός των μουσουλμάνων και κάθε έλεγχος ως προσβολή της ατομικής ελευθερίας ή της ελευθερίας του συνεταιρίζεσθαι.

Ήδη ακούγονται φωνές ισλαμιστικών κύκλων, όπως εκείνη της EMISCO, οι οποίες δίνουν τον τόνο της αντίδρασης. Οι κατηγορίες περί ισλαμοφοβίας, στιγματισμού και διακρίσεων θα πέφτουν βροχή.

Αυτή η στρατηγική της καταγγελίας είναι ακριβώς μία από τις πρακτικές που περιγράφει το ψήφισμα: η εργαλειοποίηση της καταπολέμησης των διακρίσεων. Δεν πρέπει να υποκύψουμε σε αυτήν.

Αυτό που μπορεί να κάνει το Κοινοβούλιο χωρίς καθυστέρηση είναι να αξιοποιήσει τα μέσα που ήδη διαθέτει. Ψηφίζει τον προϋπολογισμό της Ένωσης και εγκρίνει κάθε χρόνο τον τρόπο με τον οποίο η Επιτροπή έχει δαπανήσει τα κονδύλια της.

Είναι ακριβώς στους τομείς της χρηματοδότησης και της πρόσβασης στους δικούς του χώρους που μπορεί να αναλάβει δράση χωρίς να περιμένει κανέναν άλλον. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να απαγορεύσει τις συνεδριάσεις της FEMYSO, της φοιτητικής οργάνωσης που ιδρύθηκε από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους.

Κανονικά, η Επιτροπή οφείλει να απαντά γραπτώς στα ψηφίσματά του μέσα σε τρεις μήνες. Από αυτή την απάντηση θα κρίνουμε την καλή της θέληση.

Δεν μπορείς να πολεμήσεις κάτι που δεν ξέρεις να αναγνωρίζεις. Οι Ευρωπαίοι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι, οι συνεργάτες τους και οι δημόσιοι υπάλληλοι των θεσμικών οργάνων πρέπει επίσης να μάθουν να εντοπίζουν τις ενδείξεις διείσδυσης, όπως ζητά άλλωστε και το ίδιο το κείμενο.

Τέλος, και πάνω απ’ όλα, δεν πρέπει να μετατρέψουμε τον φρερισμό σε αντικείμενο κομματικής αντιπαράθεσης.

Εάν το ζήτημα παραμείνει υπόθεση πολιτικών στρατοπέδων —Δεξιά εναντίον Αριστεράς—, οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι θα έχουν κερδίσει, διότι ακριβώς στις δικές μας διαιρέσεις βρίσκουν το έδαφος για να αναπτυχθούν.

Florence Bergeaud-Blackler

Le Figaro

via Babis Georges Petrakis

================

Florence Bergeaud-Blackler : «La résolution du Parlement européen sur l’entrisme islamiste, un début de prise de conscience»