Η Γιοβάννα, η αγαπημένη μου «θείτσα» -που έτσι θέλει να την αποκαλώ- εξερράγη ως ευαίσθητη συνείδησις του τραγουδιού, του διηγήματος και της ποιήσεως, και ανήρτησε μια κραυγή κατά της πολιτικής ανηθικότητος και της πολιτικής εξαπατήσεως.
Διερωτάται γιατί να είναι σύννομον να έχουμε για τρίτη φορά τον ίδιο Πρωθυπουργό, καθώς αυτό, ελάχιστα απέχει από την ανάδειξη ή καλλιέργεια μιάς δυναστείας;
Παραθέτω αυτούσια την ανάρτησή της στο 1ο σχόλιο κατωτέρω. Ομοίως, εν συνεχεία και την δική μου εξήγηση - μου το ζήτησε άλλωστε. Η εξήγησίς μου απέχει από την εμπλοκή στα επιφαινόμενα, διότι είναι αλυσιτελή ή μάταια, όπως η προσπάθεια του οφίουρου να χορτάσει με τον εαυτό του. Αποκαλύπτει τα σπουδαία συναρτώμενα μόνιμα αίτια και μόνον. Αποκαλύπτει τις θεμελιώσεις του κακού, χωρίς τις οποίες θα ευτυχούσαμε.
Η κεντρική ιδέα είναι ότι η Ελλάς κατήντησε μεταπολιτευτικώς «τύποις» χώρα και «ουσία» χώρος. Η Πολιτική της Εξουσία έχει επιτρέψει να της αφαιρεθούν σταδιακώς τα κυριότερα στοιχεία κυριαρχίας της (sovereignty). Συγκεκριμένως:
(1) Δεν ελέγχει το ευρώ, το νόμισμα που χρησιμοποιεί. Το ελέγχουν τα δυό ισχυρότερα κριάρια της νομισματικής στάνης στην οποία έχει μπεί από το 2002. Άρα, για να «έχει» ευρώ να δαπανήσει, είτε θα πρέπει να τα έχει «κερδίσει» μέσω εξαγωγών, ή ακμάζοντος τουρισμού (γειά σας!) είτε να τα έχει δανεισθεί – κατά το μέτρον που την εμπιστεύονται οι δανεισταί (γειά σας). Δηλαδή, δεν μπορεί να «εκδόσει» ευρώ, όπως κάποτε ανέτως και όσο ήθελε εξέδιδε την δραχμή. ΑΡΑ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ χρηματοδοτήσει κ α τ ά τ ο δ ο κ ο ύ ν έργα αναπτύξεως (κτήρια, εγγειοβελτιώσεις, υποδομές κλπ), ούτε προμήθειες κοινωνικής ανάγκης (μαγνητικοί τομογράφοι, σχολεία, συντάξεις κλπ).
(2) Μη ελέγχοντας το Ευρώ, γίνεται παθητικός δέκτης δύο κακών: (α) του όποιου ύψους επιτοκίου του καθορίσει η European Central Bank στην Φρανκφούρτη, (β) της όποιας νομισματικής ποσότητος θα επιτρέψει να κυκλοφορήσει η Φρανκφούρτη. Δηλαδή, αν η Ελλάς χρειάζεται φθηνότερο χρήμα (μικρότερο επιτόκιο) ή περισσότερο χρήμα δεν μπορεί να τα έχει, όπως επί δραχμής, που ήταν ελεύθερη και νομισματικώς κυρίαρχη. Αυτό λειτουργεί προς βλάβην της αναπτύξεώς της αλλά και της ευημερίας των Ελλήνων.
(3) Μη ελέγχοντας το ευρώ, δεν μπορεί να το υποτιμήσει για αύξηση ανταγωνιστικότητας, αν αυτή χρειασθεί. Όμως, αν οι δυό-τρείς μεγάλες βιομηχανικές χώρες της ΕΕ αντιμετώπιζαν πρόβλημα τιμής στις εξαγωγές τους (αυτοκίνητα, τεχνολογίες κλπ) τότε Η ECB θα το υποτιμούσε. Ποτέ βεβαίως για χάρη μας αν είχαμε ανάλογο πρόβλημα – με το σκεπτικό ότι η ποσοστιαία συμμετοχή των απειλουμένων προϊόντων μας είναι εξαιρετικά μικρή στο ευρωπαϊκό σύνολο για να αξίζει η προστατευτική υποτίμησις. Το τελευταίο είναι και η εξήγησις της υπογραφής της Συμβάσεως με την Λατινοαμερικανική Mercosur, που θα μας καταστρέφει καθώς θα διασώζει, ή πλουτίζει, την Γερμανία.
(4) Η Ελλάς είναι η μόνη χώρα της Ευρώπης αλλά και του κόσμου που υπόκειται σε τεράστιους δημοσιονομικούς περιορισμούς. Αυτό οφείλεται (α) στις εσωτερικές δεσμευτικές πρόνοιες της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (Maastricht κλπ), (β) στην αυθαίρετη νεοφιλελευθέρα άποψη περί μη αναλήψεως κοινωνικών δραστηριοτήτων από το Κράτος, αλλά μόνον από την ιδιωτική πρωτοβουλία, (γ) ΚΥΡΙΩΣ, όμως, στα επονείδιστα Μνημόνια. Άρα, η μεγάλη προστατευτική ασπίδα του κάποτε κοινωνικού Κράτους είναι ακυρωμένη, καθώς προέχει η συσσώρευσις πόρων για την εξόφληση των τοκογλυφικών μνημονιακών μας δανείων, όπως και η διάθεσις των πάντων στο ιδιωτικό επενδυτικό κεφάλαιο.
(5) Η Ελλάς εξαρτάται πλέον από εισαγόμενη ενέργεια. Υπήκουσε στο βρώμικο Ευρωπαϊκό κέλευσμα περί «πράσινης ενέργειας» και έκλεισε την λιγνιτική παραγωγή ηλεκτρισμού στην Β.Ελλάδα. Έτσι την αυτάρκεια του 85% την κατέβασε στο 0%. Εκτός από απλή παράκρουση, είναι και αυτοκτονικό. Ιδίως τώρα με τον ταπεινών ελατηρίων πόλεμο κατά του Ιράν.
(6) Συνταγματικώς και Νομικώς δεν υπάρχει κανένας κοινωνικός έλεγχος της Εξουσίας. Σας θυμίζει τίποτα η «λαϊκή κυριαρχία» κάτι ανοήτων, όπως ο Κλεισθένης ή ο Περικλής…; Η Εξουσία μπορεί να παίρνει όσα αντιλαϊκά μέτρα θέλει και να μην μπορεί ούτε να ΕΛΕΓΧΘΕΙ, ούτε να ΑΝΑΚΛΗΘΕΙ, ούτε να ΤΙΜΩΡΗΘΕΙ από την σφοδρά πλειοψηφία του 85%, που πλέον απαρτίζουν οι απολύτως πτωχοί, οι σχεδόν πτωχοί (near poverty) και οι χαρακτηριστικά υποβαθμισμένοι αστοί.
Αυτά τα 6 σπουδαία αφετηριακά κακά τα κατάφερε η πολιτική κάστα των διαφόρων μεταπολιτευτικών σχηματισμών και κανείς άλλος – πάντως όχι το παγιδευμένο εκλογικό σώμα. Φτάνουν να απαντήσουν θεμελιωδώς στο ερώτημα-καρφί της αγαπημένης μας Γιοβάννας.
Ας ελαφρύνουμε, προσθέτοντας μια εύθυμη νότα. Τον προκλητικά αμειβόμενο Διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος, οικονομολόγο του LSE, ο οποίος τσαλαπατώντας κάθε ηθική δεοντολογία της ελληνικής κοινωνίας, έσπευσε προχθές να δηλώσει στεντορείως : “Τεράστιο λάθος η διεξαγωγή πρόωρων εκλογών, εν μέσω της τρέχουσας συγκυρίας - κίνδυνος στασιμοπληθωρισμού”.
Μόνον ένας Αγιατολάχ της επικρατούσης Νεοκλασσικής Οικονομικής σκέψεως (η οποία υιοθετήθηκε άσχημα από την φασίζουσα μετεξέλιξη του Νεοφιλελευθερισμού), θα υπερέβαινε τα εσκαμμένα, υπαγορεύοντας ΔΗΜΟΣΙΩΣ πολιτικές συνταγές στην κοινωνία που τον πληρώνει για άλλη δουλειά. Θα μπορούσα να σας κάνω μαθήματα δεοντολογίας κ. Διοικητά, αν αλλάζαμε μισθούς!
Διερωτάται κανείς εν Ηρακλειτείω αγχιβασίη : Είναι η Ελλάς χώρος ανοχής ή χώρος προσκαίρου ακόμη αντοχής; Κι αυτά, καθώς επελαύνει η δημογραφική πανωλεθρία...
================
---------------------
----------------
Σχόλια