Τα τελευταία χρόνια έχει ξεχωρίσει, κάνοντας μεγάλο σαματά, μια συμπαγής ομάδας υπερασπιστών της εξουσίας Μητσοτάκη, που επιδιώκει να καθορίσει την ατζέντα στον δημόσιο πολιτικό λόγο. Τα μέλη της (υπουργοί, βουλευτές και ΜΜΕ) εμφανίζονται σταθερά με αξιοσημείωτη ταύτιση. Το κέντρο εκπόρευσης της γραμμής είναι ένα και μάλλον στεγάζεται στο Μαξίμου. Αυτό γίνεται αμέσως αντιληπτό από τον κάπως υποψιασμένο.
Η ομάδα αυτή, μετεξέλιξη του “Μένουμε Ευρώπη”, έχει συσπειρώσει τις πολιτικές “φυλές” που αποτελούν τον πυρήνα της κυβερνητικής εξουσίας των τελευταίων επτά ετών. Δηλαδή, είναι στελέχη της μητσοτακικής “κρητικής πυραμίδας”, συν πλειάδα σημιτικών “ορφανών”, που επανέκαμψαν στα πράγματα εν χορδαίς και οργάνοις. Τέλος, είναι διακεκριμένα μέλη της γνωστής παρέας που μεταγράφηκε στη ΝΔ από τον ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη – πάντοτε μέγα υμνολόγου της οικογενείας Μητσοτάκη. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
Η ομάδα αυτή του “νεοεκσυγχρονιστικού” μείγματος διακρίνεται από τον οξύ, άκρως διχαστικό λόγο της. Αν και, υποτίθεται ότι, εκπροσωπεί την μετριοπάθεια ενός φαντασιακού Κέντρου ή αλλιώς του μεσαίου χώρου, όπου όλοι οι νουνεχείς και εχέφρονες πολιτικά πολίτες έχουν θέση, τα μέλη της ομάδας επιδίδονται μονίμως σε έναν ακραίο και ισοπεδωτικό μανιχαϊσμό. Όποιος διαφωνεί με τις κυβερνητικές αποφάσεις αμέσως κατατάσσεται στις κατηγορίες των “ψεκασμένων”, “ακροαριστερών” ή “ακροδεξιών”, των υποκινούμενων από ντόπια επιχειρηματικά κέντρα ή πολύ συχνά από ξένες δυνάμεις που απεργάζονται νυχθημερόν σχέδια αποσταθεροποίησης της Ελλάδας και αλλαγής προσανατολισμού της εξωτερικής της πολιτικής.
Η φρασεολογία και η ένταση του φανατισμού τους παραπέμπει μάλλον στις αρχές της δεκαετίας του 1950, σε μια βεβαίως γκροτέσκο παραλλαγή. Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι αυτοί οι διαπρύσιοι “δημοκράτες” δεν ανέχονται την παραμικρή κριτική που μπορεί να τσαλακώσει το κεντρικό κυβερνητικό αφήγημα. Ο διάλογος είναι ανεκτός μόνον εφόσον ο αντίπαλος αποδεχθεί αναφανδόν τη μοναδική ορθή πολιτική γραμμή και βεβαίως προσκυνήσει την απόλυτη ανωτερότητα του “Μεγάλου Ηγέτη”. Διότι, ο Μητσοτάκης δεν είναι ένας απλός πρωθυπουργός, είναι ο “Μεσσίας”, που οφείλουν οι πολίτες-ψηφοφόροι να αναγνωρίσουν ότι ήρθε με αποστολή του να τον σώσει από τις αμαρτίες του! Όποιος δεν το αναγνωρίζει ή είναι βραδύνους ή εξτρεμιστής!
Ένα, επίσης, ιερό τοτέμ αυτού του μπλοκ είναι το Ισραήλ. Θεωρείται έγκλημα καθοσιώσεως η οποιαδήποτε στηλίτευση των πράξεων αυτού του κράτους, ακόμη και όταν πρόκειται για προφανείς μαζικές δολοφονίες αμάχων. Ένα μέλος της συγκεκριμένης ομάδας είχε φτάσει στο σημείο να “μαλώσει” τον Μακρόν, γιατί με την κριτική του εμπόδιζε το Ισραήλ να «κάνει τη δουλειά του» στη Γάζα, όπως ανενδοίαστε είχε γράψει.
Που στοχεύουν οι πραιτωριανοί
Πού, όμως, εστιάζεται αυτή η σαφώς μη δημοκρατική και άκρως αυταρχική συμπεριφορά, η οποία ενδύεται υποκριτικά τον φερετζέ των ακριβώς αντίθετων ιδιοτήτων, σ’ ένα κρεσέντο απεχθούς φαρισαϊσμού; Η μια αιτία είναι αμιγώς πολιτική. Η ΝΔ του Μητσοτάκη γνωρίζει ότι για να κερδίσει και πάλι την εξουσία, μόνη της ή με πρόθυμους συμμάχους, πρέπει να διατηρήσει ένα ποσοστό της τάξεως του 30%. Έτσι, λοιπόν, στοχεύει μόνον σ’ αυτό.
Οι πραιτωριανοί της προπαγάνδας, λοιπόν, δεν απευθύνονται σ’ ολόκληρο τον λαό, αλλά στο συγκεκριμένο τμήμα του εκλογικού σώματος που μπορούν να επηρεάσουν, δελεάσουν, κολακέψουν, φανατίσουν και εγκλωβίσουν. Οι υπόλοιποι, που υβρίζονται ευθέως ως ανίκανοι να αντιληφθούν τα οφέλη της παρούσας διακυβέρνησης, ας “κόψουν τον λαιμό τους, ψηφίζοντας κόμματα και αποκόμματα της κατακερματισμένης αντιπολίτευσης. Το σύστημα, λοιπόν, λειτουργεί με τους κυνικούς όρους της επιβίωσής του.
Η δεύτερη αιτία είναι, ωστόσο, ψυχολογική. Η ομάδα εκφράζει μια διαχρονική “ελίτ” τουλάχιστον 30 ετών, η οποία νοιώθει υπεράνω της πλέμπας, την οποία μετά βίας ανέχεται. Παρά το γεγονός ότι ήταν αυτή η “ελίτ” που οδήγησε τη χώρα στο γκρεμό της χρεωκοπίας, με τον Μητσοτάκη επανέκαμψε θριαμβεύτρια και με απροκάλυπτα αισθήματα μνησικακίας, μετά τη θλιβερή αυταπάτη της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Η υπεροψία και η αλαζονεία που διακρίνουν την “εκσυγχρονιστική ελίτ” ενισχύθηκαν ακόμη περισσότερο από τα οικονομικά οφέλη που αποκόμισε από την ακραία ταξική οικονομική πολιτική της τελευταίας επταετίας, αλλά και από την παντοδυναμία της στα ΜΜΕ.
Τέλος, το αίσθημα υπεροχής της το απογείωσε η επικράτηση της νέας “πολεμικής” ευρωπαϊκής καθεστηκυίας τάξης και ο ρόλος του υποτακτικού που ανέλαβε η Ελλάδα. Μια συνθήκη που έδωσε την αίσθηση του πολιτικού άτρωτου στους γηγενείς “επάρχους”. Ωστόσο, οι βαθιές ρωγμές στη συλλογική Δύση, οι οικονομικές παρενέργειες του εκτρωματικού πολέμου στη Μέση Ανατολή και, κυρίως, τα σκάνδαλα που πέφτουν σαν το χαλάζι, κάνουν το έργο του κυβερνητικού επικοινωνιακού πολιορκητικού κριού σχεδόν σισύφειο. Το μόνο βέβαιο είναι ότι το επόμενο διάστημα η τοξικότητα που θα εκκρίνεται από τους συγκεκριμένους διαύλους θα χτυπήσει κόκκινο.
=======================
Μετακλητοί, αδρά αμοιβόμενοι, δημοσιοκάφροι - εξαγορασμένες πένες - συνιστούν τον στρατό των πραιτωριανών του κούλη...
"
------------------------
------------------------
--------------------
«Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θέλει να παρουσιάζει τον εαυτό του ως εκσυγχρονιστή. Όμως στην πραγματικότητα, είναι ο νεκροθάφτης της δημοκρατίας στην Ελλάδα.» (ΑΠΟ ΕΔΩ)
---------------------------
=======================
να κι' ένας πρωτοκλασσάτος πραιτωριανός...
Ποιο είναι αυτό το περιβόητο «Southeastern College» στο οποίο σπούδασε ο στενός συνεργάτης του Κυριάκου Μητσοτάκη
του Δημήτρη Ψαρρά
[15.4.2026]
Αυτό που ξαφνιάζει στην υπόθεση Μακάριου Λαζαρίδη δεν είναι ούτε η αποκάλυψη ότι ένας αρθρογράφος ακροδεξιάς εφημερίδας («Ελεύθερη Ώρα») αναρριχήθηκε στον στενό ηγετικό πυρήνα του «επιτελικού κράτους» ούτε η άγαρμπη προσπάθειά του να βγάλει τρελούς όσους διαπιστώνουν ότι δεν διέθετε τα τυπικά προσόντα όταν διορίστηκε ως επιστημονικός συνεργάτης υπουργείου από νεοδημοκρατική κυβέρνηση.
Αυτό που ξαφνιάζει είναι η αμηχανία του Κυριάκου Μητσοτάκη που δεν τόλμησε ακόμα να προχωρήσει στο στοιχειώδες: να αποπέμψει τον κ. Λαζαρίδη από τη θέση του υφυπουργού και να τον περιορίσει σε θέση… συμβούλου στο Μέγαρο Μαξίμου.
Η εξήγηση δυστυχώς είναι απλή.
Εδώ και 35 χρόνια, από τη στήλη του «Ιού» στην «Ελευθεροτυπία» έχουμε αποκαλύψει τη σκανδαλώδη περίπτωση του «Southeastern College» και τη στενή σχέση του ιδρυτή του με ηγετικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας.
Μεταφέρω εδώ αποσπάσματα από το πρώτο σχετικό κείμενο που δημοσιεύτηκε στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», με τίτλο «Νέες ιδέες και στα τζάκια. Η περίπτωση του Α. Κανελλόπουλου» (9.8.1990):
«Η ιδέα είναι γνωστή. Κάθε κυβέρνηση αναζητά ερείσματα στον κόσμο της “ιδιωτικής πρωτοβουλίας” (και αντίστροφα). Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ επιζητούσε “νέα τζάκια” για να διευρύνει την εξουσία της. Σήμερα η Ν.Δ. προωθεί τη δική της εκδοχή μιας ανάλογης “Νέας Εποχής”, στηριζόμενη στο σύνολο των «τζακιών», όπως είναι ευνόητο. Όμως η παράδοση, τα “παλιά τζάκια”, σε πολλές περιπτώσεις δεν αντιστοιχούν στα φιλόδοξα νεοφιλελεύθερα σχέδια. Για παράδειγμα, η πλήρης ιδιωτικοποίηση και η ολοκληρωτική επιρροή στη ραδιοτηλεόραση και στην εκπαίδευση, απαιτούν και νέα πρόσωπα. Πρόσωπα δυναμικά, βγαλμένα απ’ τα σπλάχνα της παράταξης, δοκιμασμένα στον στίβο των μοντέρνων επιχειρήσεων που θα φέρουν τη χώρα όλο και πιο κοντά στον σύγχρονο κόσμο.
Ένα απ’ αυτά τα πρόσωπα είναι και ο Αχιλλέας Κανελλόπουλος. Ιδιοκτήτης και αυτοχρισθείς πρύτανης (Dean) του Southeastern College. Το εκπαιδευτήριό του ξεκίνησε το 1982 σχεδόν με το τίποτα, σαν “εργαστήριο ελευθέρων σπουδών” και αποτελεί την αρχή του κατακλυσμού ανάλογων “ιδρυμάτων”, που κάθε βδομάδα ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια στη χώρα μας. Τα τελευταία 3 χρόνια το Southeastern αναβαθμίζεται και γίνεται το πρώτο κοινώς αποδεκτό, «ιδιωτικό πανεπιστήμιο» στην Ελλάδα.
Ωστόσο, οι ισχυρισμοί του “πρύτανη” Αχ. Κανελλόπουλου, περί οργανικής σύνδεσης του Κολεγίου του με πανεπιστήμια των ΗΠΑ – κυρίως της Βοστόνης – σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, είναι αβάσιμοι. Γονείς και σπουδαστές διαπιστώνουν πως τα “πτυχία” που παρέχει δεν αξίζουν τίποτα. Κανένα αμερικανικό πανεπιστήμιο δεν τα αναγνωρίζει, και στην καλύτερη περίπτωση εγγράφει τα παιδιά σε κάποια προπαρασκευαστικά τμήματα.
Ο σκαπανέας της πανεπιστημιακής ιδιωτικής εκπαίδευσης στην Ελλάδα διοργανώνει συμπόσια και ημερίδες με τον πολιτικό κόσμο, τους καλλιτέχνες και λοιπούς παράγοντες. Ξέρει να αξιοποιεί τις άριστες σχέσεις του με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Δημήτριο, τον υπουργό Εξωτερικών Αντώνη Σαμαρά, τις πρεσβείες των ΗΠΑ, Νότιας Αφρικής και Ισραήλ (πριν ακόμη τη διπλωματική αναβάθμισή του). Στο κόμμα της Ν.Δ. κατέχει σημαίνουσα θέση στην “Επιτροπή Παιδείας” και υπήρξε πριν από λίγους μήνες περιφερειάρχης στο νομό Ροδόπης. Είναι τόσο φιλόδοξος που στοχεύει στην ανάπλαση όχι μόνο της ανώτατης παιδείας μας, αλλά και της χώρας ολόκληρης.
Ας δούμε μέχρι πού φτάνουν οι στόχοι του κολεγίου του.
«…Θέλουμε επίσης να βοηθήσουμε στην ανάπτυξη των περιοχών κι έχουμε ήδη αρχίσει ένα πρόγραμμα στη Θράκη. Υπάρχει πολύ καλό ανθρώπινο δυναμικό κι η αμερικάνικη ιδιότητα μας δίνει αξιοπιστία. Για να μιλήσω κυνικά, αν θέλουμε να δανειστούμε χρήματα, είμαστε πολύ πιο αξιόπιστοι απ’ το ελληνικό Δημόσιο. Αν μας αφήσουν λοιπόν, μπορούμε να κάνουμε δρόμους, λιμάνια, αρδευτικά έργα…».
(Από συνέντευξη του «πρύτανη» στο περιοδικό «Μεθαύριο», τεύχος 4).
Προς το παρόν εισέρχεται στον χώρο του τύπου, αγοράζοντας τη «Βραδυνή». Το φθινόπωρο, με διευθυντή τον Αλέξανδρο Bέλλιο, κυκλοφορεί η «Νέα Βραδυνή» στην υπηρεσία των ιδεών του Αχιλ. Κανελλόπουλου.
Ας δούμε όμως λίγο το παρελθόν του ανδρός. Από συμφοιτητές του μαθαίνουμε πως ο Αχιλ. Κανελλόπουλος υπήρξε διορισμένος απ’ τη χούντα πρόεδρος του φοιτητικού συλλόγου Μεταλλειολόγων του ΕΜΠ. Ανήκε στη διαβόητη παρέα των ανθρώπων της δικτατορίας στο Πολυτεχνείο (Πεβερέτος, Γενεράλης, κ.ά). Το γραφείο του στον σύλλογο του ΕΜΠ κοσμούσαν προπαγανδιστικά υλικά του νοτιοαφρικάνικου καθεστώτος πέρα απ’ τα ελληνοχριστιανικά ανάλογα. Με την πτώση της χούντας υποχρεώθηκε να λογοδοτήσει στη γενική συνέλευση των φοιτητών. Το μεταπολιτευτικό κλίμα ήταν δύσκολο γι’ αυτόν. Έτσι έσπευσε να εξαφανιστεί (πού αλλού;) στο Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής, για σπουδές. Γύρισε στην Ελλάδα 4 χρόνια αργότερα και μέσω του καθηγητή Χ. Τσουτρέλη (νεοδημοκρατικών φρονημάτων) προσπάθησε να ενταχθεί στο διδακτικό προσωπικό του ΕΜΠ.
Οι μνήμες ήταν ακόμη νωπές. Αποτυγχάνοντας να κάνει τότε καριέρα, ταξίδεψε στις ΗΠA.
Επιστρέφοντας, αρχές του ’80, έθεσε σε λειτουργία τα επιστημονικά και εκπαιδευτικά του όνειρα, εκτός δημοσίου αυτή τη φορά.
Αρχικά δίδασκε σχεδόν μόνος λίγους γόνους λιβανέζικων οικογενειών που εκείνη την περίοδο είχαν αρχίσει να καταφθάνουν στη χώρα μας. Αργότερα, και εμφανίζοντας στο Δ.Σ. του “ιδρύματος” ανθρώπους σαν τον κ. Αλέξανδρο Σαμαρά (πρόεδρο των αποφοίτων του Χάρβαρντ και αδελφό του νυν ΥΠΕΞ), Νίκολας Γκέιτζ και άλλες προσωπικότητες, αναπτύσσει το εύρος των δημοσίων σχέσεων και των εκπαιδευτικών του προσανατολισμών. Στην ίδια προσπάθεια αξιοποιείται και ο αδελφός του ως πρόεδρος του ιδρύματος υποτροφιών Φουλμπράιτ στην Ελλάδα.
Έτσι το Southeastern College τίθεται στην πρωτοπορία της ιδιωτικής εκπαίδευσης, μισθώνοντας μάλιστα το ένα πίσω απ’ τ’ άλλο ιστορικά κτίρια στην Αθήνα και την Κηφισιά, διαφημίζοντας όλο και περισσότερο την πολλαπλότητα των δραστηριοτήτων του, με δικά του περιοδικά και άλλα έντυπα.
Πρόσφατα, στον “Αντέννα TV”, στην εκπομπή του Γ. Μασσαβέτα, και με την ιδιότητα του κομματικού στελέχους, στο πλάι του υπουργού Παιδείας Β. Κοντογιαννόπουλου, ο Αχιλ. Κανελλόπουλος ανέλυσε τη θέση «περί της πλήρους απαλλαγής της ιδιωτικής εκπαίδευσης απ’ το κράτος». Θέση με την οποία αμέσως μετά συμφώνησε και ο υπουργός. Λίγο αργότερα, όπως είναι γνωστό, η κυβέρνηση απελευθέρωσε τα δίδακτρα…
Σήμερα πολλοί ισχυρίζονται πως η περίπτωση Κανελλόπουλου, οι γνωριμίες του, η αναρρίχησή του, οι διαδρομές του απ’ τον “μαρκεζινισμό” στον νεοφιλελευθερισμό, δίνουν απλώς μια βαλκανική εκδοχή της “νέας εποχής” σε συνθήκες νεοδημοκρατικής διακυβέρνησης».
Η σημερινή, λοιπόν δυσκολία του κ. Μητσοτάκη να αποπέμψει τον στενό του συνεργάτη (κάτι που είχε κάνει ακόμα και για τον μέντορά του και θαυμαστή της χούντας του Παπαδόπουλου Κωνσταντίνο Λούλη, αλλά και για τον εκδότη του «Εθνικού Κήρυκα» Αντώνη Διαματάρη) οφείλεται στο γεγονός ότι η κυβέρνησή του έχει ανακηρύξει ισότιμα με τα δημόσια πανεπιστήμια όλα τα σύγχρονα «Southeastern» και η αποπομπή Μακ. Λαζαρίδη θα ισοδυναμεί με την ομολογία ότι αυτά τα «Κολέγια» ούτε ήταν ούτε μπορούν να γίνουν ισότιμα.
Όπως γράφαμε στις 27 Ιουνίου 1991, σχεδόν ένα χρόνο μετά τις αρχικές μας αποκαλύψεις για το «Southeastern College»…
«Ελευθεροτυπία», 27.6.1991
«Παρά τις αλλεπάλληλες εισαγγελικές έρευνες, τις ποινικές διώξεις σε βαθμό κακουργήματος και τις αυστηρές δηλώσεις υπουργών, τα κολέγια-μαϊμούδες συνεχίζουν το έργο τους. Την εποχή ακριβώς που ο Γ. Σουφλιάς ανακοινώνει τη νέα εκστρατεία της κυβέρνησης κατά των “κολεγίων” (13.6.91), ενόψει και των καινούργιων εγγραφών, ο επιφανέστερος ίσως κολεγιάρχης, ο “πρύτανης” του Southeastern College Αχ. Κανελλόπουλος, δεν φαίνεται να επηρεάζεται. Παρέχει και πάλι ιδιοκατασκευασμένα πιστοποιητικά, με τη σφραγίδα των ελληνικών προξενικών αρχών, ώστε οι μαθητές του να εξασφαλίζουν αναβολές στράτευσης. Αυτή τη φορά από την Ελβετία».
Να λοιπόν γιατί δεν διστάζει ο κ. Μακάριος Λαζαρίδης να περιφέρει το δικό του πτυχίο, γνωρίζοντας ότι το επιτελικό κράτος στηρίζεται σε τέτοιου είδους «πτυχία» και στηρίζει τους αποφοίτους παρόμοιων «κολεγίων».
Σχόλια