ΓΙΑ ΤΟ ΑΦΗΓΗΜΑ της "ΚΛΙΜΑΤΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΤΟ ΕΥΡΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ

την

Stavros Alexandris

🏆H Επιστήμη αποφάσισε!
Μία φθινοπωρινή ημέρα, πριν από 6 χρόνια περίπου (28 Νοεμβρίου 2019 μαζεύτηκαν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για να πάρουν μια πολιτική απόφαση αν θα πρέπει να κηρύξουν την Ευρώπη σε κατάσταση κλιματικής και περιβαλλοντικής έκτακτης ανάγκης. Δηλαδή να αποφασισθεί αν οι Ευρωπαίοι υποφέρουν από την «Κλιματική κρίση», θεωρώντας ότι η άμεση δράση είναι ζωτικής σημασίας για τον περιορισμό της υπερθέρμανσης του πλανήτη.
🎯 Στόχος αυτών των δράσεων η... ΠΡΑΣΙΝΗ φορολογία.
Ένα παράδειγμα είναι το "Τέλος Ανθεκτικότητας στην Κλιματική Κρίση", που επιβάλλεται ανά διανυκτέρευση δωματίου ή διαμερίσματος, με διαφοροποιημένα ποσά ανάλογα με την κατηγορία του καταλύματος και την εποχή. Ο στόχος είναι να χρηματοδοτηθούν δράσεις προσαρμογής στις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής.
Τα έσοδα εισπράττονται από το Δημόσιο και ενισχύουν τον κρατικό προϋπολογισμό. Τα ετήσια έσοδα για το (2023)→202 εκατ.€, (2024)→~369 εκατ.€, (2025) → 400+ εκατ.€ (εκτίμηση), (2025–2026) (προβλεπόμενο ~400–570+ εκατ. €
▶️Επιπλέον η Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ) καταγράφει συστηματικά τα έσοδα από περιβαλλοντικούς φόρους, οι οποίοι περιλαμβάνουν ενέργεια, μεταφορές, ρύπανση/χρήση πόρων κ.ά. ▶️Το 2023 αυτοί οι φόροι ανήλθαν σε ~9,26 δισ. € συνολικά και αντιπροσώπευαν περίπου το 10,6 % των συνολικών φόρων και κοινωνικών εισφορών.
🇬🇷Υπάρχει μια ΜΟΝΑΔΙΚΗ χώρα στον πλανήτη όπου ο τίτλος υπουργείου, περιλαμβάνει τον λογότυπο «MINISTRY of CLIMATE CRISIS». 🏆Άλλη μία ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΡΩΤΕΙΑ
Το «ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΚΛΙΜΑΤΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ & Πολιτικής Προστασίας»
Αξιοσημείωτο είναι, ότι σήμερα υπάρχουν πέντε Υπουργεία στον πλανήτη που φέρουν τίτλο «Υπουργείο ΚΛΙΜΑΤΙΚΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ» (United Arab Emirates, Pakistan, Fiji, Rwanda, Indonesia, Somalia, και παραδόξως από το 2015 και ο Καναδάς)
Η ψηφοφορία των Ελλήνων Ευρωβουλευτών:
===================
την
 

----------------------
(Εδώ ο Μητσοτάκης μιλάει σε γερμανικό ακροατήριο για το πως υπερασπίζεται τα γερμανικά συμφέροντα!)

=============

...ο Κυριάκος κατάπιε αμάσητο το αφήγημα περί της κλιματικής αλλαγής και τα σχετικά Ένα όχημα γνωστών συμφερόντων, αλλά βλέπεις η Γερμανοί δεν έχουν πρόβλημα να τον εκθέτουν, αναπτύσσοντας οι ίδιοι καινούργια εργοστάσια καύσης λιγνίτη!

Stavros Alexandris



ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΛΙΓΝΙΤΗ & ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟΙΚΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΩΘΟΥΝ ΦΟΥΡΦΟΥΡΙΑ 

Ο νέος σταθμός παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας Kraftwerk Datteln 4 είναι ένας από τους πιο σύγχρονους σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος άνθρακα στον κόσμο. Έχει σχεδιαστεί ως σύστημα μονομπλόκ με απόδοση 1.100 MW και καθαρή απόδοση πάνω από 45%.

Εκτός από την ηλεκτρική ενέργεια για τη δημόσια παροχή, παρέχει περίπου σε 100.000 νοικοκυριά της περιοχής τηλεθέρμανση (φιλική προς το περιβάλλον). Το Datteln 4 έχει σχεδιαστεί για γρήγορες αλλαγές φορτίου. Αυτό το υψηλό επίπεδο ευελιξίας καθιστά το εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας έναν αξιόπιστο συνεργάτη για ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

https://www.uniper.energy/de/datteln-4

==========================


Avir Desmon
 
Τo 2021 ιδρύθηκε η “Οικονομική Συμμαχία της Γλασκώβης για το Μηδενικό Ισοζύγιο Άνθρακα” (Glasgow Financial Alliance for Net Zero, GFANZ) ως μία σύμπραξη μεγάλων ιδιωτικών τραπεζικών και χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, ασφαλιστικών εταιρειών και κρατικών και υπερκρατικών οργανισμών, με δηλωμένο στόχο τη μείωση των εκπομπών ρύπων στην ατμόσφαιρα. Ο πραγματικός στόχος της, βέβαια, είναι άλλος. Με την πρόφαση την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, τα αδίστακτα αρπακτικά της εξουσίας επιχείρησαν να αυξήσουν ακόμα περισσότερο τα κέρδη τους. Κάποιοι από αυτούς δεν διστάζουν δε να το ομολογήσουν δημόσια. Για παράδειγμα, πρόσφατα ο John Kerry, πρώην αντιπρόεδρος των ΗΠΑ και ένας από τους «μπροστάρηδες» αυτής της σύμπραξης, δήλωσε σχετικά:
“οι μεγαλύτεροι οικονομικοί παίκτες (παράγοντες) στον κόσμο βλέπουν την ενεργειακή μετάβαση ως μία τεράστια εμπορική ευκαιρία”.
Ωστόσο, τα σχέδια τους δεν περιορίζονται στον εμπορικό-οικονομικό τομέα. Με τη GFANZ αναβαθμίζεται αισθητά ο ρόλος του τραπεζικού-χρηματοπιστωτικού συστήματος σε πολιτικό-εξουσιαστικό επίπεδο, με τη δημιουργία ενός συστήματος παγκόσμιας διακυβέρνησης, στο οποίο κυρίαρχο ρόλο θα έχει το τραπεζικό-χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο.
Πιο συγκεκριμένα, εστιάζοντας στο θέμα που εξετάζουμε, ο στόχος της GFANZ είναι να προωθήσει την πλήρη ιδιωτικοποίηση των οικοσυστημάτων όλων των κρατών του πλανήτη ή τουλάχιστον την παραχώρηση της εκμετάλλευσης τους στο υπερεθνικό κεφάλαιο. Μία από τις μεθόδους που έχει χρησιμοποιηθεί συχνά στο παρελθόν για την επίτευξη αυτού του στόχου είναι η “debt-trap diplomacy” ή “debt-entrapment”: Ένα ισχυρό κράτος ή ένας υπερεθνικός ή διακρατικός οργανισμός (π.χ. Κίνα , ΗΠΑ, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Ευρωπαϊκή Ένωση) δημιουργεί συνθήκες οικονομικής ασφυξίας και δανεισμού σε ένα ανίσχυρο κράτος, με σκοπό να το εξαναγκάσει να «απορρυθμίσει» την αγορά του (δηλαδή να την παραδώσει στις ορέξεις των καπιταλιστικών αρπακτικών) και να παραχωρήσει την εκμετάλλευση ή την ιδιοκτησία μέρους της επικράτειας του, των υποδομών του ή και των πλουτοπαραγωγικών του πηγών, ως αντάλλαγμα για την ελάφρυνση του χρέους του (1, 2, 3, 4, 5, 6).
Αυτήν την τακτική πρόκειται ακολουθήσει σε κάποιες χώρες η GFANZ στο άμεσο μέλλον, μέσω των λεγόμενων πολυμερών αναπτυξιακών τραπεζών (Μultilateral Development Βanks, MDBs), οι οποίες δεν είναι τίποτα άλλο παρά τα περιφερειακά παραρτήματα της Παγκόσμιας Τράπεζας. Ο εξαναγκασμός των οικονομικά ανίσχυρων χωρών μπορεί να επιτευχθεί μέσω του άμεσου δανεισμού τους, μέσω της δημιουργίας συνθηκών οικονομικής ασφυξίας στο εσωτερικό τους, ή ακόμα και μέσω της απειλής για κάτι τέτοιο. Στις περιπτώσεις χωρών που οι διαχειριστές της πολιτικής εξουσίας είναι πλήρως υποτελείς στο ντόπιο ή υπερεθνικό κεφάλαιο και που εκτιμάται ότι δεν θα υπάρξουν σοβαρές αντιδράσεις σε αυτούς τους σχεδιασμούς εκ μέρους των υπηκόων τους, η διαδικασία θα είναι αμεσότερη και θα προχωρήσει με ταχύτερους ρυθμούς.
Η γρήγορη και αποτελεσματική (για το κεφάλαιο) λεηλασία των φυσικών πόρων αυτών των χωρών θα επιτευχθεί με την σύμπραξη-συνεργασία των επονομαζόμενων ξένων «επενδυτών» με τις τοπικές κυβερνήσεις και το εγχώριο κεφάλαιο της κάθε χώρας, καθώς και με τις επονομαζόμενες «μη κυβερνητικές» και «περιβαλλοντικές» οργανώσεις. Οι «επενδυτές» δεν είναι άλλοι από τα καπιταλιστικά αρπακτικά που θα επωφεληθούν από αυτήν: πολυεθνικές εταιρείες και κυρίως τραπεζικοί-χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί. Βέβαια θα ανταμειφθούν για τις υπηρεσίες τους και οι προαναφερθείσες οργανώσεις καθώς και οι υπόλοιποι υπηρέτες του κεφαλαίου σε κάθε χώρα (οι διαχειριστές της πολιτικής εξουσίας και οι εθελόδουλοι υφιστάμενοι τους).
Σε πρακτικό επίπεδο, αυτή η συνεργασία θα πραγματοποιηθεί με τη δημιουργία των λεγόμενων “country platforms”. Σύμφωνα με τη GFANZ, αυτές οι πλατφόρμες αποτελούν τους μηχανισμούς που θα συνενώσουν όλους τους παραπάνω και θα συμβάλλουν στον συντονισμό των κινήσεων τους προκειμένου φτάσουν να υλοποιήσουν τους σχεδιασμούς τους. Ουσιαστικά οι “country platforms” είναι τα οχήματα μέσω των οποίων το υπερεθνικό κεφάλαιο θα μπορέσει να βάλει χέρι στους φυσικούς πόρους της κάθε χώρας πιο γρήγορα και πιο αποτελεσματικά (για τα συμφέροντα του). Όπως λένε και οι ίδιοι στην ιδιόρρυθμη ξύλινη γλώσσα τους, αυτό που προσδοκούν από αυτές είναι “να δημιουργήσουν επιχειρηματικά περιβάλλοντα που θα είναι ευνοϊκά για επιχειρηματικές επενδύσεις” ή “να επιταχύνουν τη δημιουργία των συνθηκών για τη συγκρότηση προγραμμάτων που παρουσιάζουν τραπεζικό ενδιαφέρον”.
Στη δημιουργία αυτών των συνθηκών θεμελιώδη ρόλο έχουν οι τοπικοί διαχειριστές της εξουσίας: “ιδιωτικά κεφάλαια και επενδύσεις θα αρχίσουν να ρέουν προς αυτά τα προγράμματα, αν οι κυβερνήσεις και αυτοί που χαράσσουν πολιτικές δημιουργήσουν τις κατάλληλες συνθήκες”. Δεν χρειάζεται να αναλύσουμε σε τί συνίσταται η δημιουργία αυτών των συνθηκών. Είναι αυτό που με μία λέξη ονομάζεται νεο-αποικιοποίηση και που μία μικρή γεύση του βιώνουμε εδώ και αρκετά χρόνια στην Ελλάδα. Γι’ αυτό και οι χώρες που έχει επιλέξει η GFANZ για την υλοποίηση των σχεδιασμών της είναι συνήθως μικρές, ανίσχυρες και με σχέσεις εξάρτησης από το υπερεθνικό κεφάλαιο. Αυτό είναι ένα ακόμα στοιχείο που αποδεικνύει ότι οι στόχοι τους δεν σχετίζονται με την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής. Άλλωστε οι εκπομπές ρύπων αυτών των χωρών είναι μηδαμινές σε σύγκριση με αυτές που προέρχονται από τις μεγάλες βιομηχανικές χώρες του πλανήτη.
Οι “country platforms” δεν είναι μία πρωτοβουλία ή καινοτομία της GFANZ. Είχαν χρησιμοποιηθεί ελάχιστα στο παρελθόν, μέχρι το 2018. Τότε, στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, η λεγόμενη Ομάδα των 20 (G20[20]) αποφάσισε να επαναπροσδιορίσει τον ρόλο του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος και να τις αναβαθμίσει. Τον Οκτώβριο του 2018 δημοσιεύτηκε μία έκθεση της G20, στην οποία γίνεται εκτενής αναφορά στις “country platforms”, δίνοντας τις κατευθυντήριες γραμμές για τη χρήση τους από τα εκτελεστικά όργανα των παγκόσμιων εξουσιαστών. Όπως αναφέρεται σε μία έκθεση της GFANZ πάνω στην “κινητοποίηση του ιδιωτικού κεφαλαίου στις αναδυόμενες αγορές και στις αναπτυσσόμενες χώρες”, η οποία δημοσιεύτηκε τον Νοέμβριο του 2021, η συμμαχία – σύμπραξη βασίστηκε στην έκθεση της G20 του 2018, προκειμένου να σκιαγραφήσει και να συγκεκριμενοποιήσει το ρόλο τους στην απομύζηση των φυσικών πόρων του πλανήτη, με το γνωστό πρόσχημα της αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής.


 

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου