“Η Ευρώπη να οργανώσει την οικονομία γύρω από τον άνθρωπο και όχι τον άνθρωπο γύρω από την οικονομία” – είχε δηλώσει γιά την Ευρώπη ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1979.
Και οι δύο εικονιζόμενοι πρωτεργάτες της Ελληνικής εισδοχής είχαν διατυπώσει ρητά τις προϋποθέσεις και την οφειλομένη πορεία της Ευρωπαϊκής ενοποιήσεως– ο δε έτερος αείμνηστος Παναγής Παπαληγούρας είχε μετά στόμφου και λεπτομερειών διατυπώσει μιά τέτοια δέουσα προς τούτο (Ευρωπαϊκή) Περιφερειακή Πολιτική, που άγγιζε την αντιπολιτευτική επιφυλακτικότητα του Ανδρέα Παπανδρέου.
Όμως, τα ευρωπαϊκά πράγματα εκινήθησαν, όπως και κάθε τί στον κόσμο, «κατά φύσιν πραγμάτων»: νίκησαν οι σκοτεινοί επιβουλείς της Ευρώπης, απλώς επειδή ήσαν ισχυρότεροι, πράγμα που δεν θα εξέπληττε τον Θουκυδίδη.
- Νίκησαν αυτοί που ωργάνωναν την μεγιστοποίηση των «αγορών», διότι ως αγορά και μόνον έβλεπαν το μισό δισεκατομμύριο ευρωπαίους, παρά τον Διαφωτισμό, την Γαλλική Επανάσταση, τις γενικευμένες επαναστάσεις του 1848, την κάθε ιστορική τους χειραφέτηση.
- “Έπρεπε” η Ευρώπη να ενοποιηθεί εμπορικά καταργώντας απανταχού τους δασμούς και τις ποσοστώσεις, που όμως είναι η προστασία της κάθε χώρας στο παιχνίδι του διεθνούς στρατηγικού ανταγωνισμού και πρωτίστως της παραγωγής και της απασχολήσεώς της.
- “Έπρεπε” να ενοποιηθεί η Ευρώπη και σε όρους συνοχής (cohesion) με ισοπεδωτικές κανονιστικές παρεμβάσεις, ώστε να εξαλειφθούν και οι πέραν των τιμών διαφοροποιητικοί παράγοντες της ζητήσεως των προϊόντων, άρα μεγιστοποιώντας ΚΑΙ με αυτόν τον τρόπο τον όγκο της (ευρωπαϊκής) αγοράς.
Γιά κάποιον που ξέρει τρείς αράδες Marketing Management γίνεται αντιληπτό ότι μιά τέτοια συνολική παρέμβασις εκ των άνω προς τα κάτω (“top down” την λένε) διανοίγει την αγορά προς όφελος αυτών των λίγων που είχαν ένα σχετικό ή μισο-αδρανούν “ανταγωνιστικό πλεονέκτημα”. Αυτό, εν συνεχεία της Ευρωπαϊκής Ενοποιήσεως μετατρέπεται σε απόλυτο, καθώς με το αυγάτισμα των εξαγωγών τους πέφτει το μοναδιαίο κόστος παραγωγής (economies of scale), τσιμεντώνοντας πλέον υπέρ αυτών ένα απόλυτο συγκριτικό πλεονέκτημα ανταγωνιστικότητος στην ενοποιημένη πιά Ευρώπη. Οι συνέπειες αυτής της φρενοβλαβείας γράφονται σε όλα τα βιβλία οικονομικών και είναι οι εξής :
- (α) ο νικητής εξαγωγέας μεγιστοποιεί (έναντι όλων των ανταγωνιστών) την απόδοση του επενδεδυμένου κεφαλαίου του (maxROE) προς δόξαν του ιδίου και του εν γένει καπιταλισμού.
- (β) η υπερκερδοφορία του νικητού του επιτρέπει τεράστιες δαπάνες Έρευνας και Τεχνολογίας (R&D), η εφαρμοστική των οποίων διαιωνίζει την πρωτοπορεία του προϊόντος του ή του παρέχει το know-how γιά στροφή σε επικερδέστερες αγορές.
- (γ) οι μή ανταγωνιστικές επιχειρήσεις της Ευρώπης κλείνουν, και οι χώρες τους παραιτούνται της ΑΥΤΑΡΚΕΙΑΣ – ενώ “το γαρ πάντα υπάρχειν και δείσθαι μηδενός αύταρκες”, αντιτείνει ο Αριστοτέλης. Κλείνουν και απολύουν κόσμο, μειώνοντας το εισόδημα της περιοχής (χώρα, περιφέρεια, νομός) στερώντας της δυναμικό αναπτύξεως και μετατρέποντάς την (δυνητικώς) σε “φθίνουσα περιφέρεια” (declining region)
Καραμανλής, Παπαληγούρας και Ανδρέας Παπανδρέου είχαν πεί με τον τρόπο του ο καθένας, πώς να μην γίνουμε “φθίνουσα περιφέρεια”.
Δέν εισακούσθησαν!
- Νίκησαν οι αισχρές δυνάμεις του Μονεταρισμού, του Νεοφιλελευθερισμού, της Παγκοσμιοποιήσεως και της Νέας Τάξεως Πραγμάτων.
- Όλες τους έχουν ένα κοινό γνώρισμα:
- ΤΗΝ ΑΠΟΘΕΩΣΗ ΤΟΥ ΥΛΙΣΜΟΥ! ΤΟ ΙΔΕΩΔΕΣ ΤΗΣ ΥΛΙΚΗΣ ΕΥΜΑΡΕΙΑΣ! Απίσχναναν λοιπόν το Πνεύμα χάριν της Ύλης!
- Δεν το εξουδετέρωσαν.
- Ανεβίβασαν την Ύλη.. ιδιαιτέρως οι Προτεστάντες.
Στην εγκύκλιο ελληνική παιδεία -που οι τυχερότεροι από μάς πήραμε, τότε που υπήρχε- επιδιωκόταν η αυτοσυνειδησία, η αυτεπίγνωσις και η συνειδητότης, η επίγνωσις των επιγιγνομένων.
- Μεγάλοι δάσκαλοι: ο Πλατωνικός Σωκράτης και ο Αριστοτέλης (λιγότερο τότε). Ο Αριστοτέλης ειδικότερα προσδιόρισε τον τελικό σκοπό της γήϊνης υπάρξεως : την ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑ, το μέγιστον και επιδιωκτέον εν ζωή κτήμα, “ζωής τελείας ενέργεια κατ΄αρετήν τελείαν”. Και τόνισε ότι περιέχει και ουκ ελάχιστον πλούτο ούτε δε μόνον ψυχή. Η χρυσή του μεσότης δεν άφηνε αμφιβολία. Επειδή δε το habitat της ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑΣ είναι η ψυχή, προφανώς δεν κατακτάται από τους θιασώτες του ακραιφνούς υλισμού – χώρια που με την υπερέξαρση του υλισμού αποστερούν την ευδαιμονία και από τους «συμπολίτες» τους, πέραν του εαυτού τους.
Βεβαίως, «συμπολίτες» λέγοντας εννοούμε «ΠΟΛΙΝ», την δημοκρατικώς αυτοδιαχειριζομένη συνυπαρκτική των «πολιτών». Αυτών που στον 5ο π.Χ. αιώνα κατάλαβαν όλα αυτά που θα μπορούσαν ανθρωπίνως να κατανοηθούν. Και που παρότι πολλές (άνω των 100) και διάσπαρτες στον πνευματικώς ενοποιημένο ελληνικό χώρο απετέλεσαν την συλλειτουργούσα Ελληνική Κοσμόπολη, που περιγράφει μαγικά ο Γιώργος Κοντογιώργης.
Αυτά δεν υπάρχουν πιά!
Υπάρχει μόνον ο Προτεσταντισμός που θεοποίησε την ύλη και το ό,τι φέρνει φράγκα και δυναστική υπεροχή επί των ασθενεστέρων.
Υπάρχει ο απόηχος του αυτοχειριασθέντος Διαφωτισμού μέσα στην θάλασσα της υποκρισίας του.
Υπάρχει μιά κενή Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτου, που απέσυρε νύκτωρ την συνταγματική δυνατότητα της ΚΛΗΡΩΣΕΩΣ των αντιπροσώπων του Γαλλικού λαού.
Έκτοτε εξωμοιώθη υποβαθμιστικώς στον “κοινοβουλευτισμό” της Αγγλίας που 100 χρόνια νωρίτερα είχε επιβληθεί με Προτεσταντική μόχλευση (the Glorious Revolution).
Έναν κοινοβουλευτισμό που εγκαθιστά μιά «δημοκρατία» στο άνω μέρος μιάς διστρωματικής κοινωνίας. Κάτι σαν την αυτοδιοίκηση των Δόγηδων της Βενετίας.
Και ο κόσμος; Όλοι εμείς;
- Όλοι εμείς είμαστε αλλοτριωμένοι.
- Ναί αλλοτριωμένοι.
- Σκοπίμως αποστερημένοι του κοινωνιοκρατικού ιδεώδους της ελληνικής πόλεως, από τους πονηρούς που θεσπίζουν και ελέγχουν τα συστήματα διακυβερνήσεως. Μπουκωμένοι με λίγα γυαλιστερά αγαθά στο στόμα και περισσότερη κάψα αναβαθμίσεως στα μυαλά, σιωπούμε στην αγελοποίησή μας «…μή μετέχοντες κρίσεως και αρχής..».
Μα πώς τόση απόσταση από τον Καραμανλή, τον Παπαληγούρα, τον Παπανδρέου;
- Η απάντησις έρχεται από τον αγαπημένο μου φιλόσοφο Κυριάκο Κατσιμάνη :
Γίναμε όμως γιά μιά στιγμή οι πιό πλούσιοι βάρβαροι της Ιστορίας! Και μετά οι πιό ηλίθιοι κλεμμένοι!
ΠΗΓΗ
==================
Σχόλια