Η σημερινή Σύνοδος στις Βρυξέλλες προσφέρει ακόμη μία ευκαιρία στην ευρωπαϊκή ηγεσία να αντιληφθεί επιτέλους την αντίφαση ανάμεσα στις φιλοδοξίες της πράσινης μετάβασης και στην πραγματικότητα μιας Ευρώπης που εξακολουθεί να εξαρτάται από εισαγόμενα καύσιμα και να επιβαρύνει με αχρείαστο επιπλέον κόστος τους καταναλωτές της εξαιτίας της στρατηγικής αδυναμίας της να αξιοποιήσει τις δικές της ενεργειακές δυνατότητες. Αν νομίζουν στις Βρυξέλλες (και στην Αθήνα, την Ρώμη, το Βερολίνο και αλλαχού) ότι οι αγορές θα περιμένουν πότε θα δεήσουν οι 27 να αντιμετωπίζουν την ενεργειακή τους ασφάλεια μέσα από ένα πρίσμα απαγορεύσεων, περιβαλλοντικών επιβαρύνσεων και ολοένα και πιο αυστηρότερων περιορισμών, πλανώνται πλάνη οικτρά. Οι υδρογονάνθρακες εξακολουθούν να αποτελούν προαπαιτούμενο για την ανάπτυξη της παγκόσμιας οικονομίας, οι γεωπολιτικές συγκρούσεις διαταράσσουν τις εφοδιαστικές αλυσίδες και οι τιμές των καυσίμων υπενθυμίζουν ότι η ενεργειακή εξάρτηση δεν αντιμετωπίζεται με διακηρύξεις περί κλιματικής ουδετερότητας. Η κρίση στη Μέση Ανατολή και οι κίνδυνοι για τη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ καθιστούν το πρόβλημα ακόμη πιο ορατό. Η Ευρώπη καλείται να πληρώσει το τίμημα μιας εξάρτησης που δεν κρύβεται κάτω από το χαλί μόνο και μόνο επειδή κάποιοι αποφάσισαν να αφανίσουν την εγχώρια παραγωγή της. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
Και όταν οι διεθνείς αναταράξεις συμπιέζουν την προσφορά και ανεβάζουν τις τιμές του ντίζελ, η ευρωπαϊκή ανταγωνιστικότητα δέχεται ένα ακόμη πλήγμα, με τις επιχειρήσεις, τις μεταφορές και τελικά τους καταναλωτές να επιμερίζονται όλο το βάρος.
Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν η πράσινη μετάβαση πρέπει να προχωρήσει. Σε αυτό συμφωνούμε όλοι. Ακόμη και οι πετρελαϊκές εταιρείες! Το ερώτημα έγκειται στο εάν μπορεί να επιτευχθεί με οικονομικά βιώσιμο τρόπο, χωρίς η Ευρώπη να υπονομεύει ταυτόχρονα τη βιομηχανία, την ανταγωνιστικότητα και την ενεργειακή της ασφάλεια. Κυρίως όμως, εάν έχει νόημα να επιβαρύνεται η εγχώρια παραγωγή με τέτοιο δυσβάσταχτο ρυθμιστικό και φορολογικό κόστος, ώστε να καθίσταται λιγότερο ανταγωνιστική απέναντι στις εισαγωγές από τρίτες χώρες.
Η Βόρεια Θάλασσα, οι περιοχές της Αρκτικής υπό τη νορβηγική δικαιοδοσία, η Αδριατική, το Ιόνιο, η Μαύρη Θάλασσα με τις δυνατότητες της Ρουμανίας και η Ανατολική Μεσόγειος, με την Ελλάδα και την Κύπρο, συνθέτουν μια γεωγραφία που θα έπρεπε να βρίσκεται στο επίκεντρο του ευρωπαϊκού διαλόγου για την ενεργειακή ασφάλεια.
Η αξιοποίηση των δυνητικών αποθεμάτων δεν είναι ούτε αυτονόητη ούτε εγγυημένη. Απαιτεί έρευνες, επενδύσεις, τεχνική τεκμηρίωση, περιβαλλοντικές δικλίδες και, πάνω απ’ όλα, σταθερούς κανόνες. Αλλά άλλο η υπεύθυνη αξιολόγηση των κινδύνων και άλλο η πολιτική δαιμονοποίηση των υδρογονανθράκων.
Η ελληνική κυβέρνηση έχει αλλάξει πίστα αυτά τα τελευταία χρόνια. Χρειάστηκε βέβαια η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία για να ξυπνήσει από τον πράσινο λήθαργο. Χωρίς να έχουμε αποστεί της θέσης ότι η πράσινη μετάβαση παραμένει μακροπρόθεσμος στόχος, επισημαίνουμε ότι η ενεργειακή ασφάλεια πρέπει να επανεξεταστεί υπό το φως των νέων συνθηκών που έχουν δημιουργήσει οι αλλεπάλληλες κρίσεις στην ευρύτερη γειτονιά μας.
Η χώρα μας έχει κάθε λόγο να υιοθετεί πλέον αυτή τη θέση. Και καλό λόγο. Τα δυνητικά αποθέματα υδρογονανθράκων που κρύβονται στο βυθό των θαλασσών μας.
Ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας επισημαίνει ότι έχουμε υποχρέωση να ερευνήσουμε για τον ενεργειακό πλούτο της χώρας και ομολογεί ότι έχουμε μείνει πίσω σε σχέση με άλλες χώρες της περιοχής.
Λέει ακόμη ότι στο βόρειο Ιόνιο η κοινοπραξία που έχει αναλάβει την ερευνητική γεώτρηση εκτιμά ότι υπάρχουν, πιθανώς, 270 bcm φυσικού αερίου στην περιοχή.
Εμείς τείνουμε να προσυπογράψουμε όλα τα παραπάνω. Εάν όμως υπάρχουν πράγματι αποθέματα που μπορούν να αξιοποιηθούν εμπορικά και αν η πιθανότητα επιτυχίας της έρευνας, φθάνει κυμαίνεται μεταξύ 15%-16%, όπερ σημαίνει ανεβασμένο ρίσκο για μια απλή –σήμερα- υπόθεση, τότε γιατί εγκαταλείφθηκε το μοναδικό ώριμο κοίτασμα του Κατακόλου μετά τον Πρίνο;
Στο όνομα ποιων περιβαλλοντικών ευαισθησιών πετάμε στον Καιάδα μίνιμουμ 30 χρόνια ενεργειακής αυτάρκειας για την Ηλεία και τους όμορους Νομούς;
Έχει πάει κανείς τους στο Κατάκολο όταν δένουν στο λιμάνι του, 3-4 μεγάλα κρουαζερόπλοια που μεταφέρουν από 3 χιλιάδες τουρίστες το καθένα, να μετρήσει τις εκατοντάδες πετρελαιοκίνητα λεωφορεία και ταξί που περιμένουν να τους μεταφέρουν στην Αρχαία Ολυμπία, να δουν την περιβαλλοντική επίπτωση στην περιοχή;
Λοιπόν, να μη το κουράζουμε. Τα δυνητικά αποθέματα που φέρνουν δυνητικά έσοδα πρέπει να τα αναζητήσουμε και να τα διεκδικήσουμε με επιμονή και σχέδιο.
Η χώρα μπορεί να γίνει παράδειγμα μιας πιο συμπεριληπτικής ενεργειακής πολιτικής που θα παράγει όφελος όχι μόνο εντός αλλά και εκτός των συνόρων.
Η πιθανή παραγωγή ελληνικού φυσικού αερίου θα μπορούσε να συμβάλει στη διαφοροποίηση των πηγών προμήθειας της Ευρώπης,.
Επομένως, η ενεργειακή αυτονομία ως στρατηγικό πρόταγμα των ημερών, δεν εξασφαλίζεται με ευχές και αφορισμούς, αλλά με επενδύσεις, παραγωγική ικανότητα, διαφοροποιημένες πηγές εφοδιασμού και αποφάσεις που λαμβάνουν υπόψη τον πραγματικό συσχετισμό δυνάμεων στη διεθνή αγορά.
Η ενεργειακή ασφάλεια είναι πολύ σοβαρό πράγμα για να εξαρτάται περισσότερο από τις αποφάσεις άλλων και λιγότερο από τις δικές μας δυνατότητες.
===================
================
==============
======================
===================
================
================
Σχόλια