Του Ηλία Καραβόλια
Η Ελλάδα ήταν για πολλές δεκαετίες το μπακάλικο το μανάβικο, το κουρείο και το «κατάστημα νεωτερισμών» στο μικρό χωριό ή στη γειτονιά της κωμόπολης, εκεί που είχε πάντα ζωή, ενίοτε ένα σινεμά ή ένα θέατρο.
Τα χωριά ερήμωσαν επειδή τα μικρά μαγαζιά έκλεισαν και οι περισσότεροι πήγαν υπάλληλοι σε ξενοδοχεία και στην πόλη, σε γραφεία και πολυκαταστήματα.
Παντού τα μικρά μαγαζάκια δεν αντέχουν με τερματικά και λογισμικά, με συνεχή έξοδα και βία (βίο) ψηφιοποίησης, όπως έγραψα παλιότερα. Και αυτό δεν καλείται εκσυχρονισμός ή ανάπτυξη - δεν είναι πρόοδος να μην μπορεί μια οικογένεια να κρατήσει ένα μαγαζί, ένα μικρό επιχειρηματικό ιστορικό.
Η χώρα μαραζώνει, ενώ περνά φαινομενικά καλά ο πληθυσμός της. Αυτό το μαράζι θα το βρει μπροστά της σύντομα η γενιά των 15-20 ετών, πιστέψτε με, όταν θα αναγκαστεί να γυρίσει από τα πανεπιστήμια των μεγάλων πόλεων στην θαλπωρή του οικογενειακού σπιτιού που χτίστηκε πριν δύο και τρεις γενεις στο χωριό ή σε μια συνοικία αστική.
Ειδικά τα παιδιά ως φοιτητές εξωτερικού, όπου η ζωή γίνεται πανάκριβη και οι μισθοί είναι χαμηλοί για να επιβιώσεις εκεί.
Σχόλια