Του Νίκου Αργεάδη
Στη βιολογία, ο παρασιτισμός αποτελεί μία από τις πιο σκληρές αλλά και πιο εξελιγμένες στρατηγικές επιβίωσης. Ο μύκητας Ophiocordyceps unilateralis και η σφήκα-θηρευτής Ampulex compressa δεν εξοντώνουν ακαριαία το θύμα τους. Εισβάλλουν στον οργανισμό, καταλαμβάνουν το νευρικό σύστημα και τις μυϊκές ίνες, και μετατρέπουν το έντομο σε έναν πειθήνιο οργανισμό-«ζόμπι». ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
Το παράσιτο δεν επιζητά την άμεση εξόντωση του ξενιστή. Αντίθετα, τον κρατά ζωντανό για όσο ακριβώς διάστημα χρειάζεται ώστε να καταναλώσει τους πόρους του, να προστατευθεί από τους εξωτερικούς κινδύνους και, τελικά, να χρησιμοποιήσει το σώμα του ως πλατφόρμα αναπαραγωγής και διασποράς.
Αυτός ο αμείλικτος βιολογικός μηχανισμός προσφέρει μια πλήρη αναλογία για την κατανόηση του τρόπου με τον οποίο η ελληνική πολιτική κάστα και η κρατικοδίαιτη επιχειρηματική ολιγαρχία μεταχειρίζονται το ελληνικό κράτος και την κοινωνία. Η σχέση που έχει διαμορφωθεί ανάμεσα στην άρχουσα τάξη και τη χώρα δεν είναι παραγωγική ή αναπτυξιακή· είναι αμιγώς παρασιτική.
Τεχνητή Επιβίωση στο Χείλος της Ασφυξίας: Ο Ξενιστής Πρέπει να Αναπνέει Οριακά
– Στη Φύση: Αν ο μύκητας σκοτώσει το μυρμήγκι πρόωρα, η ροή θρεπτικών συστατικών διακόπτεται και το ίδιο το παράσιτο πεθαίνει. Γι’ αυτό, αφήνει τα ζωτικά όργανα λειτουργικά, διατηρώντας το έντομο σε μια κατάσταση «ζωντανού-νεκρού».
– Στην Ελληνική Πραγματικότητα: Η άρχουσα τάξη δεν επιθυμεί την ολοκληρωτική, ακαριαία διάλυση του ελληνικού κράτους, διότι τότε θα στερηθεί την πηγή της τροφής της. Χρειάζεται μια κοινωνία που αναπνέει με μηχανική υποστήριξη, ώστε να συνεχίζει να παράγει φορολογητέα ύλη, να φορτώνεται δυσβάσταχτα χρέη και να απορροφά ευρωπαϊκά κονδύλια που μεταφέρονται απευθείας σε ιδιωτικούς λογαριασμούς.
Η Ελλάδα κρατείται τεχνητά στη ζωή. Μια πραγματικά ανεξάρτητη, παραγωγική και ισχυρή χώρα θα απέβαλλε αμέσως το παράσιτο. Γι’ αυτό, η διατήρηση της φτώχειας, της στασιμότητας και της εξάρτησης αποτελεί συνειδητή πολιτική επιλογή επιβίωσης της ελίτ.
Κατάληψη των Νευρικών Κέντρων: Η Κακοποίηση των Κρατικών Μηχανισμών
– Στη Φύση: Ο Ophiocordyceps πλέκει ένα δίκτυο μυκηλιακών ινών γύρω από τους μύες του εντόμου, κινώντας τα μέλη του σαν μαριονέτα, ενώ η σφήκα εγχέει δηλητήριο απευθείας στα εγκεφαλικά γάγγλια για να εξουδετερώσει κάθε βούληση για αντίσταση.
– Στην Ελληνική Πραγματικότητα: Το παρασιτικό σύστημα έχει εισβάλει και καταλάβει κάθε κρίσιμο αρμό του κράτους, μετατρέποντας τους θεσμούς σε εργαλεία λεηλασίας:
Α. Σκανδαλώδεις Απευθείας Αναθέσεις και «Φωτογραφικοί» Διαγωνισμοί: Δημόσια έργα, ψηφιακές υποδομές και εξοπλιστικά προγράμματα σχεδιάζονται με όρους που φωτογραφίζουν συγκεκριμένους εγχώριους ομίλους. Το κράτος πληρώνει διπλάσιες και τριπλάσιες τιμές για υποδομές χαμηλής ποιότητας, ενώ η διαφορά μετατρέπεται σε καθαρό κέρδος για την ολιγαρχία.
Β. Ασυδοσία των Καρτέλ: Στους τομείς της ενέργειας, των τραπεζών, των τηλεπικοινωνιών και των καυσίμων, οι δήθεν ανεξάρτητες ρυθμιστικές αρχές λειτουργούν ως θεατές ή συνένοχοι. Τα ολιγοπώλια επιβάλλουν τιμές αισχροκέρδειας, ενώ το κράτος εγγυάται τα υπερκέρδη τους με νόμους και κρατικές επιδοτήσεις.
Γ. Λεηλασία των Ευρωπαϊκών Πόρων: Τα δισεκατομμύρια του Ταμείου Ανακάμψης και του ΕΣΠΑ, αντί να διοχετευθούν στην πραγματική οικονομία, τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα και την πρωτογενή παραγωγή, μοιράζονται σε ελάχιστες ισχυρές οικογένειες και «ημέτερους» ομίλους.
Δ. Εξαγορά και Χειραγώγηση των ΜΜΕ: Μέσω κρατικών επιδοτήσεων, διαγραφών χρεών και χαριστικών ρυθμίσεων, τα μέσα ενημέρωσης μετατρέπονται σε όργανα προπαγάνδας. Ξεπλένουν τη διαφθορά, θάβουν τα σκάνδαλα και τρομοκρατούν την κοινωνία για να αποτρέψουν κάθε αμφισβήτηση.
Απομύζηση του Εσωτερικού: Η Οικονομική Λεηλασία και ο Εθισμός στην Ελεημοσύνη
– Στη Φύση: Το παράσιτο καταναλώνει συστηματικά τους μυϊκούς ιστούς και τα λιπώδη σώματα του εντόμου, αφήνοντας ανέπαφο μόνο το εξωτερικό περίβλημα για να προστατεύεται το ίδιο.
– Στην Ελληνική Πραγματικότητα: Η εικόνα του «εκσυγχρονισμένου» κράτους είναι ένα άδειο περίβλημα. Στο εσωτερικό της, η κοινωνία καταστρέφεται:
Α. Άγρια Υπερφορολόγηση και Φτωχοποίηση: Ο πολίτης ληστεύεται καθημερινά μέσω του ΦΠΑ και των ειδικών φόρων κατανάλωσης, ενώ οι μισθοί εξανεμίζονται από τον πληθωρισμό της αισχροκέρδειας.
Β. Κοινωνικοποίηση των Ζημιών: Όταν οι ιδιωτικές επενδύσεις της ελίτ καταρρέουν, το κόστος μετακυλίεται στους φορολογούμενους. Οι συνεχείς ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών και οι κρατικές εγγυήσεις σε αποτυχόντα επιχειρηματικά σχήματα είναι η απόδειξη ότι τα κέρδη είναι πάντα ιδιωτικά και οι ζημιές πάντα δημόσιες.
Γ. Εξευτελισμός μέσω «Pass»: Αντί για αξιοπρεπείς μισθούς, παραγωγικές θέσεις εργασίας και πραγματική ανάπτυξη, το σύστημα μοιράζει ψίχουλα με τη μορφή επιδομάτων φτώχειας. Στόχος είναι ο μετασχηματισμός του περήφανου πολίτη σε εξαθλιωμένο, εξαρτημένο υπήκοο που επαιτεί για την καθημερινή του επιβίωση.
Το «Δάγκωμα του Θανάτου»: Η Εθνική και Δημογραφική Αυτοχειρία
– Στη Φύση: Στο τελικό στάδιο, ο μύκητας εξαναγκάζει το μυρμήγκι να πραγματοποιήσει το «δάγκωμα του θανάτου» (death grip) — να κλειδώσει τα σαγόνια του με μανία στη νεύρωση ενός φύλλου και να πεθάνει εκεί. Στη συνέχεια, το παράσιτο τρυπά το κεφάλι του νεκρού εντόμου, βγάζει τον καρποφόρο κορμό του και απελευθερώνει σπόρια για να μολύνει τα επόμενα θύματα.
– Στην Ελληνική Πραγματικότητα: Η παρασιτική ελίτ υποχρεώνει τον Ελληνισμό σε μια διαδικασία κατευθυνόμενης αυτοχειρίας, προκειμένου να διατηρήσει την εξουσία της:
Α. Δημογραφικός Μαρασμός: Η οικονομική ασφυξία και η αβεβαιότητα καθιστούν τη δημιουργία οικογένειας απαγορευτική, οδηγώντας το έθνος σε γήρανση και συρρίκνωση.
Β. Βίαιο Brain Drain: Εκατοντάδες χιλιάδες νέοι επιστήμονες και επαγγελματίες εξαναγκάζονται σε μετατανάστευση, προσφέροντας τη γνώση και την εργασία τους σε άλλες χώρες, ενώ η Ελλάδα απογυμνώνεται από το μέλλον της.
Γ. Ξεπούλημα Εθνικού Πλούτου για 99 χρονια: Υποδομές ζωτικής σημασίας —λιμάνια, αεροδρόμια, ενέργεια, σιδηρόδρομοι— εκποιούνται για να εξυπηρετηθούν αμφίβολα συμφέροντα, αφήνοντας τη χώρα χωρίς κανέναν εθνικό πυλώνα ανάπτυξης.
Η Μόνη Επιλογή: Αποβολή του Παράσιτου
Η βιολογική αναλογία δίνει μια αμείλικτη απάντηση: κανένα παράσιτο δεν σταμάτησε ποτέ να τρέφεται επειδή ο ξενιστής υπέφερε. Η φύση του είναι να απομυζά το θύμα μέχρι να το καταστρέψει τελείως.
Η ελληνική κοινωνία δεν μπορεί να περιμένει τη μεταρρύθμιση από ένα σύστημα που τρέφεται από την παρακμή της. Η μόνη διέξοδος είναι μια βίαιη, θεσμική και κοινωνική «ανοσολογική απόκριση»: η αφύπνιση των πολιτών, η απόλυτη απαίτηση για δικαιοσύνη και διαφάνεια, και η αμείλικτη αποβολή της παρασιτικής κάστας από τα κέντρα λήψης αποφάσεων πριν το «δάγκωμα του θανάτου» γίνει οριστικό.
================
Στο "ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ" ο CLAUSEWITZ CARL. VON λέει:
"Ο πόλεμος είναι μια πράξη βίας, προορισμένη στο να καταναγκάσει τον αντίπαλο να εκτελέσει τη θέλησή μας, είναι μια απλή συνέχιση της πολιτικής μ' άλλα μέσα." Αυτά έλεγε ο ΚΛΑΟΥΖΕΒΙΤΣ πριν από 200 τόσα χρόνια. Στις μέρες μας, στο λεξιλόγιό μας έχει μπει: ο "οικονομικός πόλεμος", ο υβριδικός πόλεμος. πορτοκαλί επαναστάσεις, και φυσικά εξακολουθούν να "δουλεύουν" εργαλεία, όπως: "προβοκάτσιες, παραγωγή γεγονότων, διασπορά ψευδών ειδήσεων, κ.λ.π. Τα κράτη λοιπόν βρίσκονται απέναντι όχι μόνο σε κράτη με ανταγωνιστικά συμφέροντα, αλλά και σε μεγάλες οικονομικές οντότητες - πολυεθνικές εταιρείες - που μόνες τους ή σε συνεργασία με το κράτος - φορέα τους έχουν συμφέρον να ελέγξουν μια χώρα.
Παρατηρώντας την πορεία της χώρας από την αρχή της κρίσης, τα στοιχεία κατατείνουν ότι η χώρα μεταβλήθηκε σε προτεκτοράτο - έχασε την ανεξαρτησία της, παρέδωσε τα κλειδιά στους "δανειστές'. Σαν να έχασε μια πολεμική αναμέτρηση που ...δεν έγινε ποτέ.
Η χώρα καταλήφθηκε από μέσα, έγινε πραξικόπημα!.
Στη χώρα επιβλήθηκαν μνημόνια, που δεν είναι παρά μια σειρά δράσεις που πρέπει να κάνει και να υποστούν οι πολίτες. Οι πολίτες δεν έχουν καμία επίδραση στο μέλλον τους, στο μέλλον της χώρας, αφού ότι και να ψηφίσουν, όποιους κι' αν ψηφίσουν η πορεία δεν αλλάζει. Η χώρα κινείται σε ράγες που άλλοι τη βάλανε και οι ντόπιοι εντολοδόχοι κουνάνε τάχα ένα τιμόνι που δεν είναι λειουργικό, αφού δεν μπορεί να μεταβάλλει την πορεία.
Έγραφα σε παλιότερη εγγραφή: 2-8-2018
Για τους περισσότερους πολλά απ΄αυτά που συμβαίνουν είναι εντελώς ακατανόητα. Τα πράγματα είναι πιο απλά. Όλα φωτίζονται αν στους συλλογισμούς σας θεωρείσετε ότι: Το κράτος τώρα δεν υπηρετεί τους πολίτες, αλλά μια άλλη ξένη υπέρτατη αρχή. (Μεταγεννέστερη εγγραφή 2/3/2013: Κράτος εναντίον πολιτών)
- Οι ζωτικές του δομές έχουν καταληφθεί από τους ξένους*. Πρώτα έγινε με τις κρίσιμες υπερδομές και στη συνέχεια όλο και θα κατεβαίνει στις πιο χαμηλές βαθμίδες οργάνωσης. Δομές που δεν υπηρετούν τους επικυρίαρχους ή αποτελούν κίνδυνο αντίστασης αποδυναμώνονται - δεν χρηματοδοτούνται, απαξιώνονται και τέλος διαλύονται.
- Αντιγράφω από τον χώρο της βιολογίας μια συμπεριφορά που θα δείξει τον εσωτερικό εχθρό: Ένα παράσιτο ζει και πολλαπλασιάζεται στο έντερο των πουλιών. Όταν πέσει στη γη - ψάχνει τον τρόπο να επιστρέψει στα πουλιά. Δεν έχει ούτε τις διαστάσεις ούτε τον τρόπο να γίνει τροφή των πουλιών και κάνει κάτι πολύ έξυπνο. Μπαίνει στις ακρίδες που μπορούν να αποτελέσουν γεύμα για τα πουλιά. Δεν στέκεται όμως σ' αυτό. "Καταλαμβάνει" το μυαλό της ακρίδας και αλλάζει τη συμπεριφορά της. Η ακρίδα συμπεριφέρεται ως να μην υπάρχουν εχθροί - πουλιά και γίνεται έτσι πολύ γρήγορα μεζές. Η ακρίδα μάλλον δεν μαθαίνει ποτέ ότι έχει καταληφθεί από τα μέσα.
- Βλέπε επίσης σχετικά: Υπάρχουν ζόμπι: Μύκητας που ελέγχει τον εγκέφαλο μετατρέπει τον ξενιστή σε άβουλο ον
Πολλές φορές η φύση μπορεί να μας εκπλήξει με τα φαινόμενά της. Σε αυτή την περίπτωση, ένα φρικιαστικό πραξικόπημα λαμβάνει χώρα. Ο δράστης, ένα παρασιτικό σκουλήκι απειλεί τον εγκέφαλο ενός σαλιγκαριού. Χειρίζοντας το μυαλό του, το ωθεί να γίνει τρόφη για ένα πεινασμένο πουλί. Ο επιστήμονας Carl Zimmer εξηγεί πώς ο θάνατος του σαλιγκαριού βοηθάει το παράσιτο να διαιωνίσει το ύπουλο είδος του.
====================
Σχόλια