Το μεγάλο κόλπο της φοροαποφυγής των υπερπλούσιων: Πώς μοιράζουν τις «αυτοκρατορίες» τους με μηδενικό φόρο
Σκανδαλώδης φορολογική ασυλία στους οικονομικά ισχυρούς με τα κίνητρα για τους εταιρικούς μετασχηματισμούς ● Πώς η κυβέρνηση Μητσοτάκη - Χατζηδάκη χαρίζει εκατομμύρια σε φόρους μεταβίβασης περιουσιών στην οικονομική ελίτ.
21 Σεπτεμβρίου 2026, 10:32
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Κώστας Καινούργιος
Το αφήγημα της κυβέρνησης Μητσοτάκη γύρω από τους εταιρικούς μετασχηματισμούς παραμένει σταθερά το ίδιο, επενδεδυμένο με βαρύγδουπες εκφράσεις: «μεγέθυνση των επιχειρήσεων», «οικονομίες κλίμακας», «ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας στην παγκόσμια αγορά». Οταν όμως η θεωρία συναντά την ωμή ελληνική πραγματικότητα, αποκαλύπτεται ένα σύστημα δύο ταχυτήτων, προκλητικά κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της οικονομικής ελίτ.
Πίσω από τη βιτρίνα των «αναπτυξιακών εργαλείων» κρύβεται ένας συστηματικός μηχανισμός νομιμοποίησης της φοροαποφυγής των οικονομικά ισχυρών, ο οποίος λειτουργεί υπό ένα καθεστώς εσκεμμένης θεσμικής τυφλότητας και ελεγκτικής αδράνειας.
Η απλή μέθοδος των διασπάσεων
Το πιο σκανδαλώδες πεδίο αυτής της πολιτικής εντοπίζεται πλέον στις διασπάσεις επιχειρήσεων και, συγκεκριμένα, στη μέθοδο των μη ανάλογων –«ασύμμετρων»- διασπάσεων (non-pro rata demergers). Εδώ, το υποτιθέμενο αναπτυξιακό όχημα μετατρέπεται στον απόλυτο μηχανισμό αφορολόγητης μεταβίβασης περιουσίας εκατομμυρίων από γενιά σε γενιά, επιτρέποντας στους ισχυρούς του πλούτου να τεμαχίζουν και να μοιράζουν αυτοκρατορίες στα παιδιά τους χωρίς να καταβάλουν ούτε ένα ευρώ φόρο στο Ελληνικό Δημόσιο. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
Τι μεθοδεύτηκε
Το 2024 ο τότε υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών Κωστής Χατζηδάκης προώθησε στη Βουλή τον μεγάλο φορολογικό νόμο 5162/2024 στον οποίο συμπεριέλαβε μεταξύ άλλων διατάξεις που προβλέπουν την οριζόντια εφαρμογή φοροαπαλλαγών για όλων των ειδών τους εταιρικούς μετασχηματισμούς. Με τις διατάξεις αυτές επεκτάθηκε το ευνοϊκό καθεστώς φοροαπαλλαγών που ίσχυε βάσει προηγούμενων αναπτυξιακών νόμων για τις λεγόμενες «συμμετρικές» διασπάσεις εταιρειών και στις «ασύμμετρες» διασπάσεις.
Ως «συμμετρικές» διασπάσεις εταιρειών ορίζονται οι διασπάσεις εκείνες στις οποίες τα ποσοστά των μετόχων στην αρχική διασπώμενη εταιρεία παραμένουν ίδια και στις νέες εταιρείες που δημιουργούνται μετά τη διάσπαση. Οι διασπάσεις αυτές ήταν αφορολόγητες με τους παλαιότερα ισχύοντες αναπτυξιακούς νόμους και παρέμειναν αφορολόγητες και με το ν. 5162/2024 του Κωστή Χατζηδάκη.
Οι «ασύμμετρες» όμως διασπάσεις, δηλαδή αυτές στις οποίες τα ποσοστά των μετόχων αλλάζουν στις νέες εταιρείες που δημιουργούνται, πριν από την ψήφιση του ν. 5162/2024 επιβαρύνονταν με φόρους υπεραξίας, δωρεάς ή γονικής παροχής σημαντικού ύψους. Αυτό ίσχυε και στις περιπτώσεις οικογενειακών διαμοιρασμών εταιρικών περιουσιακών στοιχείων. Το γεγονός αυτό αποτελούσε ένα… σοβαρό φορολογικό εμπόδιο για τους οικονομικά ισχυρούς να διαμοιράσουν στα παιδιά τους τις εταιρείες τους με «ασύμμετρες» διασπάσεις, δηλαδή να αλλάξουν κατά το δοκούν τα ποσοστά των παιδιών τους στις νέες εταιρείες ώστε το καθένα να πάρει π.χ. το 100% της κάθε νέας εταιρείας και να γίνει πλήρης διαμοιρασμός. Κι αυτό διότι, αν προέβαιναν στις πράξεις αυτές, τα παιδιά θα καλούνταν να πληρώσουν μεγάλα ποσά φόρων υπεραξίας και φόρων γονικής παροχής.
Με άλλα λόγια, πριν από την ψήφιση του νόμου 5162/2024 η μέθοδος της «ασύμμετρης» διάσπασης μιας μεγάλης εταιρικής περιουσίας, δηλαδή το σενάριο ενός οικογενειακού διαμοιρασμού εταιρειών όπου ο πατέρας «σπάει» τη μεγάλη εταιρεία για να πάρει το κάθε παιδί από μία αυτόνομη επιχείρηση και ο ίδιος να αποχωρήσει, αντιμετώπιζε σοβαρά φορολογικά εμπόδια και υψηλό κίνδυνο επιβολής τεράστιων ποσών φόρων υπεραξίας, δωρεάς ή γονικής παροχής.
Αν δηλαδή ο στόχος ήταν να διαχωριστούν εντελώς οι δρόμοι των παιδιών, ώστε το κάθε παιδί να γίνει αποκλειστικός ιδιοκτήτης μιας εκ των νέων εταιρειών, η πράξη αυτή ονομαζόταν «ασύμμετρη διάσπαση», η οποία επιτρεπόταν μεν ως διαδικασία από το εταιρικό δίκαιο αλλά επειδή τα παιδιά (ή ο πατέρας που τους μεταβίβαζε τις μετοχές) αποκτούσαν άνισα μερίδια στις νέες εταιρείες σε σχέση με την αρχική αναλογία, η φορολογική διοίκηση θεωρούσε ότι γινόταν ανταλλαγή ή μεταβίβαση περιουσίας με αποτέλεσμα να προκύπτει φόρος υπεραξίας για τη διαφορά της αξίας των μετοχών που ανταλλάσσονταν και ταυτόχρονα να υπάρχει η δυνατότητα στη φορολογική αρχή να χαρακτηρίσει την ανισότητα αυτή ως άτυπη δωρεά-γονική παροχή μεταξύ των αδελφών ή από τον πατέρα, επιβάλλοντας τους αντίστοιχους φόρους επί της πραγματικής (αγοραίας) αξίας των επιχειρήσεων.
Με το ν. 5162/2024 του Κωστή Χατζηδάκη το… πρόβλημα αυτό λύθηκε για τους οικονομικά ισχυρούς. Δηλαδή με τον νόμο αυτό, το φορολογικό δίκαιο ευθυγραμμίστηκε πλήρως με το εταιρικό (με το ν. 4601/2019), οι πλήρεις φοροαπαλλαγές επεκτάθηκαν και στις «ασύμμετρες» διασπάσεις εταιρειών και πλέον ένας πατέρας-μεγαλοεπιχειρηματίας μπορεί να κάνει «ασύμμετρη» διάσπαση εξ αρχής με πλήρη φορολογική απαλλαγή (ουδετερότητα) για τα παιδιά του, επιτρέποντας π.χ. στο ένα παιδί να πάρει το 100% της μιας εταιρείας και στο άλλο παιδί το 100% της άλλης, χωρίς να προκύψει γι’ αυτά φόρος υπεραξίας και φόρος γονικής παροχής και ο ίδιος να αποχωρήσει ή να μειώσει το ποσοστό του.
Με τις νομοθετικές ρυθμίσεις της κυβέρνησης της Ν.Δ. η διαδικασία αυτή «εκπλύνεται» πλήρως και αποκτά απόλυτη νομιμοφάνεια μέσα από τη νομοθεσία για τους εταιρικούς μετασχηματισμούς (ν. 4601/2019) και το νέο φορολογικό πλαίσιο (ν. 5162/2024).
Πώς λειτουργεί το τρικ
Το «μεγάλο κόλπο» της αφορολόγητης οικογενειακής μοιρασιάς εξελίσσεται πλέον με απλά, μεθοδευμένα βήματα: ο γονέας εισάγει αρχικά τα παιδιά του ως μετόχους στην αρχική εταιρεία, συχνά με μηδενική ή εικονική αξία. Στη συνέχεια, η επιχείρηση «σπάει» σε δύο ή τρεις νέες εταιρείες. Με τη χρήση της «ασύμμετρης» διάσπασης, το ένα παιδί λαμβάνει το 100% της πρώτης εταιρείας (που μπορεί να περιλαμβάνει ακίνητα αξίας π.χ. 20 εκατομμυρίων ευρώ) και το άλλο παιδί λαμβάνει το 100% της δεύτερης εταιρείας (που περιλαμβάνει, για παράδειγμα, ένα εργοστάσιο αντίστοιχης αξίας). Το αποτέλεσμα είναι εξοργιστικό: μια τεράστια περιουσία δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ αλλάζει χέρια, διαχωρίζεται και περνάει στην επόμενη γενιά με πλήρη απαλλαγή από φόρο υπεραξίας, φόρο γονικής παροχής και φόρο μεταβίβασης ακινήτων. Ολα αυτά συμβαίνουν υπό την ομπρέλα και την προστασία των αναπτυξιακών φοροαπαλλαγών.
Οι μετασχηματισμοί (συγχωνεύσεις, διασπάσεις, αποσχίσεις κλάδων) χρησιμοποιούνται στην πράξη ως το απόλυτο όχημα για να «εξαφανίζονται» κέρδη, να μεταφέρονται ζημιές για να σβήσουν μελλοντικές φορολογικές υποχρεώσεις και να μεταβιβάζονται τεράστιες περιουσίες και ακίνητα χωρίς να καταβάλλεται ούτε ένα ευρώ φόρου υπεραξίας ή μεταβίβασης. Η μικρή επιχείρηση δεν έχει ούτε τα κεφάλαια, ούτε τη δυνατότητα να πληρώσει τις δεκάδες χιλιάδες ευρώ που απαιτούνται σε ορκωτούς, συμβολαιογράφους και μεγαλοδικηγόρους για να στήσει τέτοιες δομές, με αποτέλεσμα να σηκώνει μόνη της το βάρος των δημόσιων εσόδων.
Το κλείσιμο του myPROPERTY
Αυτή η προκλητική ασυλία θωρακίστηκε περαιτέρω από μια σειρά συντονισμένων κυβερνητικών επιλογών που τυφλώνουν τους ελεγκτικούς μηχανισμούς. Το τελειωτικό χτύπημα στη διαφάνεια δόθηκε με την απόφαση να καταργηθεί η υποβολή δήλωσης Φόρου Μεταβίβασης Ακινήτων (ΦΜΑ) στις ψηφιακές πλατφόρμες της ΑΑΔΕ (myPROPERTY) για τις περιπτώσεις των μετασχηματισμών. Ενώ για τον απλό πολίτη το myPROPERTY απαιτεί εξονυχιστικούς ελέγχους, για τις εταιρικές μεταβιβάσεις ακινήτων εκατομμυρίων ευρώ η πόρτα του ελέγχου έκλεισε ερμητικά. Η φορολογική διοίκηση απεμπόλησε τον άμεσο, προληπτικό έλεγχο τη στιγμή που γίνεται η πράξη της μεταβίβασης. Αντ’ αυτού, επαφίεται πλέον αποκλειστικά στις εκ των υστέρων καταχωρίσεις του ΓΕΜΗ, όπου απλώς αναρτώνται ΦΕΚ και αποφάσεις συνελεύσεων, την ώρα που τα συμβόλαια των συμβολαιογράφων δεν εμφανίζονται πουθενά.
Η Εφορία εθελοτυφλεί εσκεμμένα, επιτρέποντας στους ομίλους να ολοκληρώνουν τις διαδικασίες αθόρυβα. Οταν μια τέτοια διάσπαση ολοκληρώνεται, η ΑΑΔΕ δεν έχει την παραμικρή ιδέα για το τι ακριβώς μεταβιβάστηκε. Ο έλεγχος αυτών των δαιδαλωδών σχημάτων έχει ανατεθεί κατ’ αποκλειστικότητα σε υποστελεχωμένες υπηρεσίες, σε μια εξαιρετικά μικρή, ολιγάριθμη ομάδα ελεγκτών, κυρίως στο Κέντρο Ελέγχου Μεγάλων Φορολογουμένων (ΚΕΜΕΦ). Ουσιαστικά, ένας μικρός αριθμός ελεγκτών καλείται να διαχειριστεί έναν ωκεανό με πρωτόγνωρες, πολύπλοκες, μη ψηφιακά παρακολουθούμενες και δυσνόητες φορολογικές υποθέσεις δισεκατομμυρίων ευρώ.
Ελεγκτικό «μποτιλιάρισμα»
Το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο: ουσιαστικός έλεγχος δεν γίνεται σχεδόν ποτέ. Οι φοροελεγκτές είναι πρακτικά αδύνατο να αποδείξουν έγκαιρα ότι μια διάσπαση δεν είχε πραγματική «οικονομική οντότητα» αλλά αποτελούσε μια καθαρή, αφορολόγητη κληρονομική διευθέτηση, καθώς οι στρατιές των μεγαλοδικηγόρων φροντίζουν να «ντύνουν» τις κινήσεις αυτές με προσχηματικά επιχειρηματικά επιχειρήματα περί αναδιοργάνωσης κλάδων.
Η ίδια εσκεμμένη ασάφεια κυριαρχεί και γύρω από τον νόμο 4935/2022, ο οποίος θεσπίστηκε για να δώσει κίνητρα συγχωνεύσεων με έκπτωση 30% στον φόρο εισοδήματος. Φτάνοντας στο 2026, το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και η ΑΑΔΕ δεν έχουν εκδώσει ακόμα τις πλήρεις ερμηνευτικές εγκυκλίους για την εφαρμογή του. Αυτή η παράταση του σκότους εξυπηρετεί αποκλειστικά όσους θέλουν να ερμηνεύουν τον νόμο κατά το δοκούν, ώστε αν ποτέ γίνει έλεγχος μετά από χρόνια, οι υποθέσεις να έχουν παραγραφεί ή να διευθετηθούν στα δικαστήρια με το πρόσχημα της «δικαιολογημένης πλάνης».
===================
ΚΑΙ δεν τελειώσαμε! έρχεται κι' αυτο!
Σκάνδαλο μεγατόνων: Χαρίζουν δισεκατομμύρια στη μεγάλη φοροδιαφυγή μέσω… παραγραφής
Πώς μεθοδεύτηκε η ανατροπή μεταπολεμικών ρυθμίσεων 80 ετών για χάρη της οικονομικής ολιγαρχίας ● Κραυγή αγωνίας από τους ελεγκτές εφοριακούς, μέσω της ΠΟΕ-ΔΟΥ
Ενα πρωτοφανές νομοθέτημα, το οποίο λειτουργεί στην πράξη ως μια ιδιότυπη, οιονεί και κεκαλυμμένη αμνηστία για τους μεγαλοκαρχαρίες της φοροδιαφυγής, φέρνει στο φως της δημοσιότητας το αποκαλυπτικό υπόμνημα-φωτιά της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων στις Δημόσιες Οικονομικές Υπηρεσίες (ΠΟΕ-ΔΟΥ).
Η συνδικαλιστική ηγεσία των εφοριακών, με ένα έγγραφο που αποκτά χαρακτήρα δημόσιας καταγγελίας και ιστορικού ντοκουμέντου, στρέφεται ευθέως κατά της πρώην αλλά και της νυν πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, ζητώντας την άμεση και ολοκληρωτική κατάργηση του άρθρου 28 του νόμου 5104/2024.
Πρόκειται για τη διάταξη-σκάνδαλοη οποία νομοθετήθηκε επί θητείας του Κωστή Χατζηδάκη ως υπουργού Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών και η οποία, όπως καταγγέλλουν οι ίδιοι οι λειτουργοί των ελεγκτικών μηχανισμών, ανατρέπει πάγιες ρυθμίσεις δεκαετιών για τη λεγόμενη «φορολογική μνήμη», δένει τα χέρια των ελεγκτών και οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην παραγραφή χιλιάδων εκκρεμών υποθέσεων μεγάλου φορολογικού και δημοσιονομικού ενδιαφέροντος.
Ενώ η κυβέρνηση επιδίδεται καθημερινά σε επικοινωνιακά σόου περί «πάταξης της φοροδιαφυγής» και «ψηφιακών διασταυρώσεων», στην πίσω πόρτα του νομοθετικού έργου εισήγαγε έναν μηχανισμό που στραγγαλίζει τους ελέγχους.
Οριστική ταφόπλακα στους ελέγχους των «μεγάλων ψαριών» – αφήνουν ανέγγιχτο το μαύρο χρήμα και οδηγούν το κράτος σε εκτεταμένη απώλεια δημοσίων εσόδων
Το υπόμνημα της ΠΟΕ-ΔΟΥ, με ημερομηνία 19 Αυγούστου 2026 και αριθμό πρωτοκόλλου 2937, το οποίο αποκαλύπτουμε σήμερα, αποτελεί τον πιο αδιάψευστο μάρτυρα μιας μεθοδευμένης αποδυνάμωσης του φορολογικού ελέγχου στη χώρα. Οι ελεγκτές εκπέμπουν σήμα κινδύνου: εκατομμύρια ευρώ χάνονται ήδη ετησίως, οι μεγάλες υποθέσεις θάβονται στα συρτάρια λόγω ασφυκτικών, προσχηματικών προθεσμιών και το Δημόσιο στερείται πολύτιμους πόρους που θα έπρεπε να κατευθυνθούν στην παιδεία, την υγεία και την κοινωνική προστασία.
Το χρονικό της μεθόδευσης
Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της σκανδαλώδους αυτής ρύθμισης, πρέπει να εξεταστεί το νομικό πλαίσιο που ίσχυε στην Ελλάδα πριν νομοθετηθεί η συγκεκριμένη ρύθμιση. Οπως επισημαίνει η ΠΟΕ-ΔΟΥ, ο Ν. 5104/2024 αποτελεί τον τρίτο κατά σειρά Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας, αντικαθιστώντας τους προηγούμενους νόμους (Ν. 4987/2022 και Ν. 4174/2013). Σε όλους τους προηγούμενους κώδικες, αλλά και στη βαθιά νομική παράδοση της χώρας, ο κανόνας ήταν σαφής: η παραγραφή των φορολογικών αξιώσεων του Δημοσίου ήταν πενταετής, αλλά υπήρχε και η ρητή, πάγια και αναγκαία δυνατότητα παράτασης της προθεσμίας αυτής στα δέκα έτη, όταν επρόκειτο για περιπτώσεις μεγάλης και συστηματικής ποινικά κολάσιμης φοροδιαφυγής, έκδοσης ή λήψης εικονικών φορολογικών στοιχείων, ή εφόσον επρόκειτο περί εντοπισμού νέων στοιχείων μετά την πάροδο της κανονικής πενταετούς περιόδου παραγραφής.
Αυτή η δικλίδα ασφαλείας εξασφάλιζε ότι όσοι έκρυβαν εκατομμύρια σε δαιδαλώδεις εξωχώριες εταιρείες, σε κρυφούς τραπεζικούς λογαριασμούς ή μέσω ανύπαρκτων συναλλαγών, δεν θα μπορούσαν να ξεφύγουν απλώς περιμένοντας να περάσει ο χρόνος. Οι ελεγκτικές αρχές είχαν τον απαιτούμενο χρόνο να ξετυλίξουν το κουβάρι των περίπλοκων οικονομικών εγκλημάτων.
Με το άρθρο 28 του νέου Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας, η κυβέρνηση εισήγαγε για πρώτη φορά μια πρωτοφανή καινοτομία: όρισε τη διάρκεια του φορολογικού ελέγχου αυστηρά σε μόλις ένα έτος (!), με δυνατότητα παράτασης για έξι μήνες άπαξ, και επιπλέον έξι μηνών μόνο υπό εντελώς εξαιρετικές περιπτώσεις. Με απλά λόγια, ο έλεγχος πρέπει να ολοκληρωθεί το αργότερο εντός 12 έως 24 μηνών, ανεξάρτητα από τον όγκο, τη δυσκολία ή τις διεθνείς προεκτάσεις της υπόθεσης.
Απαγόρευση επανελέγχου και έμμεση παραγραφή
Η πραγματική παγίδα, ωστόσο, βρίσκεται στην παράγραφο 3 του εν λόγω άρθρου, την οποία το υπόμνημα της Ομοσπονδίας χαρακτηρίζει τον απόλυτο μηχανισμό καταστρατήγησης της πενταετούς παραγραφής. Η διάταξη ορίζει αυτολεξεί: «Αν δεν ολοκληρωθεί ο φορολογικός έλεγχος εντός των προθεσμιών των παρ. 1 και 2, δεν επιτρέπεται νέος έλεγχος που να καλύπτει το αντικείμενο της αρχικής εντολής, εκτός αν προκύψουν νέα στοιχεία».
Τι σημαίνει αυτό στην πράξη; Σημαίνει ότι αν μια ελεγκτική υπηρεσία εκδώσει εντολή ελέγχου για μια μεγάλη επιχείρηση ή έναν επώνυμο φορολογούμενο με ύποπτες κινήσεις εκατομμυρίων ευρώ και ο έλεγχος αυτός δεν καταφέρει να ολοκληρωθεί μέσα στο ασφυκτικό χρονικό όριο του ενός έτους (ή της παράτασης), η υπόθεση «πεθαίνει» οριστικά. Το Δημόσιο χάνει τη δυνατότητα να εκδώσει νέα εντολή, να συνεχίσει την έρευνα ή να επανέλθει στον ίδιο φορολογούμενο για την ίδια χρήση και το ίδιο αντικείμενο.
Ασυλία στα «μεγάλα ψάρια» και διωγμός των μικρών
Οι επιπτώσεις αυτής της ρύθμισης, όπως περιγράφονται στο υπόμνημα, είναι εφιαλτικές για τα δημόσια έσοδα και αποκαλυπτικές για τις προθέσεις των συντακτών του νόμου. Η ΠΟΕ-ΔΟΥ εξηγεί με απόλυτη σαφήνεια τον τρόπο με τον οποίο το άρθρο 28 στρεβλώνει τη λειτουργία των ελεγκτικών μηχανισμών και ανατρέπει τη φορολογική δικαιοσύνη:
Οι σοβαρές υποθέσεις μεγάλης φοροδιαφυγής, εικονικών τιμολογίων και ξεπλύματος βρόμικου χρήματος απαιτούν εξ ορισμού δυσανάλογα μεγάλο χρόνο ελέγχου. Απαιτούν άνοιγμα τραπεζικών λογαριασμών στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, αιτήματα δικαστικής συνδρομής, αλληλογραφία με ξένες φορολογικές αρχές, επεξεργασία τεράστιου όγκου ψηφιακών δεδομένων και εξονυχιστική τεκμηρίωση για να σταθούν στα δικαστήρια. Ολες αυτές οι διαδικασίες είναι αδύνατον να ολοκληρωθούν μέσα σε δώδεκα μήνες ή ακόμη και στον επιπλέον χρόνο που προβλέπεται σε εξαιρετικές περιπτώσεις, ειδικά όταν οι ελεγχόμενοι χρησιμοποιούν κάθε νόμιμο δικονομικό μέσο για να καθυστερήσουν την εξέλιξη της έρευνας.
Αντίθετα, οι απλές υποθέσεις (μικρές επιχειρήσεις, ελεύθεροι επαγγελματίες, μισθωτοί) απαιτούν ελάχιστο χρόνο επεξεργασίας. Τι συμβαίνει, λοιπόν, κάτω από την ασφυκτική πίεση του χρόνου και τον φόβο των πειθαρχικών διώξεων; Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί ωθούνται εκ των πραγμάτων να στρέφονται στις εύκολες και απλές υποθέσεις, προκειμένου να πιάσουν τα ποσοτικά κριτήρια και τις προθεσμίες. Οι μεγάλες, σύνθετες και «δύσκολες» υποθέσεις υψηλής φοροδιαφυγής αφήνονται συνειδητά ανέλεγκτες, καθυστερούν ή μένουν ουσιαστικά ανεπεξέργαστες στα συρτάρια μέχρι να εκπνεύσει ο χρόνος του άρθρου 28.
Το αποτέλεσμα είναι διπλά εγκληματικό: Από τη μία πλευρά, οι μεγαλοκαρχαρίες της αγοράς και οι προνομιακοί φίλοι της εξουσίας απολαμβάνουν μια ιδιότυπη ακαταδίωκτη πορεία, καθώς γνωρίζουν ότι αν αντέξουν τις πιέσεις για ένα έτος θα απαλλαγούν οριστικά. Από την άλλη πλευρά, η Εφορία εξαντλεί την αυστηρότητά της στη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα και στα συνήθη υποζύγια, για να παρουσιάσει έργο και αριθμούς.
Πενταετία… δύο ετών
Η διάταξη ακυρώνει πλήρως το άρθρο 37 του ίδιου νόμου, το οποίο θεωρητικά προβλέπει πενταετή προθεσμία για την κοινοποίηση των πράξεων προσδιορισμού του φόρου. Στην πραγματικότητα, η πενταετία καταργείται πλαγίως. Αν ο έλεγχος «ξεμείνει» από χρόνο στον πρώτο χρόνο, η υπόθεση παραγράφεται de facto, ακόμη και αν απομένουν άλλα τρία ή τέσσερα χρόνια μέχρι τη συμπλήρωση της νόμιμης πενταετίας. Πρόκειται για μια παγκόσμια πρωτοτυπία, όπου η αντικειμενική αδυναμία του κράτους να ολοκληρώσει μια γραφειοκρατική διαδικασία εντός ολίγων μηνών μετατρέπεται σε μόνιμη ασυλία για τον ελεγχόμενο.
===============================
να κι' αυτό
...απαγωγής της φέτας" ή αλλιώς η φέτα αλλάζει χέρια με την καταστροφή "επικίνδυνων" ανταγωνιστών όπως οι 60 δυναμικοί συνεταιρισμοί της Λέσβου....
Σχόλια