Κάναμε τα βουνά βιομηχανίες ηλεκτρικής ενέργειας και θρηνούμε δάση, ανθρώπινες ζωές, σπίτια.
Κάναμε τους κάμπους βιομηχανίες ηλεκτρικής ενέργειας και κλαίμε στα σούπερ μάρκετ και στις λαϊκές, μπροστά στις τιμές των προϊόντων της γης
Κάναμε τα χωράφια οικόπεδα, τα αγροτεμάχια τουριστικά καταλύματα, τους υδροφόρους ορίζοντες τους ρίξαμε σε πισίνες πέντε αστέρων και κλαίμε τους τόπους μας που χάθηκαν.
Σε λίγο χάνεται και η ζωή σ' αυτή τη χώρα, λίγη υπομονή ακόμη και λίγη επιμονή χρειάζεται να δείξουμε στην πολιτική σταθερότητα προς την ανάπτυξη.
Μετά δεν θα χρειαστεί τίποτε πια, θα έχουμε πετύχει τον στόχο να δυστυχούν διαρκώς οποίοι ζούνε εδώ, πάνω σε ένα διψασμένο κάρβουνο. Όταν δεν έχει κανείς στιγμές ευτυχίας, δεν ξέρει τι θα πει δυστυχία.
Οι νέοι φεύγουν, η μία γενιά μετά την άλλη στο εξωτερικό διότι εδώ πλέον δεν υπάρχουν πόροι ποιοτικής διαβίωσης. Σε μια οικονομική αποικία που μετατράπηκε σε βιομηχανική ζώνη και κάρβουνα, τι ποιότητα ζωής να βρει ένας νέος άνθρωπος;
Όποτε, ναι, λιγάκι ακόμα επιμονή και υπομονή ας κάνουμε. Ιδίως τώρα, που βλέπουμε πως επιταχύνεται η πορεία. Τώρα, που δώσαμε και το νερό και τον πολιτισμό να τα διαχειρίζονται ανώνυμες εταιρείες ιδιωτικών συμφερόντων, τώρα θα δούμε την κορύφωση της ανάπτυξης. Τώρα δεν θα έχουμε πια ούτε πέτρα να ακουμπήσουμε, ούτε κλαδί για να κλάψουμε, ούτε σταγόνα να σβήσουμε τις φωτιές μας, ούτε όμως μνήμη πια και τεκμήρια του πώς ήτανε η ζωή μας και ο πολιτισμός μας πρωτύτερα. Θα είμαστε ελεύθεροι από όλα.
Προχωράμε μπροστά. Προέχει η πολιτική σταθερότητα και η πορεία ανάπτυξης, στην οποία, με στοιχεία αδιαμφισβήτητα, βαδίζει η χώρα.
Νικάμε
via Yianis Makridakis
=================
Η τεράστια πυρκαγιά που ξεκίνησε από τον Άγιο Βασίλειο στη Βοιωτία και έκαψε ότι βρήκε μπροστά της στο Πόρτο Γερμενό φτάνοντας ως και την Αττική ξεκίνησε από σπινθήρες σε δίκτυο με ανεμογεννήτριες στη Βοιωτία που κατέληξαν στο έδαφος προκαλώντας το πύρινο μέτωπο.
Εξειδικευμένα στελέχη της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού (Δ.Α.Ε.Ε.) μετέβησαν στα σημεία έναρξης και διερεύνησαν τα αίτια και τις συνθήκες εκδήλωσής της.
Οι ερευνητές της Δ.Α.Ε.Ε. έκαναν εκτεταμένες αυτοψίες στο πεδίο, με μαρτυρικές καταθέσεις, κρίσιμα ευρήματα και αξιοποίησαν βίντεο, στο οποίο καταγράφονται τα πρώτα λεπτά της εκδήλωσης της πυρκαγιάς. Στο σημείο μηδέν, από όπου διαπιστώθηκε ότι ξεκίνησε η φωτιά, έγινε εξειδικευμένη αυτοψία με τη συνδρομή δικαστικού πραγματογνώμονα, ηλεκτρολόγου μηχανικού.
Από τη συνδυαστική αξιολόγηση των ευρημάτων προέκυψε ότι στο ιδιωτικό δίκτυο μεταφοράς της παραγόμενης ηλεκτρικής ενέργειας από ανεμογεννήτριες προς το κεντρικό δίκτυο ηλεκτροδότησης σημειώθηκε ταλάντωση των αγωγών, η οποία προκάλεσε σπινθηρισμούς...
Στο πλαίσιο της αυτόφωρης διαδικασίας συνελήφθησαν ο ηλεκτρολόγος μηχανικός, που είχε υπογράψει τη μελέτη και την επίβλεψη του έργου, και ο εργολάβος που είχε αναλάβει την κατασκευή του δικτύου μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας.
Σε βάρος τους σχηματίστηκε δικογραφία για εμπρησμό με ενδεχόμενο δόλο σε βαθμό κακουργήματος. Στη δικογραφία περιλαμβάνεται και ο ιδιοκτήτης της εταιρείας των ανεμογεννητριών, ο οποίος αναζητήθηκε στο πλαίσιο της αυτόφωρης διαδικασίας, χωρίς να εντοπιστεί.
Σύμφωνα με την πυροσβεστική, «η Διεύθυνση Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού (Δ.Α.Ε.Ε.) συνεχίζει την έρευνα..... και την απόδοση τυχόν περαιτέρω ποινικών ευθυνών»...
via Σταύρος Μαρτινιδης ΣΜ
-----------------------
Στα κρατητήρια ο δήμαρχος Στυλίδας για τη φωτιά στη Βοιωτία – Στο μικροσκόπιο η εταιρεία του
https://youtu.be/tpHoZSp6_SE
==============
=============================
https://www.facebook.com/reel/1708909946993958
==================
==================
------------------------
Νωρίς το πρωί, με το που χάραξε η μέρα, ανέβηκα στο αμάξι κι έτσι χωρίς προορισμό κινήθηκα προς την πιο ανηφορική κατεύθυνση. Ένιωσα μια τεράστια ανάγκη σήμερα να βρεθώ κοντά στα βουνά. Να χωθώ βαθιά μέσα τους, να χαθώ, να μην ακούω παρά μόνο τις φωνές των δέντρων, να μυρίσω χώμα νωπό και ρετσίνι, να πατήσω πάνω στους βελούδινους τάπητες των βρυόφυτων, να μείνω εκεί… Κι αν πιάσει φωτιά; Κι αν γεμίσει καπνούς; Κι αν το δω να πεθαίνει; Τι θα κάνω Θεέ μου! Θα σβήσω μαζί του; Θα τρέξω όσο μπορώ πιο μακριά; Και μετά τι θα έχει μείνει; Πως θα συνεχίσω να αναπνέω;
Φοβάμαι. Συνεχίζω να ανεβαίνω. Σταμάτησα στο οροπέδιο ανάμεσα στην Τριγγιά και τον Κόζιακα. Παράτησα το αμάξι και πήρα τον χωμάτινο δρόμο, που σε πάει κατευθείαν στην ψυχή του δάσους. Τριγύρω έλατα, ουρανός, φτέρες κι ένα απαλό μουρμουρητό. Ψίθυροι που ενώνονται και φτιάχνουν την πιο ζωογόνο μουσική. Ή μήπως είναι ψίθυροι αγωνίας; Μα διαισθάνεται το δάσος; Έχουν διαίσθηση τα πλάσματα που ζουν σ΄αυτό; Πονάνε τα δέντρα;
Δίστασα να προχωρήσω παραμέσα. Η μόνη μου αντίσταση σε ενδεχόμενη απειλή, ήταν ένα μπουκάλι νερό και η ...σφυρίχτρα μπρελόκ των κλειδιών μου. Κάθισα σε μια μεγάλη πέτρα στην άκρη του μονοπατιού. Την ταρακούνησα με το πόδι πριν καθίσω(αυτό μου το έμαθε ο μπάρμπα Χρήστος). «Ποτέ δεν καθόμαστε σε βνίσια πέτρα χωρίς να τη κλωτσήσουμε πρώτα. Στις πέτρες και στις σκάρφες κρύβονται οι οχιές...».
Άφησα το βλέμμα να αγκαλιάσει ότι ήταν τριγύρω. Τον φόβο τον διαδέχθηκε η γαλήνη και η οργή όμως κι ο θυμός. Παντού σιωπή. Πως είναι δυνατόν να αφήνουμε να χαθεί αυτός ο πλούτος; Δεν είναι κάτι άυλο και ανύπαρκτο. Είναι η πατρίδα που καίγεται και λιγοστεύει κάθε καλοκαίρι. Είναι η εθνική μας οικονομία και παρακαταθήκη. Είναι η φυσιογνωμία και η ταυτότητα της χώρας που γίνεται κάρβουνο. Στην ρίζα ενός τέτοιου έλατου γεννήθηκε ο πατέρας μου. Πώς να το ξεχάσω; Δεν διαγράφονται οι μνήμες. Κτηνοτρόφοι, μελισσοκόμοι, υλοτόμοι, δενδροκαλλιεργητές, αναπτύχθηκαν, συντηρήθηκαν και επιβίωσαν χάρη σ’ αυτόν τον πλούτο. Γιατί τον ακυρώνουμε; Γιατί κάνουμε τόσο λίγα για τα δάση μας; Γιατί δεν έχει γίνει προτεραιότητα η διάσωση του εθνικού μας πλούτου; Γιατί διαθέτουμε τόσο πενιχρά μέσα για την πρόληψη και την κατάσβεση; Γιατί χάνονται άνθρωποι κάθε χρόνο; Τι αξία έχουν τα συλλυπητήρια πολιτικά μηνύματα; Τι αξία έχει αν τα παλικάρια που χάθηκαν τα βάφτισαν ήρωες; Καμία. Ορφάνεψαν παιδιά και μανάδες. Γιατί να καλύπτουμε τις ανάγκες κατάσβεσης, όπως όπως με νοικιασμένα ιδιωτικά ελικόπτερα, με πιλότους που χρειάζονται μεταφραστή(!!!) εν ώρα υψηλού κινδύνου; Γιατί η ΕΕ κινητοποιεί τεράστιους πόρους για οπλικά συστήματα και υποδομές(5% του ΑΕΠ έως το 2035), αλλά δεν προβλέπει τις συνέπειες της κλιματικής κρίσης για την αντιμετώπιση των πυρκαγιών; Γιατί ο νότος της Ευρώπης καίγεται κάθε χρόνο; Πόσο μπάχαλο πολιτική στρατηγική είναι αυτή;
Μόνο με ενέργεια και εξοπλισμούς δεν επιβιώνουμε. Η παραγωγή πραγματικού πλούτου βρίσκεται στα οικοσυστήματα που χάνονται. Όλοι μας οφείλουμε να βάλουμε το μυαλό μας να σκεφθεί. Όχι κοντόφθαλμα και με βάση το προσωπικό συμφέρον. Αυτό εξαϋλώνεται αν δεν εξασφαλιστεί η διάσωση του πλούτου που μας περιβάλει. Εμείς όλοι, ας γίνουμε οι αισθητήρες του κάθε βουνού, της κάθε περιοχής, του κάθε οικοσυστήματος.
Χωρίς αυτά δεν υπάρχει Ελλάδα.
Οφείλουμε να μεταβούμε από την αδιαφορία στην απαίτηση.
Σχόλια