Του Γιώργου Χαρβαλιά
Η πρόσφατη Σύνοδος του ΝΑΤΟ κατέδειξε με κραυγαλέο τρόπο την αναβάθμιση του γεωστρατηγικού ρόλου της Τουρκίας που καθίσταται πλέον «μονάκριβη» στα μάτια της Δυτικής Συμμαχίας. Κατέδειξε όμως και την αντίστοιχη περιθωριοποίηση της «μικράς, πλην εντίμου Ελλάδος» που διαθέτει μοναδικά γεωπολιτικά πλεονεκτήματα, αλλά παράλληλα διαθέτει σάπιους πολιτικούς, ανίκανους και απρόθυμους να τα αξιοποιήσουν. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
Δεν θα σταθώ τόσο στο «επιχειρησιακό τετελεσμένο» που δημιουργούν τα νέα στρατηγεία όσο στην εξαφάνιση από τα ραντάρ δημοσιότητας της ελληνικής αμυντικής συνεισφοράς, παρότι η χώρα μας είναι -εδώ και δεκαετίες- από τα πιο συνεπή μέλη της Συμμαχίας στις στρατιωτικές δαπάνες. Η αντικειμενική αξία στρατηγικών υποδομών της πατρίδας μας, όπως το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, σκοπίμως υποτιμάται, ενώ την ίδια ώρα η κυβέρνηση Μητσοτάκη εξακολουθεί να πλειοδοτεί στη στήριξη του ναζιστικού καθεστώτος Ζελένσκι παραχωρώντας δωρεάν λειτουργικό εξοπλισμό των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων.
Τούτων δοθέντων, ο κ. Μητσοτάκης εμφανίστηκε στη Σύνοδο ως ένα είδος happy traveler, υπό τους ήχους τουρκικών εμβατηρίων, με διαπίστευση περισσότερο παρατηρητή παρά συμμετέχοντος. Ο ίδιος επωμίζεται συνειδητά την υποβάθμιση της Ελλάδος, αφού συναίνεσε χωρίς τον παραμικρό «αστερίσκο» στη νέα επιχειρησιακή δομή.
Συνήθως σε τέτοιες διεθνείς συναντήσεις όπου κλέβει την παράσταση ο Τραμπ, προσπαθεί να περάσει απαρατήρητος για να αποφεύγει τις κακοτοπιές. Στο παρελθόν προσπαθούσε να πιάσει καμιά κουβεντούλα, αλλά όταν ήρθε αντιμέτωπος με την πλήρη απαξίωση του πλανητάρχη και αναγκάστηκε να μιλάει στον εαυτό του, άλλαξε ρότα. Προχθές απέφυγε ακόμα και να συναντήσει το βλέμμα του Αμερικανού προέδρου, με τον φόβο μην του πετάξει κανένα από τα συνήθη προσβλητικά καλαμπούρια ή τον ρωτήσει τίποτα για το Αιγαίο και μπλέξει άσχημα.
Η θεωρία στο σύγχρονο κράτος των Αθηνών είναι απλή και λέει ότι όπου μαζεύονται ελέφαντες και βουβάλια δεν έχουν θέση, και πολύ περισσότερο δεν πρέπει έχουν λόγο, τα βατράχια. Μπορεί από ατύχημα να ποδοπατηθούν.
Πρακτικά πρόκειται για το λεγόμενο… «δόγμα Αλεξάνδρας». Αυτό που ανέπτυξε πριν από μερικά χρόνια μιλώντας εμπιστευτικά σε δημοσιογράφους η ανεκδιήγητη διπλωματική σύμβουλος του Κυριάκου, η ίδια που εσχάτως βολεύτηκε με μεταμεσονύκτια τροπολογία σε θέση… μόνιμου υπηρεσιακού υφυπουργού Εξωτερικών, όπως αυτές που υπήρχαν επί χούντας στο υπουργείο του αλησμόνητου Παναγιώτη Πιπινέλη.
Η Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, λοιπόν, η υφυπουργός, είχε πει ότι σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς η Ελλάδα πρέπει να έχει έναν και μόνο στόχο: «Να περνάει κάτω από τα ραντάρ. Απαρατήρητη». Να μην «προκαλούμε», δηλαδή. Ιδιαίτερα τους απέναντι. Και φυσικά αυτό δεν αποτελεί αντίληψη μόνο της συγκεκριμένης κυρίας και του αφεντικού της, αλλά μιας ολόκληρης κάστας πολιτικών και διανοουμένων των Αθηνών, καθηγητών, συμβούλων και μεγαλοδημοσιογράφων που «διαμορφώνουν τις γνώμες», με όχημα αναφοράς στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής το πολυθρύλητο ΕΛΙΑΜΕΠ. Τη δεξαμενή σκέψης, της οποίας μέχρι σχετικά πρόσφατα γενικός διευθυντής υπήρξε ο Θάνος Ντόκος. Ο δαιμόνιος «σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας» που παρακαλούσε τον υποτιθέμενο Ουκρανό ομόλογό του να μην έχουμε άλλο επεισόδιο με drone στα ελληνικά νησιά γιατί βρισκόμαστε σε τουριστική περίοδο, υφίσταται κίνδυνος ατυχήματος και αυτό θα είχε πολιτικό αντίκτυπο για την κυβέρνηση στις επερχόμενες εκλογές!
Ο Ντόκος δεν είναι μεμονωμένη περίπτωση. Είχε προηγηθεί ο Γεραπετρίτης που παρακαλούσε τον Φιντάν να μεταθέσει την ψήφιση του νομοσχεδίου για τη «Γαλάζια Πατρίδα», ώστε να προηγηθούν οι ελληνικές εκλογές και να μη δημιουργηθεί πρόβλημα στους σχεδιασμούς του Μητσοτάκη.
Αλλά οι οπαδοί του κατευνασμού και των «ήρεμων νερών» μέσω παραχώρησης εθνικών κεκτημένων δεν ανιχνεύονται μόνο στο κυβερνητικό στρατόπεδο. Υπάρχουν και αναφύονται σταθερά σε ολόκληρο το κοινοβουλευτικό φάσμα.
Προχθές ένας γυρολόγος του εθνομηδενισμού που εσχάτως βρήκε στασίδι στο νέο κόμμα του Τσίπρα έψεξε τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ επειδή είπε πως πρέπει επιτέλους να ποντιστεί το περιβόητο καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου, που έμεινε μετέωρο μετά τη δυναμική παρέμβαση της Τουρκίας στη Κάσο.
Σιγοντάροντας τη γραμμή «αποφυγή έντασης με κάθε κόστος», ο Νίκος Μπίστης έφτασε να πει ότι το εύλογο αίτημα του κυρίου Ανδρουλάκη αποτελεί «ανέξοδο παλικαρισμό που αποσκοπεί στο χάιδεμα των αντιτουρκικών ρεφλέξ»!
Η πρωτοφανής αυτή δήλωση, που μοιάζει να έχει γίνει από εκπρόσωπο της κυβέρνησης Ερντογάν, προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις, αλλά σχεδόν αυτόματα πετάχτηκε ένας άλλος αστέρας του νέου… ρόστερ Τσίπρα, ο επικεφαλής του επιστημονικού ινστιτούτου, Γιώργος Σιακαντάρης, για να πει ότι «επιτέλους βρέθηκε ένας σαν τον Νίκο Μπίστη να επαναλάβει ορισμένες αλήθειες για όσα συμβαίνουν στην εξωτερική πολιτική».
Επομένως, δεν είναι μόνο το σύστημα Μητσοτάκη που αγοράζει πολιτικό χρόνο με τις παραχωρήσεις προς την Τουρκία. Είναι ένα πολύ ευρύτερο πλέγμα πολιτικών, ακαδημαϊκών και σχολιογράφων «έγκριτων εφημερίδων» που στηρίζουν τη σχολή της μειοδοσίας πάνω στο αφήγημα… καλύτερα να φινλανδοποιηθούμε παρά να αντισταθούμε.
Θεμελιωτής της θεωρίας της ελληνικής «φινλανδοποίησης» που έχει γίνει πολύ «hot» το τελευταίο διάστημα και σε κύκλους του υπουργείου Εξωτερικών είναι ο βασικός επικοινωνιακός σύμβουλος του Αλέξη Τσίπρα, ο γνωστός και μη εξαιρετέος Νίκος Μαρατζίδης, που βρέθηκε πρόσφατα στο στόχαστρο με αφορμή χρηματοδότηση από περίεργες οργανώσεις του εξωτερικού «πρακτορικής» χροιάς.
Ο Μαρατζίδης ήταν αυτός που πριν από μερικά χρόνια έριξε το πυροτέχνημα με τη φινλανδοποίηση, προκρίνοντάς την ως λύση για να ξεμπερδέψουμε με τις απειλητικές βλέψεις των απέναντι. Προφανώς όμως, παρότι δηλώνει ιστορικός, μάλλον δεν είχε την παραμικρή επίγνωση της ιστορικής βαρύτητας όσων πρότεινε ή, αντιθέτως, σκοπίμως προέβη σε αδόκιμες συγκρίσεις. Η Φινλανδία αναγκάστηκε να εκχωρήσει σοβαρές πτυχές της εθνικής της κυριαρχίας έπειτα από έναν πικρό πόλεμο και αφού έχασε μεγάλο τμήμα της εδαφικής της επικράτειας. Αναλογίες με τη σημερινή Ελλάδα δεν υπάρχουν. Η σχολή Μαρατζίδη μάς προτρέπει να παραχωρήσουμε εδαφική κυριαρχία χωρίς να πέσει ντουφεκιά και να δεθούμε εφεξής στο άρμα της ισλαμικής Τουρκίας ως πρόθυμος δορυφόρος, διευκολύνοντας και την ευρωπαϊκή της προοπτική. Ομολογουμένως ασυνήθιστη αντίληψη ισορροπιών στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Τουλάχιστον για κάποιον που δηλώνει Έλληνας…
Στο επόμενο, Β’ Μέρος: Ιστορικός αναθεωρητισμός και εθνική μειοδοσία
Πηγή: dimokratia.gr
============
=================
----------------------------------
Η ανάρτηση αυτή έγινε την 30η Ιουνίου 2020
Bάζοντας σε σειρά τα πράγματα...
----------------------
Blogger: ...ακριβώς έτσι. Ακούγοντας τον Χρ. Ροζάκη δεν είδα κάποιον Έλληνα που υπερασπίζεται τα δικαιώματα του Ελληνικού Κράτους, αλλά ένα ελληνόφωνο που μεθοδικά ιδίως δια των παραλείψεων δίνει συνεχώς επιχειρήματα στην άλλη πλευρά. Ένας Φαναριώτης που δείχνει να δίνει λογαριασμό στην Υψηλή Πύλη και και όχι στην Αθήνα. (Μεταγεννέστερη εγγραφή, σχετικά...)
Από εδώ:..η επανάσταση λοιπόν του 1821 προδώθηκε. Κέρδισαν οι κοτζαμπάσηδες. Το 2010 η χώρα, χάρις στις "άοκνες προσπάθειες" των κοτζαμπάσηδων έχασε και τυπικά την κάποια αυτονομία - ελευθερία της. 'Ετσι για να επιβεβαιωθεί η πρόταση που οι Γερμανοί ιστορικοί χρησιμοποιούν όταν μιλάνε για την κολοβή ανεξαρτησία του προτεκτοράτου η "Ελλάς": "Κρατογέννεση εν εξαρτήσει", μια κρατογέννεση που περιέχει το σπέρμα της εξάρτησης "εκ κατασκευής", με τα "πολιτικά κόμματα" πλήρως εξαρτημένα από τη δημιουργία τους- διαχρονικά - και τους πολιτικούς στην πραγματικότητα κατασκευασμένες μαριονέτες για τις ανάγκες του "θεάτρου σκιών" που οφείλει συνεχώς να "παίζει" για να αποκοιμίζει το πόπολο.
Έτσι λοιπόν φάνουμε στον πυρήνα του προβλήματος. Αν υπήρχαν θεσμοί, δεν θα επέτρεπαν στον όποιο Ροζάκη να παριστάνει τον έναν και μοναδικό και να κατευθύνει την πολιτική της χώρας για 30 και πλέον χρόνια! Αν υπήρχε Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας - ΘΕΣΜΟΣ θα είχαμε προλάβει πολλές τρικλοποδιές της ομάδας Ροζάκη.
Κρίση Θεσμών λοιπόν:
Δεν "δούλεψε" - δεν στάθηκε στο ύψος του - ο Θεσμός της Δικαιοσύνης και η χώρα αλυσοδέθηκε με τα μνημόνια σε Αγγλικό Δίκαιο με τους πολίτες να μετατρέπονται σε ανδράποδα!
Δεν στάθηκε στο ύψος του ο Θεσμός του Προέδρου της Δημοκρατίας - αφού ο Παπούλιας επέτρεψε τον ΓΑΠ να ...μαγειρέψει τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ μέσω του δοτού προέδρου της - Γεωργίου - και να σύρει τη χώρα στο σφαγείο του ΔΝΤ.
Υπονομεύοντας δε συνεχώς ακόμα και τώρα μη αφήνοντας να κάνει τη δουλειά του ο ΘΕΣΜΟΣ του ΣΤΡΑΤΟΥ να υπερασπισθεί την χώρα - φοβάμαι ότι οδηγούν τη χώρα σε διασυρμό και απώλεια εδαφών ήτοι ακρωτηριασμό
Με θεσμούς ακρωτιασμένους δεν μιλάμε για κράτος που θέλει να επιβιώσει, αλλά για προτεκτοράτο που ψάχνει για λιμάνι - αγκαλιά (νταβαντζή).
Υ.Γ.1. Ακούγοντας τον κ. Ροζάκη, (ή τον κ. Ντόκο) θα τους παίρνατε για δικηγόρους να υπερασπισθούν τα συμφέροντάς σας; Εκτός κι' αν οι τύποι αυτοί εκτελούν εντολάς άλλων δυνάμεων και ας μην εκτίθενται άλλο, κι' ας βγούν και να που ευθαρσώς: "Είμαστε εδώ ως το μάτι και το αυτί άλλων συμφερόντων, που εσείς οι ιθαγενείς δεν είσθε σε θέση να καταλάβετε".
Y.Γ.2.
Βλέποντας και ξαναβλέποντας την συζήτηση του Ροζάκη με τον Σαχίνη , με ένα Ροζάκη να ψελλίζει διάφορα ακατάληπτα, σκέφτηκα την κατάντια ενός κράτους που τις τύχες του τις έχει αφήσει στα χέρια ενός λαδοπόντικα. Η εμφάνισή του ήταν δικηγόρου που λέει στον εντολέα του: Θα χάσεις διότι πρέπει να χάσεις! "Απέκρυψα στοιχεία υπέρ σου και ακόμα χειρότερα έδωσα στοιχεία στον αντίδικο να τα χρησιμοποιήσει εναντίον σου".
(Προσέξτε: Ο Ροζάκης έβγαλε ήδη την απόφαση! Δεν περιμένει να τη βγάλει το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Ή αλλιώς υπαγορεύει στο δικαστήριο την απόφαση!)
Τόσο απροκάλλυπτο μίσος για το Ελληνικό κράτος...(Δεν ξέρω αλλά όλη αυτή η σχολή Σημίτη πρέπει να ανήκει σε ειδική κατηγορία ψυχοπαθών που μισούν ότι Ελληνικό. Θέλουν τον έλληνα δούλο σαν και την αφεντιά τους.
Τέτοιο μίσος !!
Μάλιστα
Σημίτηδες και Ροζάκηδες βλέποντας να πετυχαίνουν το στόχο τους, δεν
έχουν πρόβλημα να εκτίθενται - τι άλλο από έκθεση ήταν η παρουσία του
Ροζάκη - κατά το: "χόρτασε η ψείρα και βγήκε στο γιακά".
Αν δεν αλλάξει όλη η ομάδα διαπραγμάτευσης με τους Ντόκους και τους Ροζάκηδες -ο Κυριάκος μας πάει ολοταχώς στον γκρεμό. Αν πράγματι έχει διάθεση να διαπραγματευτεί για τα ελάχιστα η Κυβέρνηση πρέπει να εξωπετάξει χθες όλον αυτόν το εσμό, που το μόνο που κάνει είναι να αδυνατίζει τη χώρα επί χρόνια και τώρα την καλεί να ακρωτηριασθεί αφού είναι ...αδύναμη! Αυτό πως λέγεται; Υπονομευτική δράση ή προδοσία;
==================
--------------------
-------------------
==================
(..Ο Π.Κ. Ιωακειμίδης είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ), πρώην πρεσβευτής – σύμβουλος του ΥΠΕΞ και μέλος της συμβουλευτικής επιτροπής του ΕΛΙΑΜΕΠ.)
Blogger:
Αυτό που κάνει ο κ. καθηγητής είναι η προετοιμασία του εδάφους για επώδυνους συμβιβασμούς που θα ονομασθούν ρεαλισμός... Να το κάνουμε εικόνα. Προσλαμβάνετε έναν δικηγόρο να σας υπερασπισθεί σε μια αντιδικία. Η "μάχες - δίκες " μακροχρόνιες και φθάνετε στην τελική πράξη- δίκη του δράματος όπου ο δικηγόρος σου ανακοινώνει ότι στην πορεία έγιναν πολλά λάθη και ...αβλεψίες και δυστυχώς χάσαμε" (Δηλαδή μόλις εσείς χάσατε. Ο ίδιος σίγουρα δεν έχασε...αφού βρήκε τις θέσεις του αντίδικου λογικές ...και πειστικές!)
Ποιά η αξία των παραινέσεων του κ. Καθηγητή τώρα, όταν από χρόνια κάποιοι ...περίεργοι είχαν προβλέψει με μαθηματική ακρίβεια αυτό που συμβαίνει;
Σχόλια