Ένα θλιβερό "αφήγημα"...

Του Θανάση Κ.

Πού βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα από οικονομική άποψη;

Η κυβέρνηση προσπαθεί να χτίσει ένα "αφήγημα": "Ανάπτυξης", "Ασφάλειας" και ανερχόμενης "Ευημερίας".

Που πρέπει να συνεχιστεί - και για να συνεχιστεί χρειάζεται "σταθερότητα", δηλαδή διατήρηση της ίδιας κυβέρνησης και της ίδιας Πολιτικής.

Αυτό είναι συνοπτικά το κυβερνητικό "αφήγημα"...

Μακάρι να ήταν αλήθεια.

Είναι;

Θα το κρίνετε μόνοι σας. Στο τέλος...

Η πραγματικότητα είναι ότι στην τελευταία 7ετία, οι συνθήκες υπήρξαν - τελικά - ιδιαίτερα ευνοϊκές.

Για λόγους που δεν έχουν να κάνουν απαραίτητα με την κυβερνητική πολιτική.

Πράγματι, την τελευταία 7ετία έγιναν τα εξής:

-- Η #Ελλάδα βγήκε από τα #μνημόνια (ήδη από τον Αύγουστο του 2018).

-- Είχε εκλογές όπου έφυγε η #κυβέρνηση Τσίπρα κι ήλθε η κυβέρνηση Μητσοτάκη, τον Ιούλιο του 2019,

-- Ήλθε μετά η πανδημία του covid και το παγκόσμιο #lockdown (2020-22).

-- Kι από τα μέσα του 2022 άρχισε η ανάκαμψη και η εισροή κεφαλαίων του #Ταμείου_Ανάκαμψης, του RePower Europe κλπ.

Όσα δυσάρεστα συνέβησαν μέχρι τα μέσα του 2022, δεν είναι σωστό να τα "χρεώνουμε" στην κυβέρνηση...

Αλλά από τις αρχές του 2023 και μετά η Ελλάδα βρέθηκε

χωρίς μνημόνια πια,

χωρίς τον χαλινό του lockdown,

με εκτίναξη του τουρισμού

και με τη μεγαλύτερη πρόσθετη ένεση ξένων κεφαλαίων (από Ευρωπαϊκά κονδύλια) που έχει υπάρξει ποτέ!

Τι έγινε σε αυτό το διάστημα; Βελτιώθηκαν οι δείκτες της ελληνικής οικονομίας!

Αυτό έλειπε και να μην βελτιώνονταν...

Βελτιώθηκε όμως, και η ΚΑΤΑΤΑΞΗ της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση;

Η απάντηση είναι: ΟΧΙ!

Επιδεινώθηκε η θέση της Ελλάδας...

Και αυτό το χρεώνεται η κυβέρνηση.

Ας το δούμε πιο αναλυτικά.

-- Η παραγωγικότητα της Εργασίας στην Ελλάδα επιδεινώθηκε. Στις τελευταίες θέσεις κατάταξης της ΕΕ των 27 (χαμηλότερα απ' ό,τι πριν).

Άρα οι μεταρρυθμίσεις που έπρεπε να γίνουν δεν έγιναν - ή δεν έπιασαν τόπο...

-- Ο αριθμός των εργατοωρών που δουλεύει ο μέσος Έλληνας είναι πλέον ο μεγαλύτερος στην Ευρώπη (πάνω και από τη Βουλγαρία, και αρκετά πάνω από τον μέσον όρο της ΕΕ).

-- Το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα στην Ελλάδα βρίσκεται στην 26η θέση (δύο με τρείς θέσεις πιο κάτω απ' ό,τι πριν) και μόλις μια θέση πάνω από την τελευταία Βουλγαρία - στο 73,8% του μέσου όρου της ΕΕ.

-- Η μέση κατά κεφαλήν αγοραστική δύναμη του Έλληνα, βρίσκεται επίσης την 26η θέση, επίσης τρείς θέσεις πιο κάτω απ' ό,τι πριν, επίσης πολύ κοντά στη τελευταία Βουλγαρία - στο 68% του μέσου όρου της ΕΕ....

Συμπέρασμα: Η Ελλάδα ΑΠΟΚΛΙΝΕΙ!

-- Το κόστος ενέργειας εκτινάχθηκε στην Ελλάδα πολύ περισσότερο απ' ό,τι στην υπόλοιπη ΕΕ. Δεν έχουμε την "ακριβότερη ενέργεια" - αλλά έχουμε την μεγαλύτερη άνοδο στο κόστος ενέργειας - πράγμα που μαζί με την υποβάθμιση της παραγωγικότητας Εργασίας - υπονόμευσε και την ανταγωνιστικότητα της Οικονομίας.

-- Κι έχουμε και την καλύτερη "απόδειξη" γι' αυτό: Το Έλλειμμα στο Εμπορικό Ισοζύγιο διευρύνθηκε. Από τα μεγαλύτερα στην ΕΕ. Η οποία συνολικά είναι πλεονασματική Εμπορικά. Αλλά η Ελλάδα παραμένει ελλειμματική!

Και το Εμπορικό έλλειμμα - παρά τις ετήσιες αυξομειώσεις - διευρύνεται. Η μεγάλη εκτίναξη του ελλείμματος έγινε μεταξύ 2023 και 2024. Το 2025 υπήρξε μια μικρή βελτίωση. Αλλά το Εμπορικό έλλειμμα παραμένει ως ποσοστό του ΑΕΠ ιδιαίτερα υψηλό (στο 13,5%)...

Άρα οι Έλληνες στην τελευταία 4ετία:

εργάζονται περισσότερο απ' όλους στην Ευρώπη,

με παραγωγικότητα που πέφτει σταθερά,

με διαθέσιμο εισόδημα που χάνει συνεχώς θέσεις σε κατάταξη,

με αγοραστική δύναμη που επίσης χάνει θέσεις σε κατάταξη,

και ανταγωνιστικότητα που υποχωρεί σταθερά.

Σε όλους αυτούς τους δείκτης η Ελλάδα κατατάσσεται σήμερα στην Ευρώπη σε χειρότερη θέση απ' ό,τι την περίοδο των μνημονίων!

Πήρε περισσότερα χρήματα απ' έξω, σε ιδιαίτερα ευνοϊκές διεθνείς συνθήκες χωρίς τον "χαλινό" των μνημονίων - κι η θέση της στην κατάταξη ΕΠΕΣΕ.

Αντί να εκτιναχθεί το "πιεσμένο" ελατήριο, ΚΑΘΙΣΕ!

* Την ίδια εποχή ο πληθωρισμός στην Ελλάδα παραμένει σταθερά υψηλότερος απ' ό,τι στην υπόλοιπη ευρωζώνη.

Παντού ανέβηκε, αλλά στην Ελλάδα ανέβηκε περισσότερο.

Αντίστοιχα η πραγματική ανάπτυξη στην Ελλάδα είναι γύρω στο 2%, όσο εισπράττονται ακόμα τα κοινοτικά κονδύλια από το Ταμείο Ανάκαμψης.

Ας δούμε τι επίπτωση είχαν - και τι τόπο έπιασαν - τα χρήματα αυτά...

Τα τελευταία 4 χρόνια εισέρρευσαν πρόσθετα 24 δισ. από το Ταμείο Ανάκαμψης.

Δηλαδή κατά μέσον όρο 6 δισεκατομμύρια το χρόνο, κατά μέσον όρο 1,2-3,2% του ΑΕΠ.

Αυτά συνέβαλαν σε αύξηση 36% του ονομαστικού ΑΕΠ και μόλις 12% αύξηση του πραγματικού ΑΕΠ.

Τι σημαίνει αυτό;

Ότι όσο έρρεαν τα κονδύλια από τα έκτακτα κοινοτικά ταμεία μετατράπηκαν κυρίως σε αύξηση τιμών!

Η πραγματική ανάπτυξη απορρόφησε μόλις το ένα τρίτο.

Κι επειδή στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες η κατανομή ήταν πολύ καλύτερη η θέση της Ελλάδας επιδεινώθηκε.

Συμπέρασμα: η Ελλάδα δεν έχει αναπτυξιακή δυναμική.

Τα Ευρωπαϊκά κονδύλια - αν και σημαντικά - δεν βοήθησαν τη χώρα να αποκτήσει αναπτυξιακή δυναμική.

Η κατάστασή της βελτιώθηκε στο "χρόνο" (σε σχέση με την προηγούμενη εποχή των μνημονίων), αλλά η θέση της επιδεινώθηκε στο "χώρο" - σε σύγκριση με τις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης.

Με δύο λόγια:

-- Η Ελλάδα βγήκε από τα μνημόνια.

-- Τελείωσε το lockdown.

-- Ήρθε έκρηξη τουρισμού (όταν τελείωσε το lockdown).

-- Ήρθαν πολλά κοινοτικά χρήματα.

-- Κι όμως, η Ελλάδα έχασε θέσεις στην Ευρωπαϊκή κατάταξη, σχεδόν παντού!

Η βελτίωσή της στο χρόνο ήταν ανεξάρτητη από την πολιτική της κυβέρνησης. Τόσα χρήματα εισέρρευσαν απ' έξω, χωρίς πια τη "μέγγενη των μνημονίων" - αυτό έλειπε και να μην υπάρξουν βελτιώσεις.

Αλλά η επιδείνωσή της στο χώρο, δηλαδή η υποχώρησή της σε κατάταξη ανάμεσα στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης είναι απόλυτα ευθύνη της κυβέρνησης.

Έκανε λάθος επιλογές, λάθος διαχείριση και κακή κατανομή.

Μετά από τόσα λεφτά που εισέρρευσαν, η Ελλάδα θα έπρεπε να κάνει τα μεγαλύτερα άλματα προς τα πάνω (μετά την πίεση που είχε υποστεί λόγω μνημονίων)!

Κι αντί να κάνει άλμα προς τα πάνω στην κατάταξη, έκανε βουτιά προς τα κάτω!

Αληθινό... "κατόρθωμα"!

Μετά από την εισροή τόσων χρημάτων η Ελλάδα ΔΕΝ συγκλίνει.

Μάλλον αποκλίνει!

Σκεφτείτε τι θα συμβεί όταν οι εισροές τελειώσουν.

Όπως τελειώνουν τώρα...

Το κυβερνητικό αφήγημα ξεκίνησε ως "θριαμβευτικό", και κατάντησε θλιβερό.

Όταν ένας αθλητής σε δρόμο αντοχής χάνει έδαφος σε σχέση με τους συναθλητές του, εξακολουθεί να τρέχει...

Αλλά δεν "πάει καλά" - χάνει!

Εξακολουθεί να "καλύπτει απόσταση", αλλά σε σύγκριση με τους άλλους μένει πίσω. Χάνει!

Κι όταν αυτό συνεχίζεται και στις πιο "ευνοϊκές περιστάσεις" κάτι δεν πάει καθόλου καλά!

Έτσι;

============================

==================

🚩 Η Ωμή Αλήθεια:
Βρισκόμαστε μπροστά σε έναν συστημικό εγκλωβισμό
Η πρόσφατη πανηγυρική ανάρτηση του Έλληνα Πρωθυπουργού, με αφορμή την απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να θέσει τη χώρα εκτός της λίστας των «μακροοικονομικών ανισορροπιών», αποτελεί το απόλυτο μνημείο της σύγχρονης λογιστικής υπνοβασίας.
Η εγχώρια πολιτική ελίτ επιχειρεί να μετατρέψει μια γραφειοκρατική, τεχνοκρατική διευθέτηση των Βρυξελλών σε «εθνικό θρίαμβο» και «αποκατάσταση της κανονικότητας».
Όμως, πίσω από τις θριαμβολογίες κρύβεται μια πραγματικότητα πολύ πιο σκοτεινή. Η Ευρωζώνη χρησιμοποιεί σήμερα την Ελλάδα ως το απόλυτο πολιτικό άλλοθι και ως «μπαμπούλα» για να λυγίσει τις αντιστάσεις 10 άλλων κρατών-μελών, στα οποία επιβάλλει τη διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος. Βρισκόμαστε μπροστά σε έναν απόλυτο συστημικό εγκλωβισμό. Η Ευρωζώνη επιβάλλει μια συνταγή που ξέρει ότι αποτυγχάνει, απλώς επειδή δεν έχει άλλη.
1. Το Παράδοξο της «Ελληνικής Κανονικότητας»
Το αφήγημα των Βρυξελλών προς το Παρίσι, τη Ρώμη ή τις Βρυξέλλες είναι κυνικό.
«Δείτε την Ελλάδα. Μάτωσε 16 χρόνια, εφάρμοσε τις μεταρρυθμίσεις, βγήκε από τις ανισορροπίες και τώρα ευημερεί. Αν δεν συμμορφωθείτε, θα γίνετε Ελλάδα του 2010».
Πρόκειται για ένα παγκόσμιο ιστορικό παράδοξο. Παρουσιάζεται ως πρότυπο επιτυχίας μια οικονομία-πειραματόζωο, η οποία:
Ξεκίνησε το 2010 με δημόσιο χρέος 299 δισ. € και σήμερα, μετά από 16 χρόνια άγριας λιτότητας, χρωστάει 363 δισ. €.
Έχει κατακρημνίσει τις επενδύσεις στον εθνικό της πλούτο (υγεία, παιδεία, υποδομές) στο τραγικό 0,8% του ΑΕΠ.
Βιώνει μια πρωτοφανή στεγαστική κρίση, καθώς τα ξένα funds εξαγόρασαν τη χώρα με το «ζεστό, δωρεάν χρήμα» της Ποσοτικής Χαλάρωσης (QE) – ενός προγράμματος όπου ο μέσος όρος αγοράς χρέους στην Ευρωζώνη ήταν 25%, αλλά η Ελλάδα αφέθηκε σκοπίμως στο κάτω από 11%, στεγνώνοντας την εγχώρια παραγωγική βάση.
Η έξοδος της Ελλάδας από τη λίστα των ανισορροπιών δεν μετρά την κοινωνική ευημερία, αλλά την ακρίβεια με την οποία εφαρμόζεται η συνταγή της εσωτερικής υποτίμησης. Είναι το πιστοποιητικό καλής διαγωγής μιας «αποικίας χρέους» που πληρώνει κανονικά τους τόκους της, ενώ η κοινωνία βρίσκεται σε κώμα.
2. Τα Ματωμένα Πλεονάσματα και η Προδοσία της Νομισματικής Ισότητας
Ο ισχυρισμός ότι τα «πλεονάσματα γίνονται καλύτεροι μισθοί και συντάξεις» αποτελεί πλήρη διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Τα κυβερνητικά πλεονάσματα δεν παράγονται από την ανάπτυξη, αλλά από τη βίαιη αφαίμαξη των πολιτών μέσω του πληθωρισμού της καθημερινότητας (με τον ΦΠΑ και τον ΕΦΚ στα ύψη) και της υπερφορολόγησης.
Αυτά τα χρήματα δεν επιστρέφουν ποτέ στην κοινωνία. Αντίθετα, η κυβέρνηση προπληρώνει 43 δισεκατομμύρια ευρώ στους δανειστές για να εξαγοράσει μια εύθραυστη επενδυτική βαθμίδα, αφήνοντας τη νέα γενιά απροστάτευτη σε μια χώρα χωρίς υποδομές.
Την ίδια ώρα, η σύγκριση με τα 10 κράτη-μέλη που μπαίνουν σε καθεστώς εποπτείας γυρνάει μπούμερανγκ. Οι χώρες αυτές εμφάνισαν ελλείμματα επειδή επέλεξαν να στηρίξουν τις οικονομίες και την εγχώρια παραγωγική τους βάση, αξιοποιώντας τα εργαλεία της ΕΚΤ. Η ελληνική ηγεσία, ως ο πιο πειθήνιος ακόλουθος του χρηματοπιστωτικού συστήματος, προτίμησε να παραδώσει τα όπλα της νομισματικής ισότητας, αρκούμενη στα εύσημα του «καλού μαθητή»
3. Το Μεγάλο Αδιέξοδο: Όταν ο Πυρήνας της Ευρώπης Λυγίζει
Η στρατηγική της Ευρωζώνης να χρησιμοποιήσει την ελληνική υποτέλεια ως μπαμπούλα για να επιβάλει γενικευμένη λιτότητα σε 10 χώρες ταυτόχρονα, οδηγεί μαθηματικά σε έναν οικονομικό τοίχο:
Ο Γαλλογερμανικός Άξονας Καταρρέει: Το παλαιό μοντέλο, όπου η Γερμανία και η Γαλλία χρηματοδοτούσαν την ευρωπαϊκή συνοχή, έχει πεθάνει κάτω από το βάρος των δικών τους ελλειμμάτων, της ενεργειακής κρίσης και της απώλειας ανταγωνιστικότητας.
Η Παγίδα της Συρρίκνωσης:
Όταν επιβάλλεις ταυτόχρονα λιτότητα στους μεγάλους καταναλωτές της Ευρώπης, παγώνοντας μισθούς και κόβοντας δαπάνες, καταστρέφεις τη ζήτηση παντού. Ποιος θα αγοράσει τα προϊόντα μιας Ευρώπης που αυτοακρωτηριάζεται;
Το Τέλος των Νομισματικών Τρικ:
Στις προηγούμενες κρίσεις, η ΕΚΤ τύπωνε τρισεκατομμύρια (QE) για να αγοράσει χρόνο και να διασώσει τις τράπεζες. Σήμερα, ο πληθωρισμός στα ράφια των σούπερ μάρκετ και στην ενέργεια καθιστά αυτό το εργαλείο απαγορευτικό.
Συμπέρασμα: Η Ώρα του Λογαριασμού
Το «Μεγάλο Κόλπο» ολοκληρώθηκε και τα καύσιμα του συστήματος τελειώνουν. Η Ευρωζώνη δεν είναι πλέον μια πολιτική ένωση με ιδεολογική πυξίδα τον άνθρωπο ή την κοινωνική δικαιοσύνη, είναι ένα στεγνό πολιτικό και οικονομικό όργανο του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.
Οι αγορές έγιναν ηγεσία στη θέση της ηγεσίας.
Η ελληνική κυβέρνηση πανηγυρίζει επειδή εκτέλεσε πιστά τις εντολές των οίκων αξιολόγησης, κλείνοντας τα μάτια μπροστά στην επερχόμενη καταιγίδα. Όταν όμως η ίδια τιμωρητική συνταγή εφαρμοστεί στον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης, το σύστημα δεν θα έχει πλέον τις αντοχές να απορροφήσει τους κραδασμούς. Η κοινωνία της παραγωγής δεν έχει άλλα αποθέματα να θυσιάσει. Αυτή τη φορά, ο συστημικός εγκλωβισμός θα οδηγήσει στην ώρα του τελικού λογαριασμού.

via Βασίλειος Τσάμης

=================

Βασίλειος Τσάμης

Το Μεγάλο Κόλπο: Πού πήγαν τα τρισεκατομμύρια της Ποσοτικής Χαλάρωσης (QE);

Δεκαέξι χρόνια μετά την έκρηξη της κρίσης του ευρώ, η Ευρωζώνη βρίσκεται ξανά στο ίδιο ακριβώς σταυροδρόμι, εγκλωβισμένη στα δομικά της αδιέξοδα. Όμως, η επερχόμενη οικονομική καταιγίδα δεν είναι ένα τυχαίο γεγονός. Είναι το άμεσο αποτέλεσμα της μεγαλύτερης νομισματικής και πολιτικής απάτης του αιώνα μας, των προγραμμάτων Ποσοτικής Χαλάρωσης (QE) της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Όταν τα τυπογραφεία της Φρανκφούρτης πήραν φωτιά, η υπόσχεση προς τους Ευρωπαίους πολίτες ήταν σαφής.

«Τυπώνουμε χρήμα για να στηρίξουμε την οικονομία, να εκσυγχρονίσουμε τις υποδομές και να φέρουμε ανάπτυξη».

Σήμερα, η ετυμηγορία της πραγματικότητας είναι αμείλικτη.

Το QE πέτυχε παταγωδώς,αλλά μόνο για τον σκοπό που πραγματικά σχεδιάστηκε .Να ταΐσει τις ελίτ, να διασώσει τις τράπεζες και να λεηλατήσει την κοινωνία της παραγωγής.

1. Ο Μηχανισμός της Λεηλασίας: Από τη Φρανκφούρτη στα Funds

Η θεωρία του QE παρουσιάστηκε ως ένα τεχνοκρατικό φάρμακο. Η ΕΚΤ αγόραζε τα ομόλογα των συστημικών τραπεζών, πλημμυρίζοντάς τις με ωκεανούς ρευστότητας. Υποτίθεται ότι οι τράπεζες θα διοχέτευαν αυτό το χρήμα στην πραγματική οικονομία, μέσω φθηνών δανείων σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις, αγρότες και εργαζόμενους.

Στην πράξη, το χρήμα αυτό(περίπου 4,8 τρισεκατομμύρια ευρώ)δεν άγγιξε ποτέ την παραγωγική βάση. Οι τράπεζες, αντί να ενισχύσουν την πραγματική οικονομία, κράτησαν τη ρευστότητα για τον εαυτό τους ή τη μεταβίβασαν σε μεγάλα επενδυτικά κεφάλαια (funds). Οπλισμένα με αυτό το «ζεστό», δωρεάν χρήμα, τα funds επιδόθηκαν σε ένα πρωτοφανές σαφάρι εξαγορών, προκαλώντας τη μεγαλύτερη στεγαστική κρίση στην ιστορία της ηπείρου.

Τα funds δεν έχτισαν εργοστάσια· αγόρασαν μαζικά ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα, πακέτα «κόκκινων» δανείων και χιλιάδες ακίνητα μέσω πλειστηριασμών, ειδικά στην ευρωπαϊκή Περιφέρεια.

Αφαιρώντας βίαια τα ακίνητα από την παραδοσιακή αγορά για να τα μετατρέψουν σε βραχυχρόνιες μισθώσεις (τύπου Airbnb) ή κρατώντας τα σκόπιμα άδεια για να ανέβουν οι αξίες, εξαφάνισαν τα σπίτια προς ενοικίαση.

Το αποτέλεσμα το βιώνουμε σήμερα. Οι μισθοί στην Περιφέρεια παραμένουν καθηλωμένοι ή χαμηλότεροι από τα επίπεδα του 2009, αλλά το κόστος στέγασης έχει διπλασιαστεί. Το QE παρήγαγε έναν εφιαλτικό πληθωρισμό περιουσιακών στοιχείων, μετατρέποντας τη στέγη από κοινωνικό δικαίωμα σε κερδοσκοπικό προϊόν.

2. Η Συνενοχή των Κυβερνήσεων: Από Ηγέτες, Ακόλουθοι

Αυτή η γιγαντιαία αναδιανομή πλούτου από τα κάτω προς τα πάνω δεν θα μπορούσε να συμβεί χωρίς την απόλυτη συνθηκολόγηση του πολιτικού προσωπικού. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις απεμπολήσαν τον κυρίαρχο ρόλο τους και μετατράπηκαν σε πειθήνιους ακολούθους του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Αντί οι κυβερνήσεις να ορθώσουν ανάστημα, να φορολογήσουν την αχαλίνωτη κερδοσκοπία των funds και να προστατεύσουν την κοινωνική συνοχή, λειτούργησαν ως οι τροχονόμοι των συμφερόντων τους. Στην Ελλάδα, η κυβέρνηση εμφανίζεται να «υπνοβατεί», πανηγυρίζοντας για τη λογιστική μείωση του χρέους και προπληρώνοντας 43 δισεκατομμύρια ευρώ στους δανειστές για να εξαγοράσει μια εύθραυστη επενδυτική βαθμίδα.

Την ίδια ώρα, οι επενδύσεις στον εθνικό πλούτο (υγεία, παιδεία, υποδομές) έχουν κατακρημνιστεί. Οι πολιτικές ηγεσίες παρέδωσαν τα κλειδιά της οικονομικής πολιτικής στις αγορές, δεχόμενες τη μόνιμη λιτότητα για τους πολίτες και την απόλυτη ασυλία για το μεγάλο κεφάλαιο

Και εδώ κρύβεται η μεγαλύτερη προδοσία. Οι ελληνικές κυβερνήσεις παρέδωσαν τα όπλα, όταν μάλιστα θα μπορούσαν να διεκδικήσουν νομισματική ισότητα. Την ώρα που ο μέσος όρος αγοράς κρατικού χρέους μέσω του QE στην Ευρωζώνη αγγίζει το 25%, η Ελλάδα αφέθηκε να είναι η μοναδική χώρα με ποσοστό κάτω από 11%. Μια συνειδητή απόφαση υποβάθμισης της χώρας, που την άφησε στεγνή από ρευστότητα, την ίδια ώρα που οι εταίροι της «θωρακίζονταν» με δημόσιο χρήμα.

3. Μια Ευρωζώνη Χωρίς Ιδεολογική Πυξίδα: Το Όργανο του Κεφαλαίου

Η ρίζα αυτής της κατάπτωσης κρύβεται στο γεγονός ότι η Ευρωζώνη δεν στηρίζεται σε κανένα σαφές ιδεολογικό πλαίσιο-πυξίδα που να αφορά τον άνθρωπο, την κοινωνική δικαιοσύνη ή την κοινή προκοπή. Δεν υπάρχει κανένα όραμα για μια Ευρώπη των λαών.

Το ευρώ σχεδιάστηκε εξ αρχής με ένα δομικό, γενετικό ελάττωμα. Μια κοινή νομισματική πολιτική χωρίς κοινή δημοσιονομική πολιτική και χωρίς μηχανισμούς αναδιανομής του πλούτου. Αυτό το κενό αξιών καλύφθηκε γρήγορα από τη μοναδική λογική που αναγνωρίζουν οι Βρυξέλλες. Τη λογική των αγορών.

Η Ευρωζώνη δεν είναι πλέον μια πολιτική ένωση. Είναι, με τον πιο επίσημο τρόπο, ένα πολιτικό και οικονομικό όργανο του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.

Όταν το «εύκολο χρήμα» του QE μεταλλάχθηκε στον πληθωρισμό της καθημερινότητας (στα σούπερ μάρκετ, στην ενέργεια, στα καύσιμα), η ΕΚΤ θυμήθηκε ξανά την ορθοδοξία της λιτότητας. Αύξησε βίαια τα επιτόκια, πνίγοντας τους δανειολήπτες και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, για να μαζέψει τη φούσκα που η ίδια δημιούργησε για χάρη των λίγων.

Συμπέρασμα:

Η Ώρα της Λογαριασμού

Το «Μεγάλο Κόλπο» ολοκληρώθηκε. Τα 4,8 τρισεκατομμύρια του QE παρήγαγαν τον πληθωρισμό που ληστεύει τα εισοδήματα, φούσκωσαν τα κέρδη των τραπεζών και των funds και άφησαν την κοινωνία της παραγωγής εντελώς απροστάτευτη, χωρίς καμία παραγωγική θωράκιση.

Το 2026 βρίσκει την Ευρωζώνη στην πόρτα μιας νέας κρίσης, αλλά αυτή τη φορά χωρίς εργαλεία αντιμετώπισης. Το τύπωμα χρήματος,« έφαγε τα ψωμιά του» ,λόγω πληθωρισμού και ο γαλλογερμανικός άξονας καταρρέει κάτω από τα δικά του ελλείμματα.

Για χώρες όπως η Ελλάδα, που λειτουργούν ως «αποικίες χρέους» χρωστώντας σήμερα περισσότερα (363 δισ. €) από όσα το 2010 (299 δισ. €), τα προβλήματα θα είναι μεγαλύτερα και βαθύτερα.

Η Ευρωζώνη απέδειξε ότι είναι ένας μηχανισμός που ενισχύει τα κέρδη των ελίτ και κοινωνικοποιεί τις ζημιές τους σε βάρος των κοινωνιών. Και αυτή τη φορά, η κοινωνία δεν έχει άλλα αποθέματα για να θυσιάσει στο βωμό των αγορών.

======================