Εσκεμμένα ξεχνιέται πως ζούμε σε ένα ειδικό καθεστώς....

Ilias Karavolias

Ο Ρούντι Ρινάλντι περιγράφει έξοχα για την Ελλάδα του σήμερα, τις διεκδικήσεις της μνήμης μας απέναντι στην πραγματικότητα :
«Εσκεμμένα ξεχνιέται πως ζούμε σε ένα ειδικό καθεστώς. Αυτό συμβαίνει από το 2010, το έτος της Χρεοκοπίας και της εισόδου στη Μνημονιακή κατάσταση – από την οποία δεν έχουμε βγει, άσχετα με το τι λένε οι διαφημιστές της «κανονικότητας». Η μόνη «κανονικότητα» που ζούμε είναι αυτή του ειδικού καθεστώτος και των παραγώγων του. Ειδικό καθεστώς μετανεωτερικής αποικίας και μοντέρνου «κόμβου», κάτι σαν «Πόρτο Γκρέκο». Με ένα πολιτικό σύστημα προσαρμοσμένο στις προδιαγραφές του ειδικού καθεστώτος που ενδιαφέρεται για δύο πράγματα:
– Πρώτον, οι κορυφές να νέμονται τη διακυβέρνηση και τη διαπλοκή με τις ελίτ ώστε να ξεκοκαλίζουν προγράμματα, επιδοτήσεις, ροές χρημάτων και λεηλασία μέσω του φορομπηχτικού μηχανισμού. Στόχος η μεταφορά πλούτου και η αρπαγή περιουσιών υπέρ funds, τραπεζών, δανειστών κ.λπ. Κοινώς, ο πλουτισμός μιας μειοψηφίας που καλοπερνά σε συνθήκες ειδικού καθεστώτος.
– Δεύτερον, το «υπόλοιπο» του κομματικού συστήματος, που δεν μετέχει (παρά ως support group) σε κυβερνήσεις, να μην αμφισβητεί το πλαίσιο του ειδικού καθεστώτος. Πράγματι, και αυτό μετέχει του ειδικού «καταμερισμού εργασίας», και κυρίως ενδιαφέρεται για την αναπαραγωγή του και μόνο, μέσω εκλογικών ποσοστών. Για τίποτα άλλο, παρά τις μεγαλόστομες διακηρύξεις.
Η τόσο μεγάλη σε διάρκεια παράταση του ειδικού καθεστώτος τυχαίνει να συναντιέται με μεγάλες αλλαγές που συντελούνται σε γεωπολιτικό και γεωοικονομικό επίπεδο, οι οποίες επιδρούν ακόμα περισσότερο προς δύο κατευθύνσεις/καταστάσεις: Μια γενικευμένη ρευστοποίηση και μια εκτεταμένη πολτοποίηση σε εθνικό-κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο»
(Καραβόλιας Ηλίας)
Φρονώ ότι το «ειδικό καθεστώς» που επικρατεί το έχει ήδη μυριστεί από καιρό τώρα, το αμερικανικό επικοινωνιακό επιτελείο της κλειστής εξουσίας. Και συγκεκριμένα έχει κατανοήσει ότι αυτό το «ειδικό καθεστώς βίου» δεν το έχει αναγνώσει ή δεν θέλει να το αποδεχθεί στην καθημερινότητα της η κουρεμένη πλέον ( ψυχολογικά, βιοπολιτικά) κοινωνία.
Και σε αυτή την περίπτωση η πειθώ της μη εναλλακτικής λύσης περνάει μέσα από μια τρομερή πραγματικότητα : εκφασίζεται η κοινωνία, μέσω μικροφυσικής μηχανικής της εξουσιάς και αυταρχικού τύπου κοινωνικούς αυτοματισμούς. Άλλωστε τα λέει ξεκάθαρα το editorial του edromos : «Ο αυταρχισμός δεν είναι άσχετος με τα αδιέξοδα που δημιουργούνται. Ο αυταρχισμός αποτελεί την προληπτική θωράκιση ενός συστήματος που ξέρει πως η πολιτική του γεννά απόρριψη για μια μεγάλη μάζα ανθρώπων, που αδυνατεί να παράξει λύσεις για τα καθημερινά προβλήματα, που αδιαφορεί να δώσει όραμα και προοπτική εξόδου από την ανασφάλεια.
Ο αυταρχισμός και η εμπέδωση του φόβου είναι το βασικό όπλο για τις ελίτ, που βλέπουν το χάσμα που τις χωρίζει με την κοινωνία να μεγαλώνει, και μαζί να πολλαπλασιάζονται οι όροι για εκρήξεις οργής»
Ο αυταρχισμός είναι συμβατός με το καθεστώς περιορισμένης δημοκρατίας, με τις πρεσβείες που αποφασίζουν για τα μεγάλα θέματα, με τις διάφορες «υπηρεσίες» που δρουν ανενόχλητες, με τις συμφωνίες για μπίζνες των ολιγαρχών που χαράζουν την εθνική πολιτική.
Ο αυταρχισμός είναι χρήσιμος και στα πλαίσια της πολεμικής προετοιμασίας (προσοχή, όχι για τη θωράκιση απέναντι σε πραγματικές απειλές), φιμώνοντας φωνές που πιθανά σταθούν εμπόδιο σε τυχοδιωκτισμούς της «σωστής πλευράς της ιστορίας». Όποιος αμφισβητεί, όποιος ρωτά, όποιος αντιστέκεται, βαφτίζεται εκ των προτέρων ύποπτος.
Ο αυταρχισμός, τελικά, δεν κοιτάζει μόνο το παρόν. Κοιτάζει προς το μέλλον. Είναι η προετοιμασία του συστήματος για τα επόμενα επεισόδια: για κοινωνικές συγκρούσεις που προδιαγράφονται, για κρίσεις που δεν θα μπορεί να διαχειριστεί πολιτικά, για αντιδράσεις που φοβάται ότι δεν θα ελέγξει.
Και γι’ αυτό επενδύει σήμερα στον φόβο και τον κοινωνικό κατακερματισμό, πριν αναγκαστεί να αντιμετωπίσει ξανά την κοινωνία ως πολιτικό υποκείμενο…

====================