Υπάρχει ένας οικονομικός όρος:
«υποκειμενικά φτωχοί» (στο διάγραμμα: “subjectively poor”) και αναφέρεται σε πολίτες μιάς χώρας, όπου, αυτοί οι ίδιοι, θεωρούν ότι ζουν σε συνθήκες φτώχειας.
Ο εν λόγω όρος μετράται ρωτώντας τα νοικοκυριά αν δυσκολεύονται να «τα βγάλουν πέρα» ή αν δυσκολεύονται να καλύψουν τους μηνιαίους λογαριασμούς τους, και καταγράφονται εκείνα που απαντούν είτε «με δυσκολία» είτε «με μεγάλη δυσκολία».
Δυστυχώς, όπως φαίνεται και στον πίνακα, η Ελλάς κατέχει την χειρότερη θέση στην ΕΕ σε όρους υποκειμενικής φτώχειας, με την μαυρίλα της να τυραννάει το 66,8% των πολιτών της. Τα δύο τρίτα των Ελλήνων πένονται! Ο δείκτης μας είναι 4 φορές χειρότερος από τον μέσο της Ευρωπαϊκής Ενώσεως!
Η δε πρώτη σκέψις είναι αν η Ελλάς ανήκει στην Ευρώπη ή κάπου στην κεντρώα Αφρική του 1950.
Αν αυτό το 66,8% μπορούσε να εκφρασθεί πολιτικώς, θα νικούσε! Όπως επί Σόλωνος, και κυρίως επί Κλεισθένους. Διότι, η δημοκρατική αρχή της πλειοψηφίας είναι μαζύ του! Αλλά, σήμερα, δεν μπορεί να νικήσει! Μολονότι διακαής η προκύπτουσα κοινωνική απαίτησις, υποβαθμίζεται μέχρις εξαφανίσεως από τα υπόπτως μίσθαρνα ΜΜΕ αλλά και από τα Κοινοβουλευτικά υποκείμενα. Και ό,τι δεν διαλαλείται, δεν υπάρχει, αποκλειομένης έτσι της ενθαρρύνσεως για περαιτέρω πολιτική ζύμωση και μαζικότητα.
Όθεν, τα κοινοβουλευτικά κόμματα δεν ευαισθητοποιούνται στο θέμα ή απλώς θεατρολογούν, προδιδομένης έτσι της υποταγής τους σε πέραν των ψηφοφόρων κελεύσματα.
Η θεραπεία της Υποκειμενικής Φτώχειας θα μπορούσε να αντιμετωπισθεί με ηυξημένη παροχή αυτού που λέγεται «δημόσιον αγαθόν». Η κοινωνία (το πλήθος) θα το εψήφιζε ως επιτακτικόν. Συγκεκριμένως, θα ψήφιζε υπέρ περισσότερης κοινωνικής μέριμνας (επιδόματα στηρίξεων αναξιοπαθούντων κλπ) και περισσότερης δωρεάν υγείας. Αλλά αυτό, όπως προείπαμε, προσκρούει στον άνευρο κοινοβουλευτισμό. Από την άλλη, βρίσκει φραγμένο τον δρόμο των Δημοψηφισμάτων, υπό τις στενωπούς του άρθρου 44 (Συντγμ).
Πρέπει να καταλάβουμε ότι η κρατούσα «πολιτικότης» δεν περιέχει την κοινωνία, παρά μόνον ισχυρούς, εκλεκτούς και προσκυνημένους. Όλοι αυτοί νομιμοποιούνται ως «ειδικοί» και επιβάλλουν τις βουλήσεις τους σε εμάς, το «πλήθος». Με άλλα λόγια, η κοινωνία μας, δεν είναι παρά ένα εξανδραποδισμένο πλήθος καταναλωτών πολιτικώς λοβοτομημένων!
Η λύση θα ΗΤΑΝ να είχε υπάρξει παιδεία. Η μόνη που κατά Αριστοτέλη μεταλλάσσει το πλήθος σε πολιτική κοινωνία.
Η λύση υπάρχει -όπως λέει ο ίδιος- «…αν το πλήθος δεν είναι λίαν ανδραποδώδες».
- Patriam amamus dum spiramus !
via George Yambouranis
=================
...κι'αν περιμένετε ότι ο τουρισμός θα σώσει τη χώρα. Σας έχω νέα....
Σχόλια