Θέμης Τζήμας
Η υπόθεση Έπσταϊν (για την οποία σε ό,τι μας αφορά δεν θα σταματήσουμε να γράφουμε, κινούμενοι με βάση την αλήθεια και με όσα ο πλανήτης δικαίως συζητά σε αντίθεση με το άθλιο εγχώριο μιντιακό τοπίο για το οποίο η υπόθεση δεν υπάρχει) συνεχίζει μέσα από την αφόρητη ψυχοπαθολογία και εγκληματικότητά της να ρίχνει φως (έστω εν μέρει μόνο και δυστυχώς) στο ποιο είναι το σύστημα μέσα στο οποίο ζούμε. Αν το περιγράψουμε με μια λέξη πρόκειται για μια ψευδαίσθηση. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
Η κύρια ψευδαίσθηση συνίσταται στο ότι έχουμε κάποιου είδους δημοκρατία και ελευθερία. Αφού ψηφίζουμε και διαθέτουμε ορισμένες επιλογές θα πρέπει να διαθέτουμε και από τα δύο, έτσι δεν είναι; Πρόκειται για έναν συνδυασμό προπαγάνδας, ακρωτηριασμού της αναλυτικής ικανότητας σε μαζική κλίμακα, εξαγοράς της «διανόησης» και τοποθέτησης ελεγχομένων και διεφθαρμένων προσώπων στο κέντρο της πολιτικής ζωής προκειμένου η ψευδαίσθηση αφενός να παραμένει κυρίαρχη στους λαούς, αφετέρου ο κανιβαλισμός και η ερημοποίηση του ανθρωπίνου ψυχικού κόσμου να εμφανίζονται ως αυτονόητες και επιθυμητές/ηδονοκεντρικές συνιστώσες μιας ορισμένης εκδοχής «ελευθερίας».
Η υπόθεση Έπσταϊν αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει κανενός είδους δημοκρατία και ελευθερία. Το παρακάτω βίντεο σύνοψης ορισμένων εκ των γεγονότων τα οποία μαθαίνουμε από τα αρχεία της υπόθεσης Έπσταϊν, συγκεντρώνει σε 10 λεπτά ίσως τη θεμελιωδέστερη αποκάλυψη περί της απουσίας δημοκρατίας και ελευθερίας: η σύμφυση μυστικών υπηρεσιών, με κομβικότατο τον ρόλο των Ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών, χειραγωγούμενων, ψυχοπαθολογικών, εγκληματικών προσωπικοτήτων που τοποθετούνται εξαιτίας αυτών των ιδιοτήτων τους στις ηγεσίες κρατών, με κυριότερη περίπτωση τις ΗΠΑ και τους προέδρους τους, πολύ μεγάλων ιδιωτικών εταιρειών με καταλυτική την πανοπτική παρακολούθηση από πλευράς τους κάθε εκδοχής ηλεκτρονικής επικοινωνίας όλων μας, διεφθαρμένων χρηματοπιστωτικών παιχνιδιών τα οποία φτάνουν τις κοινωνικές ανισότητες σε επίπεδα 19ου αιώνα, ακαδημαϊκών και επιστημόνων προθύμων να υπηρετήσουν την πλέον ανήθικη εξουσία, κρατικών υπηρεσιών που συγκαλύπτουν (δικαστικών, αστυνομιών,) έχουν ήδη αφαιρέσει κάθε περιεχόμενο από τους όρους δημοκρατία και ελευθερία.
Νομίζουμε ότι επιλέγουμε, νομίζουμε ότι θέλουμε αλλά κατά μείζονα λόγο πρόκειται για μια μηχανή επιβολής, η οποία έχει κεντρική καθοδήγηση και η οποία δεν αφορά μόνο την κατεξοχήν πολιτική λειτουργία αλλά το σύνολο σχεδόν (ή απολύτως το σύνολο) των επιλογών μας στον δημόσιο και προσωπικό βίο.
Δεν μπορεί να υπάρχει οποιαδήποτε εκδοχή ελευθερίας και δημοκρατίας όταν οι μυστικές υπηρεσίες αφενός υπάρχουν (θυμίζουμε ότι η ίδια η ίδρυση της CIA μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο είχε ξεσηκώσει αντιδράσεις ως εμπνευσμένη από το πρότυπο της ναζιστικής Γκεστάπο υπό την έννοια της μόνιμης παρουσίας ενός μηχανισμού διαρκούς παρακολούθησης του πληθυσμού) αφετέρου έχουν πια γιγαντωθεί σε ένα αδιανόητο επίπεδο σαφώς εγκληματικών δραστηριοτήτων σε συνεργασία με τα ολιγοπώλια του πολύ μεγάλου κεφαλαίου.
- Δεν υπάρχει ούτε δημοκρατία, ούτε ελευθερία όταν οι κοινωνικές ανισότητες έχουν γιγαντωθεί σε βαθμό διαμόρφωσης εδώ και δεκαετίες ενός απολύτως ανεξέλεγκτου κατεστημένου δεδομένου όχι μόνο του βαθμού κατοχής αλλά ακόμα περισσότερο ελέγχου της ροής των κεφαλαίων.
Δεν υφίστανται τίμιες εκλογές όταν η συντριπτική πλειοψηφία του πολιτικού προσωπικού ελέγχεται, εκβιάζεται, χειραγωγείται, ξεπουλιέται ή αλλιώς εξοντώνεται και δυσφημείται. Η περίπτωση Κόρμπιν είναι μία από τις πολλές τέτοιες περιπτώσεις, ως προς το πώς το Ισραήλ και οι πράκτορές του στο πολιτικό σύστημα του Ηνωμένου Βασιλείου τον εκπαραθύρωσαν από την ηγεσία του Εργατικού Κόμματος, προκειμένου να τοποθετήσουν τον εκλεκτό τους.
Η ίδια η κρατική κυριαρχία των ΗΠΑ, υπό την έννοια του κράτους τους ως εποικοδομήματος των ταξικών σχέσεων αποδεικνύεται μια απάτη: όλοι οι τελευταίοι (τουλάχιστον αυτοί αν και προφανώς όχι μόνο οι τελευταίοι) πρόεδροι των ΗΠΑ αποδεικνύονται εκβιάσιμοι και πρακτορεύοντες συμφέροντα μιας ξένης δύναμης ως προς τις ίδιες τις ΗΠΑ, δηλαδή του Ισραήλ και των σιωνιστικών λόμπι. Αλλά και πίσω από αυτά τα λόμπι υπάρχει ένα βαθύτερο, εκφασισμένο κατεστημένο του πολύ μεγάλου πλούτου, στα χέρια του οποίου οι ΗΠΑ και το Ισραήλ είναι εργαλεία σώρευσης πλούτου και εξόντωσης πληθυσμών (τμήματος του πληθυσμού των ίδιων των ΗΠΑ όπως και κατεξοχήν άλλων κρατών). Η σχετική αυτονομία του κρατικού εποικοδομήματος ως προς τις ταξικές αντιθέσεις έχει αρθεί εδώ και δεκαετίες «χάρη» στο νεοφιλελευθερισμό ο οποίος ζέχνει ελαχίστως καλυμμένο φασισμό.
Δεν υφίσταται δυνατότητα ελέγχου του κατεστημένου όταν τα μίντια αποτελούν μοχλό επιρροής αυτού ακριβώς του κατεστημένου, όντας στελεχωμένα από εξαγορασμένους, ημιμαθείς εκφωνητές της φωνής των αφεντικών τους που παριστάνουν τους δημοσιογράφους. Ακόμα περισσότερο όταν οι τεχνικές εξελίξεις με τον συγκεκριμένο τρόπο αξιοποίησης της Τεχνητής Νοημοσύνης σηματοδοτούν την από- φυσικοποίηση του ανθρώπου και το πέρασμα του κοινωνικού και προσωπικού του βίου στη σφαίρα της τεχνολογίας μέσα στον καπιταλισμό, δηλαδή της τεχνολογίας που υπηρετεί το κατεστημένο των τυράννων της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας.
Οι μηχανισμοί μαζικής επιρροής είναι τόσο μεγάλοι μάλιστα και τόσοι πολύπτυχοι (στα αρχεία Έπσταϊν υπάρχουν αναφορές σε όπλα και εργαλεία επηρεασμού του νου τόσο σε εξατομικευμένη, όσο και σε μαζική κλίμακα) ώστε η ιδέα πως ο εγκέφαλός και όσα γεννά είναι δικός μας, μοιάζει παρωχημένη.
Όλα τα παραπάνω δεν αναφέρονται στο πλαίσιο μιας τρόπον τινά απαισιόδοξης καταγραφής. Αντιθέτως, μέσα στην αθλιότητα που καταγράφεται σε αυτά τα αρχεία, για πρώτη φορά αναδεικνύεται σαφώς εκείνο το οποίο ο «αντί- λαϊκισμός» και η «κοινή λογική» εξόριζαν στο περιθώριο: δεν υπάρχει θεσμική οδός απελευθέρωσης και ανάπτυξης για τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία στο εθνικό και στο διεθνές επίπεδο. Η πρώτη απελευθερωτική πράξη συνίσταται στη συνειδητοποίηση ότι ζούμε σε ένα μάτριξ, σε μια προσομοίωση, σε ένα ομοίωμα και τελικώς σε μια καρικατούρα των εννοιών τις οποίες ακούμε διαρκώς. Μας έχουν στερήσει την ελευθερία, τη δημοκρατία, τον πλούτο και εν τέλει την προσωπική αυτονομία που δικαιούμαστε. Δε θα μας τα δώσει πίσω κανένας οικειοθελώς. Θα μας δίνουν μόνο την επιλογή να πραγματοποιούμε ασήμαντες επιλογές. Μόνο ο επαναστατικός, ο ουσιαστικώς και στρατηγικώς επαναστατικός δρόμος, είναι ικανός να μας δώσει πίσω αυτά που μας ληστεύουν και τελικώς τη δυνατότητα να υπάρχουμε ως αυτόνομες και ως ευημερούσες υπάρξεις.
===============
Ο
Δημήτρης Τσοβόλας, ο «γιος του αγωγιάτη» από τα Τζουμέρκα, έφυγε στις
24 Φεβρουαρίου 2022, αφήνοντας πίσω του μια πορεία εντιμότητας και
μαχητικότητας ως Υπουργός Οικονομικών του Ανδρέα.
Ήταν ο μόνος που κατάλαβε, αμέσως, την χούντα που έστηνε ο Μητσοτάκης.
https://www.facebook.com/reel/1816604355652070
===================
https://www.youtube.com/shorts/OzzwcumWTwA
------------------------------
----------------------
--------------------------
-------------------------
------------------------------
------------------------------
- Δικαιωματισμός, Lifestyle και μορφωτική ελιτοποίηση της πληροφορημένης ημιμάθειας
- Δικαιωματισμός και lifestyle του κώλου...
- Bαρέλι «δικαιωματισμού» χωρίς πάτο
- Φασιστοειδής επέλαση του δικαιωματισμού
- Η νεοτερικότητα και ο ύστερος δικαιωματισμός
- Ο Πασκάλ Μπρυκνέρ εξηγεί πώς ο αριστερός δικαιωματισμός μετατρέπει τον δυτικό λευκό ετεροφυλόφιλο άνδρα σε αποδιοπομπαίο τράγος
=====================
===================
26.2.2026: Έφτασε η ιστορική ημέρα για την απόφαση στη δίκη των υποκλοπών.
Πώς η υπεράσπιση των κατηγορουμένων επιχείρησε να «φορτώσει» το παράνομο Predator στην ΕΥΠ του κ. Μητσοτάκη, ώστε να υποστηρίξει την αθωότητα των πελατών της στην τελευταία δικάσιμο πριν την έκδοση της απόφασης.
Στις 17.2.2026 (38η δικάσιμος) οι δικηγόροι τριών κατηγορουμένων (Λαβράνου, Ντίλιαν, Χαμού - ισχύει το τεκμήριο αθωότητας) υποστήριξαν στις αγορεύσεις τους ότι οι πελάτες τους θα πρέπει να αθωωθούν από όλες τις κατηγορίες για το Predator (παραβίαση απορρήτου, παράνομη πρόσβαση σε σύστημα πληροφοριών, επέμβαση σε συστήματα δεδομένων), κόντρα στην εισαγγελική πρόταση που έχει ζητήσει την ενοχή όλων των υποδίκων και για τα τρία αδικήματα και μάλιστα κατά συρροή.
«Οι κατηγορούμενοι αποτελούν τους αποδιοπομπαίους τράγους για πράξεις που διέπραξαν άλλοι», είπε ο Διονύσης Ματαράγκας, συνήγορος των κ. κ. Ντίλιαν - Χαμού. Η υπεράσπιση των κατηγορουμένων επικαλέστηκε στοιχεία μαρτύρων για το κοινό κέντρο ΕΥΠ - Predator, ώστε να υποστηρίξει ότι οι υπόδικοι, σε αντίθεση με το κράτος, δεν συνδέονται με το παράνομο λογισμικό. «Υπάρχει το αφήγημα για κοινό κέντρο ΕΥΠ - Predator, με ταυτόχρονες παρακολουθήσεις και επιχειρησιακό κέντρο στο ΚΕΤΥΑΚ [σ.σ.: τις εγκαταστάσεις της ΕΥΠ όπου φέρεται να βρισκόταν το Predator]. Όμως, αυτό το αφήγημα λέει και ότι το Predator πωλείται μόνο σε κυβερνήσεις και όχι σε ιδιώτες. Κι αυτό δεν εξυπηρετεί το κατηγορητήριο, αφού δεν αποδεικνύει κάποια αυτουργική δράση της κ. Χαμού και του κ. Ντίλιαν», είπε ο κ. Ματαράγκας. Στο κοινό κέντρο ΕΥΠ - Predator αναφέρθηκε και η δικηγόρος Ελευθερία Ρίζου, αποσυνδέοντας τον πελάτη της Γιάννη Λαβράνο από το Predator, το οποίο κατ’ αυτό το σκεπτικό δεν σχετίζεται με ιδιώτες, αλλά μόνο με κυβερνήσεις. «Στην κατάθεσή του ο κ. Κουκάκης είπε ότι δεν υπάρχει περίπτωση στην οποία ένα λογισμικό υποκλοπών, όπως το Predator, να πουλήθηκε σε ιδιώτη. Είπε ότι θα σοκαριζόταν αν το Predator είχε πουληθεί σε ιδιώτες [και όχι σε κάποιο κράτος]. Άρα, όπως προκύπτει και από τις έρευνες του Citizen Lab και της Meta, όλες οι ενδείξεις συνηγορούν στο ότι οι ελληνικές Αρχές προμηθεύτηκαν και χρησιμοποίησαν το Predator». Κατά της εισαγγελικής πρότασης αγόρευσε και ο Ανδρέας Μήτσαινας, δικηγόρος των κ. κ. Ντίλιαν - Χαμού. «Δεν ψέγω τον κύριο εισαγγελέα. Όμως, στην πρότασή του βρίσκεται σε νομικό αδιέξοδο και κάνει κάτι περίεργο, θεωρεί δεδομένο το ζητούμενο. Ξεκινά οριοθετώντας την ενοχή και στη συνέχεια προσπαθεί με λογικά άλματα να καταλήξει στην τελική του σκέψη, κάνοντας συρραφή αποδεικτικών στοιχείων που θέλουν να συνδέσουν την καταδίκη με αυτά που μόνο πιθανολογεί ότι έχουν συμβεί. Αυτό είναι πλήρης αντιστροφή του τεκμηρίου αθωότητας που απολαμβάνει ώς το τέλος της δίκης ο κατηγορούμενος, ο οποίος δεν έχει καμία υποχρέωση να αποδείξει τίποτα στην ποινική δίκη!» «Αν η αντιστροφή του τεκμηρίου αθωότητας υιοθετηθεί, θα είναι δυναμίτης στα θεμέλια του πώς ερμηνεύεται το άρθρο 14 του Ποινικού Κώδικα [για την έννοια της αξιόποινης πράξης]», είπε ο κ. Μήτσαινας. «Ο κύριος εισαγγελέας λέει στην πρότασή του ότι δεν θα ασχοληθεί με το αν ο κατηγορούμενος έκανε την αξιόποινη πράξη για την οποία ζητείται η καταδίκη του. Και ποιος την έκανε τότε; […] Καθώς ο κύριος εισαγγελέας δεν μπορεί να βρει τη διαδρομή της πράξης, κάνει ένα δικονομικό ατόπημα και υποστηρίζει ότι, αφού οι κατηγορούμενοι έχουν κάτι [το Predator], είναι κι αυτοί που το χρησιμοποίησαν». Όμως, «δεν τιμωρείται για ανθρωποκτονία αυτός που πουλάει το όπλο», είπε αργότερα η κ. Ρίζου. «Το πόρισμα της Αρχής Προστασίας Δεδομένων κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν διαθέτει στοιχεία σχετικά με την ταυτοποίηση συγκεκριμένου φυσικού ή νομικού προσώπου για την εγκατάσταση και τη χρήση του υπό διερεύνηση κατασκοπευτικού λογισμικού [σ.σ.: του Predator]», είπε η κ. Ρίζου, προσθέτοντας σε άλλο σημείο ότι δεν αποτελεί στοιχείο ενοχής η σχέση του κ. Λαβράνου με πολιτικά πρόσωπα. Υπενθυμίζουμε ότι ο κ. Λαβράνος έγινε κουμπάρος με τον ανιψιό του πρωθυπουργού Γρηγόρη Δημητριάδη στις 28.5.2022, μετά τα πρώτα ρεπορτάζ για το σκάνδαλο των υποκλοπών. Το 2022 ο κ. Λαβράνος είχε πει στην έρευνά μας ότι δεν είχε «μετοχική» σχέση με την Krikel που εμπλέκεται στο σκάνδαλο, αλλά παραδεχόταν για πρώτη φορά ότι συνεργαζόταν με την εταιρεία και είχε συμφέρον «να πηγαίνει καλά». Στην αγόρευσή της η κ. Ρίζου δεν αμφισβήτησε τη σχέση Λαβράνου - Krikel. Όμως, απέρριψε ότι αυτή αποτελεί στοιχείο ενοχής. «Ο κύριος εισαγγελέας ζητάει την ενοχή του κ. Λαβράνου ως εν τοις πράγμασι διαχειριστή της Krikel, η οποία συνδέεται με την Intellexa μέσω συναλλαγών και αδειών εξαγωγής [σ.σ.: του Predator] προς το υπουργείο Εξωτερικών. Αυτή η υπερβατική θεώρηση ενοχής είναι πρωτοφανής για μια ποινική δίκη». «Σε αυτή τη δίκη ο κ. Λαβράνος κατηγορήθηκε για πολλά, για πλαστές ταυτότητες, για κουμπαριές, για σχέσεις με πολιτικούς, για το ότι δήθεν πήγε στο Ισραήλ με πλαστό διαβατήριο, σε επίσημη κρατική αποστολή. Όμως, ακόμα κι οι σφοδρότεροι κατήγοροι του κ. Λαβράνου δεν μπόρεσαν να του αποδώσουν καμία κατηγορία για το Predator και δεν είπαν απολύτως τίποτα για τις υποκλοπές», πρόσθεσε η κ. Ρίζου, υποστηρίζοντας ότι οι δημοσιογράφοι που έκαναν έρευνα για το σκάνδαλο «στερούνταν του μεγαλύτερου προσόντος ενός δημοσιογράφου, της αντικειμενικότητας». Ο κ. Ματαράγκας υποστήριξε επίσης ότι η ερευνητική δημοσιογραφία επιστρατεύθηκε ως το «απόλυτο εργαλείο», ώστε να αναπτυχθεί το «αφήγημα για συμμετοχή ιδιωτών» στο Predator. «Οι δημοσιογράφοι έχουν ένα τρομερό πλεονέκτημα, το δημοσιογραφικό απόρρητο. Λένε ό,τι θέλουν και, όταν τεθούν στη βάσανο της εξέτασης, απαντούν ότι δεν μπορούν να αποκαλύψουν τις πηγές τους». Ο κ. Ματαράγκας δεν είναι απολύτως ακριβής. Κι αυτό γιατί η έρευνά μας τεκμηρίωσε με έγγραφα (και όχι με ανώνυμες πηγές) και την παρακολούθηση Κουκάκη από την ΕΥΠ και την εμπλοκή ιδιωτών στο σκάνδαλο των υποκλοπών. Με το πέρας των αγορεύσεων η δίκη εισέρχεται στην τελική ευθεία για τη δικαστική απόφαση.Ο πρόεδρος Νικόλαος Ασκιανάκης βρίσκεται τώρα ενώπιον δύο ιστορικών διακυβευμάτων για το μεγαλύτερο σκάνδαλο παρακολουθήσεων στην ιστορία της χώρας. Το πρώτο είναι αν θα καταδικάσει τους κατηγορουμένους για τα τρία πλημμελήματα. Το δεύτερο είναι αν θα ζητήσει επανεξέταση της υπόθεσης για κατασκοπεία και κακουργήματα, ώστε να υπάρξει πλήρης λογοδοσία για όσους κριθεί ότι έπληξαν το κράτος δικαίου και τη δημοκρατία με τις υποκλοπές ΕΥΠ - Predator.Επόμενη δικάσιμος: 26.2.2026, ώρα 10:00. Ευελπίδων, κτίριο 9, αίθουσα 10.
Διάβασε την έρευνά μας για το σκάνδαλο των υποκλοπών και στήριξε την ανεξάρτητη δημοσιογραφία του Reporters United 
στα σχόλια.
Thodoris Chondrogiannos, Νικόλας Λεοντόπουλος
Σχόλια