Γιάνης Βαρουφάκης - Naomi Klein συζητούν για την εξαπάτηση στην εποχή του AI.
======================
Βlogger:
...η επικοινωνία είναι πολύτιμο αγαθό. Η πραγματική επικοινωνία είναι απαραίτητο συστατικό μιας κοινωνίας. Επειδή η επικοινωνία είναι κάτι το άϋλο είναι και κάτι που δύσκολα μπορεί να αξιολογηθεί από τον πολύ κόσμο. Η εισαγωγή του ραδιοφώνου στην αρχή και της τηλεόρασης στη συνέχεια έδειξε σ' όλους την μεγάλη επίδραση της βιομηχανίας της πληροφορίας στις κοινωνίες συνολικά. Κι αν μερικοί δεν ήθελαν να το καταλάβουν, ήρθαν το social media για να ξεχειλώσει το πράγμα, για να δούμε το άτομο να "γεμίζει" πληροφορία - πληροφοριακά σήματα για την ακρίβεια - και να κατασκευάζεται ένας νέου τύπου άνθρωπος. Πριν προλάβουμε ως κοινωνίες να θεσμοθετήσουμε τα social media ένας άλλος ύφαλος ιδιαίτερα απειλητικός άρχισε να ξεπροβάλλει στον πληροφοριακό ωκεανό, τον ήδη απειλητικό και με πολλούς κινδύνους ωκεανό, αυτός ο ύφαλος της Α.Ι.
Αν δεν βιασθούμε να απαντήσουμε στη νέα πρόκληση, δεν θα μιλάμε για καταστροφή - όπως τώρα με την επίδραση των social media, αλλά θα μιλάμε για κατάρρευση...
Το παρακάτω κείμενο, από παλιότερη εγγραφή δείχνει κάποιους από τους κινδύνους:
Κατά
την φυσιολογία, ακόμα και φλυαρία έχει τα όριά της. Εντούτοις, δεν
υπάρχει νόμος της φύσης που να περιορίζει την ανοησία των όσων λέγονται.
Μπορώ κάλλιστα να ξεστομίσω την μεγαλύτερη βλακεία του κόσμου: ούτε
σπυρί στη γλώσσα θα βγάλω, ούτε θα πάθω κρίση επιληψίας. Δικαιούμαι
άραξε άλλης τιμωρίας; Κατά κανόνα, όχι. Ακόμα κι να επιβληθεί μια τέτοια
τιμωρία, δεν πρόκειται να είναι αυστηρή.
Πρώτα απ' όλα είναι
σπάνιο το να επισημάνει κανείς μια βλακεία. Ακόμα κι αν την επισημάνει,
δεν θα ' χει ούτε το χρόνο, ούτε την όρεξη, ούτε την ευκαιρία να την
αποδείξει. Ακόμα κι αν προσκομίσει αποδείξεις, ελάχιστοι θα είναι
εκείνοι που θα προσέξουν τις ενστάσεις του. Κι ακόμα κι αν τις προσέξει
κάποιος, δεν πρόκειται να τις αξιοποιήσει.
Τα ίδια ισχύουν
και ως προς το ψεύδος. Βεβαίως, αν το ψεύδος αφορά σε συγκεκριμένα
γεγονότα, μπορεί και να έχει αλγεινές συνέπειες για τον ψεύτη. Το ψεύδος
αυτού του είδους αποκαλείται συκοφαντία, απάτη, ψευδομαρτυρία. Μπορεί
ακόμα να καταλήξει στο δικαστήριο, αν και δεν είναι διόλου αναγκαίο.
Αντιθέτως, αν το ψεύδος αφορά σε μια ιδέα, σ' ένα πράγμα δηλαδή που δεν
μπορούμε να τ' αγγίξουμε ούτε να το δούμε, μένει ατιμώρητο. Ακριβώς όπως
μένει και η βλακεία.
Ονειρεύομαι ένα νέο νόμο της φύσης, εις
εφαρμογήν του οποίου κάθε άτομο θα εδικαιούτο μιας περιορισμένης
καθημερινής μερίδας λέξεων. Τόσες λέξεις την ημέρα - ούτε μια παραπάνω.
Κι όταν θα τις έχει πει κανείς αυτές τις λέξεις που δικαιούται, να μένει
μουγκός ίσαμε το άλλο πρωί.
Μια θανατερή σιωπή θα βασίλευε
εκεί γύρω στο μεσημέρι, μια σιωπή που θα διακοπτόταν που και που από
φράσεις όλο νόημα εκ μέρους εκείνων που έχουν ικανότητα να σκέφτονται
πριν μιλήσουν ή που, γι άλλους λόγους, φείδονται των λέξεών τους. Και
όπως τα λόγια αυτά θα διατρυπούσαν τη σιωπή, θα μπορούσαν επιτέλους να
ακουστούν.
Πώς και σε ποιόν κάνει κακό η βλακεία;
Η
πληροφόρηση είναι ο σύνδεσμός μας με την πραγματικότητα. Από την πιο
απλή μορφή της ("Ο αμανίτης ο μυοκτόνος είναι δηλητηριώδης", "Τα
πορτοκάλια είναι φαγώσιμα") ως λογοτεχνία, που είναι κι αυτή
πληροφόρηση, αλλά πιο σύνθετη.
Η πληροφόρηση είναι η βάση των
πράξεών μας. Μια λανθασμένη πληροφόρηση οδηγεί σε άφρονες πράξεις, κάτι
που οδηγεί που γνωρίζουν όσοι να φάνε αμανίτες μυοκτόνους επειδή τους
είχαν πει ότι ήταν πορτοκάλια. Ένα κακό ποίημα δεν είναι θανατηφόρο,
είναι όμως, με τον τρόπο του βλαβερό.
Πώς και σε ποιόν κάνει κακό το ψεύδος;
Προφανώς σ' αυτόν κατά του οποίου στρέφεται, εμμέσως όμως βλάπτει κι
όλους εμάς, αφού διαλύει το θεμελιώδες συστατικό της πληροφόρησης: την
εμπιστοσύνη. Το ψεύδος, δηλαδή η παραπληροφόρηση, χαρίζει στον ψεύτη ένα
άμεσο προσωπικό πλεονέκτημα, εις βάρος της κοινότητας. Ο ψεύτης είναι
παράσιτο. Αποδυναμώνει τον οργανισμό εντός του οποίου παρασιτεί, και
μπορεί να τον οδηγήσει σε αφανισμό.
Όταν δεν θα υπάρχει
εμπιστοσύνη, δεν θα υπάρχουν ψεύτες, αλλά ούτε και πληροφορίες - με λίγα
λόγια, δεν θα υπάρχει τίποτα. Θα χάσουμε την επαφή με την
πραγματικότητα να προσαρμόζουμε τις πράξεις μας και, επομένως, να
εξελισσόμαστε. Ο βλαξ και ο ψεύτης θα μας αφανίσουν.
Κι ύστερα, δεν θα μείνει παρά ο βλαξ.
Κείμενο του ΣΛΑΒΟΜΙΡ ΜΡΟΖΕΚ από το περιοδικό Lettre International. Μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης
Blogger: το προηγούμενο κείμενο έρχεται από το μακρινό 2001
=================
..και επειδή η Κυβέρνησης από την αρχή παίζει το παιχνίδι της επικοινωνίας - δεν λείψαν ποτέ τα ευρά για το ταϊσμα των δημοσιογράφων κατ' όνομα - σε βάρος του λαού με όλες τις συνέπειες, δείτε:
=====================
Σχόλια