Για την αυτοκτονία του κτηνοτρόφου στη Βροντού Πιερίας...

Elena Namini

Απ’ όταν έγινε γνωστή η αυτοκτονία του κτηνοτρόφου, δεν μπορώ να τον βγάλω από την σκέψη μου. Έφυγε από την ζωή πριν ακόμη αυτοκτονήσει. Και δεν «κατέρρευσε» όπως περιέγραψαν τα ΜΜΕ. Δεν λιποθύμησε από τον πόνο και το σοκ. Συνειδητά έδωσε τέλος στην ζωή του. Αν δεν έχεις νιώσει το δέσιμο του κτηνοτρόφου με τα ζώα του, ποτέ δεν θα μπορέσεις να κατανοήσεις ότι μαζί με αυτά έφυγε κι εκείνος. Πέτρωσε η ψυχή του πριν δώσει τέλος στην ζωή του.
Αυτό το δέσιμο, σαν να πρόκειται για ένα σώμα, το έχω δει και το έχω νιώσει πολλές Φορές. Θέλω να μοιραστώ μαζί σας μια εμπειρία που είχα πριν λίγα χρόνια, με έναν κτηνοτρόφο - φιλόσοφο, όπως τον αποκαλούσαν, στον τόπο του. Στο πλαίσιο μια επαγγελματικής περιοδείας, αποφάσισα να πάω στο χωριό του να τον γνωρίσω. Το χωριό του είναι ο Κρούστας, πάνω από την Κριτσά και λίγο πριν φτάσεις στο Οροπέδιο Καθαρού. Συνάντησα τον πρόεδρο του κτηνοτροφικού συλλόγου Λασιθίου και με συνόδευσε ο ίδιος. Όλοι τον γνώριζαν και τον σέβονταν τον Βάρδα. Λυραρογιάννη τον φώναζαν, γιατί όταν έπαιζε λύρα, « όλα τα ζωντανά του βουνού μαζεύονταν γύρω του και τον άκουγαν». Ετσι μου τον περιέγραψαν. Μου είπαν ότι δεν είναι εύκολο να τον συναντήσω, είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος άνθρωπος και ίσως να μην θέλει καν να με συναντήσει. Έπρεπε να αγγίξω κάποια χορδή της ψυχής του.
Τον βρήκα σε ένα ζωοτροφάδικο και καφενείο μαζί, στον Κρούστα. Ήταν γεμάτο κτηνοτρόφους και γυναίκα δεν πολυέμπαινε εκεί. Για αυτό μάλλον σταμάτησαν να μιλάνε όταν μπήκα και όλα τα μάτια έπεσαν πάνω μου. Άλλοι καθιστοί κι άλλοι όρθιοι, γύρω από μια μαντεμένια σόμπα, άκουγαν τον Λυραρογιάννη να τους μιλάει. Τον περίμενα ψηλό, γεροδεμένο και αγριωπό. Είδα έναν άνθρωπο ξερακιανό, μάλλον κοντό, σχεδόν ανέκφραστο. Ούτε όταν του συστήθηκα άλλαξε το ύφος του. Ετοιμαζόταν να φύγει..! Αδιέξοδο. Μου είχαν πει για την αγάπη του για την φιλοσοφία, οπότε αποφάσισα να αλλάξω προσέγγιση άμεσα «ξέρετε κύριε Βάρδα, δεν είμαι μόνο σύμβουλος, αλλά και λίγο… φιλόσοφος». Ήταν τολμηρό από μέρους μου, αλλά λειτούργησε!!! «Τι φιλόσοφος δλδ; Τι ξέρεις εσύ μικιό κορίτσι από φιλοσοφία; Για πε μου, τι είναι φιλοσοφία;» Μια ανεπαίσθητη πρόκληση την έπιασα στο βλέμμα του… «Κι όμως, μεταξύ άλλων σπούδασα φιλοσοφία. Αυτό με παρακίνησε να έρθω να σας γνωρίσω. Άκουσα ότι σας αποκαλούν φιλόσοφο».
«Μη ακους τι λένε. Βοσκός είμαι.» Ήταν δυνατή στιγμή! Μου έκανε τεστ ο άνθρωπος! Ήταν φοβερός! Χωρίς να μου δώσει χρόνο να σκεφτώ, άρχισε να με ρωτάει διάφορα τσιτάτα μεγάλων φιλοσόφων και ποιητών. Ακόμη και για φιλοσοφικές τάσεις που αποτυπώθηκαν και επηρέασαν αγώνες και κοινωνικές επαναστάσεις. Απ τους υπόλοιπους κτηνοτρόφους, καμιά 10αρια που ήταν γύρω του, δεν μιλούσε κανείς. Ολοι περίμεναν να δουν …πότε θα με πετάξει έξω ο Βάρδας!! Όμως δεν έγινε έτσι. Ο κυρ Γιάννης, έτσι τον λέω τώρα, είχε μια έμφυτη περιέργεια και ήθελε να πούμε κι άλλα. Ίσως να βρήκε και συνομιλητή που του προκαλούσε την περιέργεια! Με μεσολάβηση του προέδρου και φίλου σήμερα, μεταφερθήκαμε στο μόνο ανοικτό ταβερνάκι του χωριού. Εκείνος είχε εξαφανιστεί! Τον είδα σε λίγο να μπαίνει με την λύρα του.
Κάθισε δίπλα μου στο τραπέζι και ήταν σαν να μην έβλεπε κανέναν άλλον. Ακόμη κι αν έφευγαν δεν θα καταλάβαινε τίποτα!! Μου μίλησε για τα βιβλία που έγραψε, για τα τραγούδια που τραγούδησε, για τα ποιήματα που απήγγειλε και τις μαντινάδες του, για τους καλούς ανθρώπους που τον καλούσαν να συμμετέχει σε συναυλίες και στο τέλος… σοβάρεψε. Κι εκεί άρχισε να μου μιλάει για τα οζά του και τα αρνάκια που έχει και έτσι ξαφνικά βούρκωσε, έσπασε η φωνή του και άρχισε να κλαίει σαν μικρό παιδί. Έμεινα άφωνη! Κοίταξα τους άλλους στο τραπέζι. Μου έκαναν νοήματα με τα χέρια να μην μιλήσω. Σε λίγα λεπτά, είχα μπροστά μου έναν άλλο άνθρωπο. Τρυφερό, γλυκό, που με κοιτούσε λες και η ζωή του εξαρτιόταν από αυτή την κουβέντα. «Θέλω κάτι από σένα. Θέλω να μιλήσεις με όσο κόσμο περισσότερο μπορείς, απ’ αυτούς τους γραμματιζούμενους, για να μην σφάζουν τα αρνάκια με βάναυσο τρόπο. Δεν αντέχω να τα βλέπω. Αρρωσταίνω. Ματώνω κι εγώ. Ζωντανά τους περνούν το τσιγκέλι στο λαιμό και τα σέρνουν κρεμασμένα στη γραμμή. Ψυχορραγούν και πεθαίνουν. Άλλο νωρίτερα κι άλλο αργότερα. Είναι βάρβαρο. Σε κανένα ζωντανό δεν φέρνεσαι έτσι. Μακάρι να μπορούσα να τα ταΐζω όλα και να γεμίσω τα όρη αρνιά και πρόβατα. Όμως δεν μπορώ και τα πάω στο σφαγείο. Εκεί γίνεται μεγάλο κακό.» Ήταν σπουδαία εμπειρία και ο Γιάννης Βάρδας, ο θεός να τον έχει καλά για πολλά χρόνια ακόμη, είναι από τους πιο ωραίους ανθρώπους που έχω γνωρίσει.
Η αυτοκτονία του κτηνοτρόφου απ την Βροντού μου ξύπνησε αυτή την κατάθεση ψυχής του κυρ Γιάννη. Του λυράρη και φιλοσόφου βοσκού από τον Κρούστα. Πόσοι μπορούν να διανοηθούν το δέσιμο και τον πόνο των κτηνοτρόφων που έθαψαν τα κοπάδια τους τους τελευταίους μήνες; Ολοι μιλούν για οικονομική καταστροφή. Είναι όμως πολλά περισσότερα. Είναι κομμάτι της ζωής τους. Προέκταση της ψυχής τους. Πόσες τραγικές στιγμές και ιστορίες να βρίσκονται πίσω από τα 450.000 ζώα που σφαγιάσθηκαν; Για αυτό, ειδικά οι δημοσιογράφοι, σεβασμός. Όταν μιλάτε για αυτούς να γέρνετε το κεφάλι.

===============

https://www.facebook.com/reel/1617451505950761

...ας μην τρέφουμε ψευδαισθήσεις. Η καταστροφή της κτηνοτροφίας και γεωργίας είναι χτύπημα στη καρδιά της κοινωνίας. Σημαίνει την καταστροφή οικογενειών, ατόμων, μικροκοινωνιών που ανδρώνουν έναν ανθρωπότυπο που το γκουβέρνο απεχθάνεται. Μπροστά μας εξελίσσεται η εφαρμογή κοινωνικής μηχανικής για το ξερίζωμα ενός λαού, τον εξαδραποδισμό του, αφού γύρω από την τροφή δημιουργούνται, κτίζονται κοινωνικοί δεσμοί, συγκροτείται εν τέλει η κοινωνία... Συν - τροφή για να πάμε από το εγώ στην συντροφία στο μοίρασμα του βίου. Πώς άραγε μπορεί να είναι η ζωή χωρίς συνοδοιπόρους χωρίς συν-τρόφους;

================

Ο αφανισμός της ελληνικής κτηνοτροφίας

την Ιανουαρίου 07, 2026

------------------------------

Αυτοκτόνησε κτηνοτρόφος στην Πιερία. " Του έφσαξαν 1000 πρόβατα λόγω ευλογιάς"

την Ιανουαρίου 09, 2026

Υπάρχουν ένοχοι γι' αυτό το έγκλημα.

την Δεκεμβρίου 04, 2025
--------------------------

είναι η δολοφονία ενός πολιτισμού....

.https://www.facebook.com/reel/3715517775249605

====================

Αντώνης Ανδρουλιδάκης

"ΤΟ ΕΒΑΛΕ ΚΑΗΜΟ"

"Έχασα ένα παλληκάρι... μας θανάτωσαν τα πρόβατα. Χίλια πρόβατα και τα αρνιά μαζί... Το έβαλε καημό... Πήγε σήμερα και κρεμάστηκε." (Λόγια της πονεμένης μάνας του κτηνοτρόφου, ο οποίος απαγχονίστηκε σήμερα, στη Βροντού Πιερίας.)

Αυτή η φράση «το έβαλε καημό», η πιο εύστοχη λεκτική συμπύκνωση της νεοελληνικής πραγματικότητας, είναι συγκλονιστική ακριβώς γιατί δεν είναι ψυχολογικός όρος.

Είναι λαϊκή ανθρωπολογία του πόνου.

Δεν λέει «έπαθε κατάθλιψη».

Δεν λέει «είχε ψυχικά προβλήματα».

Λέει κάτι πολύ πιο βαθύ και πιο ακριβές:

ο καημός μπήκε μέσα του και τον έφαγε.

Στη λαϊκή γλώσσα, ο καημός δεν είναι συναίσθημα· είναι κατάσταση ύπαρξης. Είναι πόνος που δεν βρίσκει έξοδο, που δεν βρίσκει δικαιοσύνη, που δεν βρίσκει παρηγοριά. Είναι όταν η απώλεια δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά ταπεινωτική.

Όταν δεν σου παίρνουν απλώς το βιός σου, αλλά σου παίρνουν τη θέση σου στον κόσμο.

Αυτός ο άνθρωπος δεν «αυτοκτόνησε» με τη στενή έννοια.

Συντρίφτηκε. Όπως χιλιάδες άλλοι!

Από ένα Σύστημα που του πήρε τα πάντα και δεν του άφησε ούτε λόγο, ούτε αποκούμπι, ούτε ελπίδα αποκατάστασης.

Και η μάνα του το είπε όπως μόνο μια μάνα μπορεί:

όχι με όρους αιτιών και ευθυνών, αλλά με όρους ρήξης της καρδιάς.

«Το έβαλε καημό.»

Δηλαδή:

δεν άντεξε να ζει χωρίς αξιοπρέπεια.

Δεν άντεξε να κοιτά τον εαυτό του μέσα στην απόλυτη αδικία.

Δεν άντεξε να σηκώσει μόνος του έναν πόνο που έπρεπε να σηκώνει η Πολιτεία.

Αυτή η φράση δεν είναι απλώς θρήνος.