Κτηνοτρόφος απαγχονίστηκε στην Βροντού Πιερίας, όταν του θανάτωσαν 1600 αιγοπρόβατα. Ακούσαμε στις ειδήσεις. Και μάλιστα όχι σε κεντρικά κανάλια. Ό τι κι αν αυτό σημαίνει για τους δημοσιογράφους, την κρίση και την κριτική τους απέναντι στα γεγονότα. Κάντε τώρα το συγκεκριμένο γεγονός εικόνα. Την αυτοχειρία ενός βοσκού επειδή του εξόντωσαν το κοπάδι…
Πρόκειται, τουλάχιστον σε συμβολικό επίπεδο, για σύγχρονη τραγωδία. Πρόκειται για την μεθοδευμένη έκλειψη-εξόντωση της φύσης ως αρχέγονης υπόστασης έξω από την ανθρώπινη δράση, αλλά και την ανήκεστη διάρρηξη της αδιαμεσολάβητης σχέσης μας προς αυτή. Μια σχέση που ο τεχνοκρατικός πολιτισμός καταστρέφει. Πρόκειται ουσιαστικά για μιαν Νέμεση χωρίς Κάθαρση. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
Αυτό που κατέθλιψε έως θανάτου τον βοσκό-ποιμένα, δεν ήταν η οικονομική χασούρα, αλλά η απώλεια του ποιμνίου. Η καταστροφή της σχέσης. Το κόψιμο του δεσμού. Το χάσιμο του νοήματος της ζωής του. Ένα νόημα που όλοι ψάχνουμε και που στην περίπτωση του κτηνοτρόφου, το αντικατέστησε με την εκούσια, προσωπική του θυσία. Μετά την ακούσια θυσία του κοπαδιού του. Διάβολε, για ψυχές μιλάμε εδώ. Έστω και αλόγων (;) όντων. Άλλος χάνει το σκυλάκι του και τρελαίνεται, άλλος τα πρόβατα του και αυτοκτονεί απ’ τον καημό του, όπως σπάραξε η μάνα του.
Έναν καημό που ποτέ δεν θα καταλάβει το απρόσωπο, αμείλικτα ορθολογικό κράτος. Έναν καημό, τελευταία απόδειξη ανθρωπιάς. Ή καλύτερα ενσυναίσθησης του ενός έμβιου όντος προς το άλλο. Τα ως τώρα στοιχεία λένε ότι έχουν θανατωθεί – όπως έχουν θανατωθεί – πάνω από μισό εκατομμύριο ζώα! Χωρίς ουσιαστικά να κατανοήσει κανείς το γιατί και χωρίς να ανοίξει ρουθούνι. Υπάρχουν πολύ σοβαρές αντιρρήσεις και συγχρόνως έντονες καταγγελίες για πολιτικές σκοπιμότητες. Αναζητήσετε και εδώ τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τους οπεκεπέδες του.
Κανείς δεν θα τον κλάψει…
Θα μου πείτε, γι’ αυτό δεν εκτρέφονται τα ζώα; Για να σφάζονται! Όμως ακόμη κι αυτή η στυγνά πρακτική διαδικασία εκμετάλλευσης του ζωικού κεφαλαίου και η ανάλωση-κατανάλωση του ακολουθεί μια κανονικότητα, έχει ένα τυπικό επιλογής και ανώδυνης θανάτωσης. Δεν χαρακτηρίζεται από αυτή την ισοπεδωτική εξολόθρευση που αγγίζει τα όρια της γενοκτονίας. Σαν τον βοσκό – σκιαγράφηση του Καλού Ποιμένα – του Παπαδιαμάντη, ο αυτόχειρας κτηνοτρόφος δεν βρίσκει νόημα ζωής μακριά από το κοπάδι του. Κι αυτό τον οδηγεί στον θάνατο. Το τόσο δραματικό και απόλυτο τέλος του κόσμου του.
Κι όμως. Για αυτόν τον ανώνυμο βοσκό και για την θυσία του εμπρός στην ακατανόητη για το μυαλό και την συνείδηση του, βία του κράτους, κανένας δεν θα κλάψει πέρα απ’ την μάνα του. Κανείς δεν θα γράψει ένα θρηνητικό τραγούδι, πέρα από το στωικό μοιρολόι της. Αυτοί οι άνθρωποι, οι τόσο ακατανόητοι σ’ εμάς τους αστούς κανίβαλους που βλέπουμε τα ζώα τους σαν μπριζόλες ή παϊδάκια, τείνουν να εκλείψουν μαζί με το φυσικό περιβάλλον, την φύση με την οποία συνυπήρξαν αρμονικά κι όχι ανταγωνιστικά αιώνες τώρα.
Όπως εκλείπουν δραματικά, δεκαετία την δεκαετία, οι αληθινοί αγρότες, οι ερωτευμένοι με την παραγωγή τους, αντικαθιστάμενοι από εργολάβους των γεωργικών εκτάσεων που χρησιμοποιούν αλλοδαπούς εργάτες και από υπέρβαρους αγροτοσυνδικαλιστές που διεκδικούν κι άλλα επιδόματα, αλλά και τις προνομίες των κρατικών υπαλλήλων που τελικά είναι. Η υπαρξιακή σχέση με τη γη απέλιπε δραματικά και τα πανάκριβα τρακτέρ τα έχουν οι αρειμάνιοι ιδιοκτήτες τους για να κλείνουν τους δρόμους – όταν δεν τους διασχίζουν με τις Φεράρι που τους αγόρασε η μαμά τους. Είμαι άδικος; Υπερβάλλω; Ίσως…Δεν είμαι όμως υποκριτής όπως είναι οι περισσότεροι “αδικημένοι”, ή αδικημένοι του κυρίαρχου μας συστήματος. Που πάντως πυορροεί δραματικά…
ΥΓ. Η αυτοχειρία του τσοπάνου στην Πιερία συνέπεσε με το αποτρόπαιο φονικό του ανήλικου στις Σέρρες ο οποίος δολοφόνησε με τις γροθιές του τις ίδιες τον ηλικιακά μεγαλύτερό του (!) δεκαεφτάρη, ερωτικό αντίζηλο. Συσχετίζω τα δύο γεγονότα και δεν τα θεωρώ άσχετα. Πρόκειται για εκείνη την επαρχία που επιδεικτικά αγνοούμε και για την οποία ενδιαφερόμαστε ελάχιστα.
Και πρόκειται για μίαν απροκάλυπτη, σωματική βία η οποία ασκείται καθημερινά στα σχολεία, στα πάρκα, στους δρόμους και αντανακλά την βία που ενδημεί πια στην κοινωνία μας. Ο επιθετικός, εγκληματικός συχνά, τρόπος που οδηγούμε, αλλά και η ανυπαρξία σχετικής αστυνόμευσης δείχνουν το βαθμό της συλλογικής παρακμής… Κι αυτή η σχεδόν θεσμοποιημένη βία φτάνει βέβαια κι ως τα κράσπεδα του κράτους του ίδιου. Του μεγάλου παραγωγού και εμπνευστή της!
===============
Σχόλια