Σε απόγνωση βρίσκεται ο κόσμος της υπαίθρου μετά τη μαζική απώλεια εκατοντάδων χιλιάδων ζώων από τις ζωονόσους που πλήττουν τη χώρα, με τους κτηνοτρόφους να κάνουν λόγο για οικονομική και κοινωνική καταστροφή. Το Αγροτικό Κτηνοτροφικό Κόμμα Ελλάδας (ΑΚΚΕΛ) παρεμβαίνει δημόσια, περιγράφοντας με δραματικούς τόνους την κατάσταση στα χωριά και καταγγέλλοντας την αποτελεσματικότητα των μέτρων που εφαρμόζονται.
Όπως επισημαίνει, η πολιτική της μαζικής θανάτωσης δεν αναχαιτίζει την εξάπλωση των ασθενειών, ενώ την ίδια στιγμή – σύμφωνα με το κόμμα – υπήρχε δυνατότητα άμεσης πρόσβασης σε εμβόλια μέσω ευρωπαϊκών μηχανισμών. Το ΑΚΚΕΛ ζητά αλλαγή στρατηγικής, προειδοποιώντας ότι χωρίς άμεσο εμβολιασμό η ελληνική κτηνοτροφία κινδυνεύει με οριστική κατάρρευση.
Ακολουθεί η σχετική ανακοίνωση:
«ΑΚΚΕΛ: 550.000 ζώα χαμένα. Κι εμείς εδώ, να κοιτάμε και να πονάμε
Στο καφενείο του χωριού μου δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια. Ούτε μεγάλα ψέματα δήθεν ειδικών. Εκεί ακούς την αλήθεια όπως βγαίνει από την ψυχή. Κι αυτές τις μέρες, η ψυχή της υπαίθρου είναι βαριά. 550.000 ζώα θανατωμένα από ευλογιά και πανώλη. Πάνω από μισό εκατομμύριο ψυχές σκοτωμένες άδικα. Κοπάδια που μεγάλωσαν με κόπο, με ιδρώτα, με ξενύχτια. Κι όλα χάθηκαν μέσα σε λίγες εβδομάδες.
Και ο κτηνοτρόφος; Στέκεται μπροστά στο άδειο μαντρί και δεν ξέρει τι να πει.
Ούτε τι να σκεφτεί. Μόνο πονάει. Η “βιοασφάλεια” δεν σταματάει ούτε κουνούπι. Στο καφενείο γελάνε πικρά όταν ακούν για δήθεν «μέτρα βιοασφάλειας» και ανοησίες καλοπληρωμένων ειδικών της ΝΔ. Γιατί ξέρουν ότι η ευλογιά μεταδίδεται:
- με κουνούπια και έντομα,
- με τα πουλιά,
- με τα ποντίκια,
- με τον αέρα.
- και με πολλούς άλλους παράγοντες
«Τι να κάνω;» λέει ο κτηνοτρόφος. «Να βάλω μάσκα στο κοπάδι; Να κυνηγάω τα κουνούπια με τη βέργα; Με τα πουλιά, τον αέρα, τα ποντίκια, τι θα κάνω;». Η πραγματικότητα είναι απλή: Αυτός ο ιός δεν σταματάει με κορδέλες χαρτιά και πρόστιμα των χαρτογιακάδων που παριστάνουν τους ειδικούς.
Η θανάτωση δεν είναι λύση. Είναι μαχαίρι στην καρδιά από ανθρώπους που θεωρούν ότι το να σκοτώνουν είναι ιατρική πράξη, από άρρωστα μυαλά. Κάθε μέρα θάβουν ζώα. Κάθε μέρα κλείνουν μαντριά και στάβλοι. Κάθε μέρα ένας άνθρωπος της υπαίθρου χάνει το βιος του, χίλια πρόβατα σκοτώνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη μέσο όρο ημερησίως και την άνοιξη έρχεται η κόλαση του Δάντη. Και το χειρότερο; Ο ιός συνεχίζει. Σαν να μην έγινε τίποτα. Αν η θανάτωση ήταν λύση, θα το βλέπαμε. Αντί γι’ αυτό, βλέπουμε μόνο καταστροφή.
Τί είπε ο Επίτροπος Βαρχελί και γιατί στο καφενείο σηκώνονται φρύδια; Ο Επίτροπος δεν είπε ότι υπάρχει εγκεκριμένο εμβόλιο. Είπε όμως κάτι που κάνει τον κόσμο να χτυπάει το τραπέζι, το οποίο αποκρύπτουν ο Τσιάρας, ο Κέλλας και οι ειδικοί των λάκκων, οι γαλάζιοι "επιστήμονες":
- Η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Εμβολίων έχει 400.000 δόσεις έτοιμες,
- η Ελλάδα μπορεί να τις πάρει άμεσα,
- και αν χρειαστούν κι άλλες, η ΕΕ θα τις πληρώσει.
Τότε, στο καφενείο, πέφτει η σιωπή. Γιατί όλοι καταλαβαίνουν τι σημαίνει αυτό:
- Η λύση υπήρχε.
- Ήταν εκεί. Ήταν πληρωμένη.
- Και δεν την ζήτησαν.
- Και μετά ακούμε ότι “τα εμβόλια είναι αμφιβόλου ποιότητας”
Εδώ ο κόσμος αγριεύει:
- «Δηλαδή η Ευρώπη κρατάει εμβόλια που δεν κάνουν;»
- «Δηλαδή η Κομισιόν θέλει να μας καταστρέψει;»
- «Δηλαδή ο επίτροπος έχει κρυφή ατζέντα;»
Κανείς στο καφενείο δεν το πιστεύει αυτό. Γιατί δεν στέκει. Γιατί δεν έχει λογική. Γιατί δεν έχει βάση. Και τότε η κουβέντα γίνεται βαριά: «Αν υπήρχε λύση και δεν την πήραν, ποιος φταίει για τα 550.000 ζώα»;
Η ύπαιθρος δεν αντέχει άλλο.Ο κτηνοτρόφος δεν είναι αριθμός στα τεφτέρια του Τσιάρα και του Μπιλλίνη. Είναι άνθρωπος. Με οικογένεια. Με χρέη. Με όνειρα. Με ζώα που τα μεγάλωσε σαν παιδιά του. Και τώρα βλέπει το μαντρί άδειο. Και δεν ξέρει αν θα ξανασταθεί στα πόδια του.
Ο εμβολιασμός δεν είναι απλά μια ιδέα. Είναι σωσίβιο. Ο εμβολιασμός ακόμη και με μη εγκεκριμένα εμβόλια, όπως επιτρέπει η ΕΕ, είναι ο μόνος τρόπος να σωθεί ό,τι απέμεινε. Στα καφενεία το λένε καθαρά: «Ή εμβολιάζουμε, ή τελειώσαμε».
Η χώρα έχει δύο δρόμους:
- Να προστατεύσει την παραγωγή.
- Ή να συνεχίσει να θάβει ζώα και ανθρώπους της υπαίθρου.
Και ο κόσμος θα θυμάται. Γιατί ο πόνος δεν ξεχνιέται».
-------------------------
To σχέδιο ....
Η σημασία των αγροτών και ο ρόλος του κράτους
Blogger:
Από
το 2010 και μετά, για όσους κατάλαβαν που πάει το πράμα, η γη είναι ο
στόχος (εξ' ου και η απορρόφηση της Αγροτικής Τράπεζας).Όταν παίρνεις τη
γη, ξεριζώνεις κάποιους ατίθασους που θα χειραγωγηθούν στη συνέχεια
εύκολα, αφού εν τω μεταξύ έχεις τον τρόπο να κάνεις τη ζωή τους αβίωτη. Ο
ανθρωπότυπος του μικροπαραγωγού είναι δύσκολος στη χειραγώγισή του,
αφού είναι αυτάρκης και το σημαντικότερο: ολιγαρκής! "Δεν τους
χρειαζόμαστε: εμείς θέλουμε εύπλαστο ανθρώπινο δυναμικό, χωρίς ρίζες,
χωρίς αρχές, εν ανάγκκη χωρίς μνήμες που μοιραία κτίζει κάποιος με τον
τόπο (του)".
Ας θυμηθούμε την αξία της μικροϊδιοκτησίας και του μικροπαραγωγού, που περιγράφει γλαφυρά ο Θραξ Αναρμόδιος
Την λατινική λέξη προλετάριος την χρησιμοποίησε ο μαρξισμός για να περιγράψει εκείνον ο οποίος 1) δεν έχει προσωπική ατομική περιουσία και 2) το μόνο του έσοδο προέρχεται από την ικανότητά του να εργάζεται (όταν έχει εργασία). Δηλαδή από την πώληση της ικανότητάς του προς εργασία, στην αγορά εργασίας.
Στην Ελλάδα, λόγω των δικών μας ιδιομορφιών (υψηλό ποσοστό ιδιοκατοίκησης, μικρή έγγεια ιδιοκτησία, μεγάλο αριθμό αυτο-απασχολούμενων, σφιχτο-δεμένες οικογένειες και σόϊα, κλπ) δεν είχαμε ποτέ προλεταριάτο σε μεγάλο ποσοστό. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
Από δω και πέρα θα έχουμε, λόγω της καταστροφής που υποστήκαμε.
Ο προλετάριος, μη έχοντας ουσιαστικά ρίζα στον τόπο του, εφόσον ΔΕΝ διαθέτει σπιτάκι-χωραφάκι-μαγαζάκι, αναγκάζεται να ξενητεύεται προς αναζήτηση καλύτερων συνθηκών εργασίας. Αυτό έχει μια ψυχολογική επίπτωση σε αρκετούς ανθρώπους, ανάλογα βέβαια και με την ιδιοσυγκρασία του καθενός. Από δω βγαίνει ο λόγος που άσκεφτα λένε μερικοί: «όπου γης και πατρίς».
Ο έχων σπιτάκι-χωραφάκι-μαγαζάκι ονομάζεται από τον μαρξισμό «μικροαστός» και αντιμετωπίζεται περίπου ως βδέλυγμα. Ο έχων σπιτάκι-χωραφάκι-μαγαζάκι θεωρείται από την ελληνική δημοκρατική παράδοση ως η βάση και ο στύλος της δημοκρατίας. Η μικρή ατομική περιουσία και ο ανεξάρτητος μικρο-παραγωγός είναι ο στύλος της δημοκρατίας. Οχι ο προλετάριος. Ο ίδιος ο Κ. Μαρξ βέβαια κάπου στα γραπτά του αναγνωρίζει πως η βάση των αρχαίων ελληνικών δημοκρατιών ήταν ο «ελεύθερος παραγωγός και ο μικροϊδιοκτήτης».
Μας θέλουν λοιπόν προλετάριους, ανακατωμένους με προλετάριους από άλλα έθνη και άλλους πολιτισμούς. Είτε στην χώρα μας, είτε σε άλλες χώρες. Ο λόγος είναι πως «κάθε μειονότητα καταλαβαίνει μόνο τον εαυτό της» ουσιαστικά (όπως το περιγράφει ο Φ. Ενγκελς). Και αυτό δυσκολεύει έως και ακυρώνει την πολιτική συνεννόηση και συναίνεση ανάμεσα σε ανθρώπους από αυτά τα διαφορετικά έθνη και τις κουλτούρες των προλεταρίων που ανταγωνίζονται ως ομάδες μεταξύ τους για να κερδίσει ο καθένας μια θέση εργασίας, του ξεροκόμματου.
- Μόνο μια εθνική κοινωνία με συνείδηση του εαυτού της ως κοινωνία, δηλαδή έθνος, μπορεί να φτάσει στην πολιτική συνεννόηση εκείνη που χρειάζεται για να απαιτήσει ως σύνολο την πολιτική εξουσία από τους εξουσιαστές του. Δηλαδή να απαιτήσει δημοκρατία και δικαιοσύ΄νη.
Γι’ αυτό γίνονται όλα. Γι’ αυτό πολεμάνε το έθνος, την θρησκεία και έχουνε βαλθεί να μας κάνουν όλους πάμπτωχους.
Θραξ Αναρμόδιος
================
-------------------
Σχόλια