JDD: Γιατί η Δεξιά πρέπει να κερδίσει την μάχη των ιδεών ενάντια στην Αριστερά

 Από οκνηρία, η δεξιά έχει παραμελήσει να επκαιροποιήσει τον αξιακό της πλούτο και να δώσει έτσι νέο νόημα και σφρίγος στην πολιτική της : την ακομπλεξάριστη αγάπη για την πατρίδα, την υπεράσπιση των ελευθεριών, το πάθος για μεγαλείο, το αίσθημα ευθύνης, την ανάγκη για τάξη και την επιθυμία για αρμονία στον δημόσιο βίο των πολιτών.

Η δεξιά πρέπει να ανακαλύψει ξανά τις πολιτιστικές της ρίζες για να αποφύγει να εμφανίζεται ως ένας απλός διαχειριστής της δημόσιας ζωής, που διακρίνεται από την αριστερά μόνο στο παιχνίδι του εκλογικού ανταγωνισμού. Κυρίως πρέπει να πάψει να αυτοακρωτηριάζεται, εμφανιζόμενη ως τίποτε άλλο από μία σειρά από πολιτικά τζάκια απογυμνωμένα από κάθε διεκδικητική πολιτική κουλτούρα. Η σεμνοτυφία της την οδήγησε να εγκαταλείψει τον πολιτικό αγώνα προς όφελος της αριστεράς, η οποία δεν είχε τη μετριοφροσύνη της. Ο συντηρητικός ασχολείται με την πολιτική χωρίς να το παραδέχεται, σοβαρά, αλλά χωρίς να παίρνει τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά.
Η δεξιά έχει αφήσει τον εαυτό της στις ενοχές που της έχει δημιουργήσει η Αριστερά, η οποία, από την ίδρυσή της το 1789 με την Γαλλική Επανάσταση, της εξαπολύει συνεχώς αναθέματα, μουδιάζοντας την επιρροή της και δίνοντάς της μια ένοχη συνείδηση. Ήταν πάντα «ορθότερο» να είσαι με την αριστερά ακόμα κι αν όταν όλα ήταν λάθος στην αριστερά. Η δεξιά εγκατέλειψε τη μάχη των ιδεών και κατέληξε να πιστεύει η ίδια ότι μια συντηρητική κουλτούρα ήταν μια ανωμαλία. Ο χώρος της σκέψης έγινε αποκλειστικός τομέας της αριστεράς, στον οποίο μόνο λίγοι γενναίοι ακομπλεξάριστοι δεξιοί τολμούσαν να εισέλθουν. Παραδεχόμενη την πνευματική ήττα, η δεξιά φοβάται τόσο πολύ τους αντιπάλους της που προτιμά να αγκαλιάσει τους κώδικες, τα λόγια, ακόμη και τις ιδέες τους. Παγιδεύεται στους κώδικες που την ο αντίπαλος της της έχει φτιάξει για αυτήν. Ποτέ δεν κερδίζεις στο έδαφος που επιβάλλει ο αντίπαλός σου. Οι παραχωρήσεις που έγιναν στην αριστερά δεν της έχουν χαρίσει καμία αναγνώριση παρά μόνο όλο και περισσότερη περιφρόνηση. Το μόνο που της απέμεινε ήταν οι δάφνες του πραγματισμού. Αποτυγχάνοντας να κερδίσει ξανά την κοινή γνώμη, η δεξιά αρκέστηκε στο να εμφανίζεται ως ένας αποτελεσματικός, επιτυχημένος διαχειριστής των δημοσίων υποθέσεων. Κανείς διαχειριστής όμως δεν ενσάρκωσε ποτέ ένα πολιτικό όραμα.
Le Journal du Dimanche

Σχόλια