Νικόλαος Παπαπαναγιώτου Ο φίλος μου ο Ανδροκλής
Στην άκρη μιας λωρίδας γης, εκεί που η Χαλκιδική ακουμπά το κύμα και ο ήλιος φιλάει τα πεύκα, ζούσε ο φίλος μου ο Ανδροκλής με τη γυναίκα του. Δεν ήταν μεγάλοι στα λόγια, ούτε στα σχέδια. Ήταν όμως μεγάλοι στη φροντίδα. Κρατούσαν μια καντίνα, μικρή σαν κουκούτσι ελιάς, μα γεμάτη ζωή. Εκεί, κάτω από τα πεύκα με θέα την θάλασσα, σέρβιραν σπιτικές λιχουδιές, χαμόγελα, και μια απλότητα που δεν αγοράζεται με χρήμα.
Κάθε πρωί ο Ανδροκλής πότιζε τις γλάστρες, κι η κυρά του σκούπιζε το χαλικάκι μπροστά από τα τραπεζάκια σαν να υποδεχόταν βασιλιάδες. Και κάθε βράδυ, έκλειναν τα φώτα σιγά, σαν να καληνύχτιζαν τον τόπο.
Δεν πλούτισαν ποτέ. Μα ούτε και τους έλειψε κάτι. Είχαν τον σεβασμό των πελατών, την ευχή των περαστικών και την αίσθηση πως κάνουν κάτι τίμιο.
Ώσπου μια μέρα, ήρθε το Τέρας.
Δεν είχε δόντια, ούτε νύχια. Μα φορούσε κουστούμι και κρατούσε χαρτιά με σφραγίδες. Είχε ονόματα πολλά — «Φορολογία», «Τέλη κατάληψης κοινόχρηστου χώρου», «Ανασφάλιστο προσωπικό», «Ταμειακές μηχανές με QR και διασύνδεση σε πλατφόρμες», «Αναδρομικά πρόστιμα», «Ελάχιστο ημερομίσθιο για σεζόν». Μιλούσε με γλώσσα δυσνόητη και λογάριαζε μόνο αριθμούς.
Κι ο Ανδροκλής, που ήξερε να λογαριάζει πόσα αυγά χρειάζονται για ομελέτα και πόσο αλάτι μπαίνει στη σάλτσα, βρέθηκε ξαφνικά να μετρά πρόστιμα, να απαντά σε πλατφόρμες, να κάνει "σεμινάρια ψηφιακής εποπτείας", και να ξυπνά με το άγχος αν θα του επιτρέψουν άλλη μια χρονιά άδεια λειτουργίας για την καντίνα του – τη δική του, χτισμένη με τον ιδρώτα του.
Του είπαν πως δεν αρκεί να είσαι καλός μάγειρας. Πρέπει να έχεις νομικό, λογιστή, τεχνικό ασφαλείας και σύμβουλο επιχειρήσεων.
Του είπαν πως πρέπει να βάλει POS τελευταίας τεχνολογίας, και να πληρώνει συνδρομή για την πλατφόρμα που ελέγχει τα τιμολόγιά του σε πραγματικό χρόνο.
Του είπαν ότι για να ανανεώσει την άδεια, πρέπει να αποδείξει ότι δεν παραβιάζει τον αιγιαλό – παρότι εκεί γεννήθηκε.
Του είπαν πολλά. Πιο πολλά απ’ όσα μπορεί να σηκώσει η πλάτη ενός ανθρώπου που έμαθε να δουλεύει με τα χέρια και με την καρδιά.
Κι έτσι, ένα πρωί του Μάη, η καντίνα έμεινε κλειστή. Τα τραπέζια άδειασαν. Οι γλάστρες ξεράθηκαν. Οι τουρίστες ρωτούσαν: «Τι έγινε; Πού είναι ο Ανδροκλής;».
Εγώ ήξερα. Ο φίλος μου ο Ανδροκλής δεν έκλεισε επειδή κουράστηκε. Έκλεισε γιατί το Τέρας αποφάσισε πως δεν χωρούν οι μικροί στον χάρτη. Θέλει μόνο μεγάλους, με brand και επενδυτικά πακέτα, με δικηγορικά τμήματα και σχέδια πενταετίας.
Ο τόπος όμως, φίλε μου, δεν ζει από τους μεγάλους. Ζει από τους Ανδροκλήδες.
Κι όσο θα υπάρχουμε εμείς να τους θυμόμαστε, δεν θα έχουν χαθεί. Ίσως μια μέρα να βρουν ξανά τόπο να φυτέψουν τις γλάστρες τους σε κάποιο μέρος που να τους θέλει και να μην τους κυνηγά...
------------------------------
Blogger:
"...Η Γενοκτονία στρέφεται κατά της εθνικής ομάδας ως μία οντότητα, και οι ενέργειες που πραγματοποιούνται, στρέφονται κατά ιδιωτών, όχι με την ιδιότητά τους ως ιδιώτες, αλλά ως μέλη της εθνικής ομάδας. H Γενοκτονία έχει δύο φάσεις: 1) την καταστροφή του εθνικού προτύπου της καταπιεσμένης ομάδας και 2)την επιβολή του εθνικού προτύπου του καταπιεστή. Μετά την επιβολή, ο καταπιεσμένος πληθυσμός αποφασίζει αν θα παραμείνει ή θα φύγει ενώ ταυτόχρονα με την απομάκρυνση του πληθυσμού πραγματοποιείται και ο Εποικισμός από τους πληθυσμούς του καταπιεστή»..."
----------------------
---------------------
-------------------------------
------------------------
-----------------------
===========
Θανάσης Πολυζόπουλος
Θέλουν την Ελλάδα πόρνη
να τους ανοίγει τα σκέλια στην ποδιά της Ακρόπολης
να προμηθεύει μισοτιμής το ρίγος της αμαρτίας
στις μαραγκιασμένες από τον πουριτανισμό ψυχές τους.
Μας θέλουν γκαρσόνια, ταβερνιάρηδες, μαστροπούς, βαρκάρηδες,
επιβήτορες, καμπαρετζήδες, μπουζουξήδες, χασισέμπορους,
αχ αμαν αμαν και συρτάκι, αμε και Ζόρμπα δη Γκρηκ
κι αυτοί ν’αρμέγουν τον τόπο, το κρασί, το λάδι, τα πορτοκάλια,
τις ντομάτες, τα ροδάκινα, το βαμπάκι, τα μάρμαρα, το βωξίτη,
το λιγνίτη, τα μεταλλεύματα και τον ιδρώτα του κόσμου.
Κοίτα που καταντήσαμε,
κάθε πολιτικός και κόκκινο φαναράκι στην πόρτα του
και τ’όνομά του φωτισμένο σε ταμπελίτσα πλάι στο κουδούνι.
Λουιζ Κλάρα Ρόζα Ντολόρες.
[…]
Παραμερίστε διαφορές με Παπατζήδες ή Σβωλοτσιριμώκους,
παράπονα και μνησικακίες
για Λίβανους και Δεκέμβρηδες και λοιπά.
Όλοι μαζί, όλοι μαζί, να σώσουμε τον τόπο,
γιατί η Γερμανίδα λύσσαξε και θα τον ξεπατώσει….
[…]
-Φοβάμαι πως δε θα την αποφύγουμε τη δικτατορία.
-Γιατί τώρα τι έχουμε; ρώτησε ο Βάρναλης.
Έχουμε δικτατορία των δοσίλογων με φερετζέ.
Την παρουσιάζουμε για «αληθινή δημοκρατία».
Και η δουλειά τους – δηλαδή η προδοσία του λαού – γίνεται.
Καμαρώστε καθεστώς: πατημένο σύνταγμα,
κυβέρνηση μειοψηφίας, χιτλερική νομοθεσία, αστυνομοκρατία, παρακρατικοί δολοφόνοι, γερμανοντυμένοι «πατριώτες» και λοιπά
[…]
Σε άλλες χώρες που οι πολίτες ξέρουν τα δικαιώματά τους
θα είχε αλλάξει από καιρό τέτοια κατάσταση.
Εδώ τα εδραιωμένα συμφέροντα, η μονοπωλιακή εκμετάλλευση,
τα “κλειστά επαγγέλματα” , το συνάλλαγμα
που σπαταλιέται σε πολυτέλειες και αργομισθίες…
Τετρακόσια χρόνια σκύβαμε το κεφάλι,
όταν σήκωνε τη φωνή κι ο τελευταίος αγάς.
Ενάμιση αιώνα τώρα ελεύθερο κράτος
κι ακόμη μας δυναστεύουν αγάδες κάθε λογής,
από τον εισπράχτορα του λεωφορείου ως το διοικητή της Εθνικής,
απ’ τον Βαν Φλητ ως τους εξοχότατους Πιουριφόι - Λαμπουίς,
τους ανθύπατους της νέας Ρώμης στο κρατίδιο των Γραικύλων…
---------------------Στρατής Τσίρκας: "Η χαμένη άνοιξη" (απόσπ.)
Σχόλια