Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας πρωτοστάτησε στην επανεκλογή της κυρίας Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Παρά τις πάμπολλες ενστάσεις για το πρόσωπο της Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία είχε αποδειχθεί τουλάχιστον ανεπαρκής κατά την πρώτη θητεία της, αρκετοί ήλπιζαν ότι αυτή η ένθερμη υποστήριξη θα έφερνε και κάποια οφέλη για τη χώρα μας. Προφανώς, κανείς δεν περίμενε ότι η Ελλάδα θα γινόταν ξαφνικά ο παίκτης-κλειδί στα πολιτικά πράγματα, αλλά τουλάχιστον υπήρχε η αίσθηση ότι θα αποκτούσαμε μία πιο ισχυρή φωνή στο ευρωπαϊκό τραπέζι. Ακόμα και όταν η κυρία φον ντερ Λάιεν λάμβανε τις πολυσυζητημένες επιστολές του Έλληνα Πρωθυπουργού αλλά περιοριζόταν σε μία απλή διαβεβαίωση ότι θα τις διαβάσει, ορισμένοι επέμεναν πως παρασκηνιακά, οι προτάσεις της Αθήνας αποκτούσαν όλο και μεγαλύτερο μομέντουμ. Δυστυχώς όμως, οι προσδοκίες αυτές έπεσαν στο κενό με τον πιο καταφανή τρόπο το προηγούμενο Σάββατο, όταν η Ελλάδα δεν συμπεριλήφθη ούτε ως αναπληρωματική στη Συνόδο Κορυφής για την Ουκρανία που διοργανώθηκε στο Λονδίνο. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
Η απουσία της Ελλάδας από τη Σύνοδο δεν ήταν απλώς απογοητευτική ως
σύμπτωμα της χρόνια πάσχουσας ελληνικής διπλωματίας. Ήταν και μία
απόδειξη πως παρά τη θέση της χώρας στο ΝΑΤΟ, σχεδόν κανείς από τους
συμμάχους μας δεν μας θεωρεί ως ιδιαίτερα αξιόμαχους. Με βάση τα
διαθέσιμα στοιχεία, η Ελλάδα είναι το κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ με την τρίτη
μεγαλύτερη αμυντική συνεισφορά ως ποσοστό του ΑΕΠ πίσω από την Πολωνία
και τις ΗΠΑ, φτάνοντας 3% για το 2023. Η Ελλάδα συγκαταλέγεται επίσης
στα 10 κορυφαία μέλη του ΝΑΤΟ όσον αφορά τα στρατιωτικά αεροσκάφη και τα
πολεμικά πλοία. Πέραν αυτών των ποσοτικών στοιχείων, η Αθήνα ήταν αν μη
τι άλλο μία από τις κυβερνήσεις που δεν δίστασε να λάβει άμεσα θέση
υποστηρίζοντας την Ουκρανία, κάτι που είχε άμεσες διπλωματικές και
οικονομικές συνέπειες για την Ελλάδα ως μέρος των ρωσικών αντίμετρων.
Επίσης, αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι επί του παρόντος, η Ελλάδα είναι ένα
από τα μη μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, του ανώτατου
διπλωματικού οργάνου σε διεθνές επίπεδο.
Παρόλα αυτά, ο
Έλληνας Πρωθυπουργός δεν έλαβε πρόσκληση για τη Σύνοδο Κορυφής.
Αντιθέτως, οι οικοδεσπότες Βρετανοί– πιθανότατα με τη συναίνεση των
άλλων κρίσιμων συμμετεχόντων όπως η Γαλλία, η Γερμανία, και η Ευρωπαϊκή
Επιτροπή– προσκάλεσαν την Τουρκία. Όπως είναι ευρέως γνωστό, από την
αρχή του Ρώσο-Ουκρανικού πολέμου, η Άγκυρα έχει προσπαθήσει να
διαδραματίσει τον ρόλο του ουδέτερου διαμεσολαβητή, παρέχοντας βοήθεια
στην Ουκρανία, αλλά διατηρώντας στενές σχέσεις και με τη Ρωσία. Μάλιστα,
αρκετοί διεθνείς αναλυτές έχουν κατηγορήσει την Τουρκία για υποστήριξη
των ρωσικών δικτύων που προσπαθούν να παρακάμψουν τις δυτικές κυρώσεις
μέσω τραπεζικών συναλλαγών και επιχειρήσεων-φαντάσματα. Παραδόξως, η
Τουρκία είναι ένας από τους λίγους “συμμάχους” της Ελλάδας που θεωρεί
τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις αξιόμαχες, εξού και οι δύο χώρες
παραμένουν σε έναν ατέρμονο αγώνα εξοπλισμών τις τελευταίες δεκαετίες.
Παρά
τις όποιες ελληνικές προσπάθειες για εξισορρόπηση της Τουρκίας,
οφείλουμε δυστυχώς να αναγνωρίσουμε πως η ψαλίδα μάλλον ανοίγει αντί να
κλείνει. Η Σύνοδος Κορυφής του Λονδίνου είναι μόνο το πιο πρόσφατο
παράδειγμα. Η κυριαρχία της Τουρκίας στη Λιβύη και πλέον στη Συρία είναι
ένα άλλο. Η αυξανόμενη οικονομική και αμυντική παρουσία της Τουρκίας
στα Βαλκάνια είναι εξίσου ανησυχητική. Πέραν των στενών ορίων της
γειτονιάς μας, η Τουρκία έχει κάνει μεγάλα ανοίγματα σε περιοχές με
κρίσιμους φυσικούς πόρους όπως η Κεντρική Ασία και η Βόρεια και Κεντρική
Αφρική. Παράλληλα, η Τουρκία προωθείται ως ένας σημαντικός παίκτης στον
τομέα της άμυνας παγκοσμίως, έχοντας εξασφαλίσει δεκάδες συμβόλαια για
την πώληση των drones της και φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να εξάγει τις
γραμμές παραγωγής της σε άλλο κράτη, λειτουργώντας ως ένας μεγάλος
επενδυτής. Και όλα αυτά ενώ η τουρκική ηγεσία συνεχίζει να αντιτίθεται
στις επιθυμίες της Ουάσιγκτον και να περιφρονεί τους αξιωματούχους των
Βρυξελλών όποτε τη βολεύει.
Λαμβάνοντας αυτά υπόψη, οφείλουμε
να αναρωτηθούμε για την αποτελεσματικότητα της ελληνικής εξωτερικής
πολιτικής. Μήπως το να είμαστε τόσο δεδομένοι σύμμαχοι δεν είναι
ιδιαίτερα χρήσιμο; Μήπως το να ευθυγραμμιζόμαστε αμέσως και άκριτα με τα
ευρωπαϊκά ή και τα αμερικανικά προτάγματα δεν ενισχύει τη θέση μας;
Μήπως τελικά θα έπρεπε οι Έλληνες διπλωμάτες να γίνουν λίγο πιο
“ανυπάκουοι” και να αλλάξουν τις προτεραιότητές τους;
================
Blogger:
... μάλλον οι ξένες πρεσβείες να βλέπουν πιο καθαρά, απ' ότι οι σχολιαστές εντός. Να καλέσουν ποιον Π/Θ; Αυτόν που δεν έχει πια καμία νομιμοποίηση; Τι άλλο μπορεί να σημαίνει η παρουσία στις πλατείες 3.000.000 πολιτών την προηγούμενη Παρασκευή; Είναι τελειωμένος πολιτικά, αυτό δείχνει και η απαξίωση που εισπραττει από τα κέντρα ισχύος. Είναι ένας Π/Θ υπό προθεσμία, με μόνο του μέλημά του την συγκάλυψη γενικά, αφού δεν ξέρει κανείς το ποιόν και τη βούληση της επόμενης Κυβέρνησης....
=================
Έχουμε κρίση Δημοκρατίας, κρίση θεσμών. Τα συμφέροντα δεν επέτρεψαν να ανθίσουν προτάσεις- θέσεις, πρόσωπα και κράτησαν το πολιτικό παιχνίδι κλειστό, ασφυκτικά ελεγχόμενο. Και τώρα που έχει απαξιωθεί εν συνόλω δεν υπάρχει εναλλακτική. Δεν υπάρχει αξιόπιστος συνομιλητής με τον λαό.
Θα επιχειρήσουμε μια ανακεφαλαίωση:
...
εδώ βλέπουμε τα μπάζα από την πλήρη κατάρρευση της πολιτικής, για την
ακρίβεια των κομμάτων ως μηχανισμών που υποτίθεται ότι ακροάζονται την
κοινωνία. (Προσέξτε: βυθίζεται η κυβερνώσα παράταξη, αλλά δεν κερδίζει η ανίκανη αντιπολίτευση! Αν αυτό δεν είναι απαξίωση, τί είναι;)
Οι κυβερνήσεις εξ' απανέκαθεν με βραχίωνα τα εξαγορασμένα ΜΜΕ χειραγωγούν τις μάζες. Όμως αυτό το εργαλείο στόμωσε. Ο λαός έπαθε ανοσία. Ο σανός που σερβίρεται αρχίζει να δουλεύει ανάποδα και αντί να χωνευτεί προκαλεί ...διαταραχές. Πολλές εξαπατήσεις δέχθηκε ο λαός, που κατά βάθος τις επέτρεπε και συγχωρούσε αφού εν μέρει ένοιωθε συνένοχος και συμμέτοχος αφού έτσι γινόταν ....πάντα. (&TINA)
Τα τελευταία όμως χρόνια μαζεύτηκαν πολλά. Η εξουσία μαθημένη να κουκουλώνει να διαστρέφει κατά το δοκούν σκέφτηκε ότι μπορεί αυτό να γίνεται για όλα και στο διηνεκές ατιμώρητα.
Περίσσεψαν οι οίηση και οι προσβολές.
Και έγινε το ...μοιραίο.
Χτυπήθηκε,
προσβλήθηκε το ιερό πρόσωπο τη Μάνας. Μιας μάνας (κάθε μάνας, όπου γης)
που έχει κάθε δικαίωμα να αναζητήση την αλήθεια για το αδόκητο θάνατο
του παιδιού της. Πού έχει δικαίωμα να ζητήσει την τιμωρία όσων
ευθύνονται, τόσο απλά.
Κανείς δεν μπορεί να βάλλει όρια σ' αυτήν την ΜΑΧΗ. Κάποιοι τόλμησαν να πουν ότι με τον τρόπο αυτό εκθέτει τη χώρα(επειδή λέει δείχνει τις ανεπάρκειές μας και τις πομπές μας!), κάποιος εξεπλάγη επειδή αυτή η μάνα δεν έκανε αυτό που κάνουν συνήθως οι χαροκαμένες: να θρηνήσει βουβά.
Κάποιοι από
τα ΜΜΕ πρότειναν στους συγγενείς των θυμάτων να το βουλώσουν και
δεχθούν το έγκλημα και τη δολοφονία των παιδιών, σαν καύσιμο προόδου, κάτι σαν θυσία στη θεμελίωση του ...γεφυριού της Άρτας...λίγο πολύ, ως τίμημα της προόδου!
Τώρα έχουμε την εξέλιξη της χιονοστιβάδας: Όλες οι μανάδες συμπάσχουν και μαζί όσοι αγαπούν τις μανάδες.
Το
παιχνίδι ήδη έχει κριθεί. Η ύβρις απαιτεί κάθαρση. Ακατανόητα πράγματα
για ανθρώπους που έχουν μάθει να μετρούν τα πάντα με χρήματα και δεν
έχει ποτέ περάσει από το μυαλό τους, ότι υπάρχουν ιδέες μη
διαπραγματεύσιμες, μη εξαγοράσιμες, όπως η Δικαιοσύνη.
Υ.Γ. ... όλοι αυτοί σύμβουλοι επικοινωνίας σε πια χώρα ζούν; Δεν έχουν δει τους Έλληνες σε όλες της γιορτές της Παναγίας (του προσώπου της Μάνας) για να γνωρίζουν τον κεντρικό ρόλο του προσώπου αυτού στην ψυχοσύνθεση του Έλληνα;
-----------------
---------------------
Να η σχολή:
======================
- Καταρρέει εντελώς η αντιρωσική υστερία που είχε καλλιεργηθεί από το 2022. Ο Πούτιν, μέχρι χθες εγκληματίας πολέμου κατά τη συλλογική Δύση, εγκωμιάζεται από το νέο αφεντικό των ΗΠΑ. Οι δυο τους ανταλλάσσουν προσκλήσεις επισκέψεων, και πλέον λέγεται επίσημα ότι «ήταν ένας πόλεμος που δεν έπρεπε να γίνει».
- Αναγνωρίζονται σε μεγάλο βαθμό θέσεις της Ρωσίας: Η Ουκρανία δεν μπαίνει στο ΝΑΤΟ. Δεν συζητιέται η επαναφορά των συνόρων του 2014. Οι όποιες «ειρηνευτικές» ευρωπαϊκές δυνάμεις δεν θα καλύπτονται από το άρθρο 5 περί εμπλοκής του ΝΑΤΟ. Καταργείται ο Ζελένσκι, δεν μετέχει σε διαπραγματεύσεις.
- Πρακτικά αυτά μοιάζουν με νίκη της Ρωσίας. Αποτελούν μέρος μιας στρατηγικής αναδίπλωσης των ΗΠΑ (που θα παρουσιαστεί σαν «δώρο» στην ειρήνη και την ανθρωπότητα) και ένα θεαματικό άδειασμα της προηγούμενης διοίκησης (Δημοκρατικοί-Μπάιντεν), της Κομισιόν και «μεγάλων» ευρωπαϊκών δυνάμεων.
- Ο σχεδιασμός της Κομισιόν έχει τιναχθεί στον αέρα, αφού πρώτα η Ευρώπη, ως «αποικία» των ΗΠΑ, ακολούθησε τις προσταγές του πολέμου ενάντια στη Ρωσία. Πυροβολώντας τα ίδια της τα πόδια, σύρθηκε σε έναν πόλεμο επί ευρωπαϊκού εδάφους, έγινε τελάλης του ολέθρου και της στρατιωτικής οικονομίας, στήριξε τη γενοκτονία και εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων.
- Τώρα η Ευρώπη νοιώθει να αδειάζεται Μια ανίσχυρη οργή διακατέχει Γάλλους, Άγγλους, Γερμανούς, Πολωνούς, Ιταλούς, Ισπανούς ηγέτες (βλ. και την κοινή δήλωση «Δεν υπάρχει διαρκής ειρήνη στην Ουκρανία χωρίς την Ευρώπη»), και φυσικά την «ηγεσία» της Ε.Ε. Ακόμα και ο νέος γ.γ. του ΝΑΤΟ, ο Ολλανδός Ρούτε, συμπεριφέρεται σαν ορντινάντσα του νέου υπουργού Άμυνας των ΗΠΑ – ο οποίος παρουσίασε στη σύνοδο του ΝΑΤΟ τους νέους όρους του καινούργιου αφεντικού, περιλαμβανομένης της αύξησης των εισφορών στο ΝΑΤΟ.
- Εφόσον προχωρήσουν τα πράγματα σε αυτή τη νέα πίστα, δημιουργώντας την εντύπωση μιας πιθανής ειρήνης (ακόμα κι αν οδηγήσουν απλά σε παύση πυρών παρά σε μακροπρόθεσμη λύση), ο Big Boss θέλει να εισπράξει 500 δισ. δολάρια από την αρπαγή των σπάνιων γαιών που διαθέτει σε αφθονία η Ουκρανία. Σαν οι ΗΠΑ να προσαρτούν το υπόλοιπο της Ουκρανίας, και να επιβάλλουν ό,τι νομίζουν για τη μεταπολεμική διαχείριση-ανοικοδόμηση. Εκεί που όλοι έβλεπαν τη νέα Ριβιέρα στη Γάζα, ο Τραμπ θέλει να κάνει μια πολύ μεγαλύτερη μπάζα στην καρδιά της Ευρώπης.
Πηγή: edromos.gr
Σχόλια