Tο αποτέλεσμα των ευρωεκλογών «θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια αλλαγή παραδείγματος» ικανή να «ανατρέψει ακόμα και τον οικονομικό και βιομηχανικό σχεδιασμό» σε ολόκληρη την ήπειρο.
Το βράδυ της 9ης Ιουνίου, οι ομάδες ECR (Conservatives and Reformists) και ID (Identity and democracy) θα μπορούσαν να αντιπροσωπεύουν σχεδόν 170 από τις 720 έδρες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, καθιστώντας την ακροδεξιά τη δεύτερη πολιτική δύναμη στην ήπειρο. Ένα αποτέλεσμα που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια αλλαγή παραδείγματος μετά από δεκαετίες συναίνεσης των «κυβερνητικών κομμάτων» που κυμαίνονται από τις δεξιές συμμαχίες έως τους οικολόγους. Ενώ το Στρασβούργο μέχρι τώρα φαινόταν απαλλαγμένο από κινήματα που λειτουργούσαν βασικά στον εσωτερικό των ευρωπαϊκών εθνών, η ακροδεξιά θα έχει ακόμη και την πολυτέλεια να έχει εσωτερικές διαφορές. Πράγματι, η ομάδα ECR, η ευρωπαϊκή πολιτική κληρονομιά του βρετανικού συντηρητισμού, υπερασπίζεται την ιδιωτική πρωτοβουλία στην οικονομία και την επιχειρηματικότητα, την ανεπιφύλακτη υποστήριξη στην Ουκρανία, ενώ η ομάδα ID, λαϊκιστικής έμπνευσης, επιδεικνύει μια πιο κρατικιστική και εχθρική τοποθέτηση προς το ΝΑΤΟ.
Αυτές οι διαφορές φαίνονται πλέον πολύ επιφανειακές ενόψει του πολιτικού ζητήματος που αντιμετωπίζουν. Η Marine Le Pen προσέγγισε πρόσφατα τη Giorgia Meloni για το σχηματισμό μιας ενιαίας ομάδας, την οποία ο Ούγγρος πρωθυπουργός Viktor Orban ζήτησε πρόσφατα από τις στήλες του Le Point. Το διάσημο βρετανικό περιοδικό The Economist φαίνεται να το είχε καταλάβει καλά πριν από εμάς, βάζοντας στο τελευταίο πρωτοσέλιδο του τις δύο γυναίκες, μαζί με την Ursula von der Leyen, ως εκείνες που θα «διαμορφώσουν την Ευρώπη». Είναι το ίδιο περιοδικό που την επομένη της νίκης του το 2017 απεικόνιζε τον Emmanuel Macron να περπατά στο νερό με τον υπότιτλο «Ο σωτήρας της Ευρώπης ; ». Θα μπορούσε κανείς να πει ότι είναι ένα σημάδι –αν χρειαζόταν ακόμα ένα– της πιθανής αλλαγής που θα έρθει.
Αυτή η ανασύνθεση δεν είναι αποτέλεσμα τύχης, ούτε, όπως ακούμε μερικές φορές, μιας φυσικής αντίδρασης σε εξήντα χρόνια φιλελεύθερης δημοκρατίας και ανεξέλεγκτης παγκοσμιοποίησης. Είναι το αποτέλεσμα εις βάθος εργασίας που μελετήθηκε και πραγματοποιήθηκε από κοινού στις τέσσερις γωνιές της Γηραιάς Ηπείρου από μια ακροδεξιά που έχει μάθει τα μαθήματα του Antonio Gramsci. Αυτοί οι «μηχανικοί του χάους», σύμφωνα με την έκφραση του Ιταλού συγγραφέα Giuliano da Empoli, εργάστηκαν, στη σκιά και με συντονισμό, σε αυτήν την πολιτισμική επανάσταση που σήμερα τους οδηγεί στις πύλες της εξουσίας. Ολη αυτή η προεργασία ευνοείται επίσης από μια γεωπολιτική και κοινωνικοοικονομική κατάσταση ευνοϊκή για το δόγμα της σύγκρουσης των πολιτισμών του Huntington. Αυτή η προσέγγιση κατέστησε δυνατή τη νομιμοποίηση των επιχειρημάτων τους καθιστώντας τα ακροδεξιά κόμματα αυτοαποκαλούμενους πρωταθλητές μιας Ευρώπης σε κίνδυνο και παρακμή.
Γεννημένος στην Ιταλία, υπό την ηγεσία του φιλοσόφου Julius Evola και του νεοφασίστα Pino Rauti, αυτός ο «αντι-γκραμσισμός» έχει εμποτίσει τα μυαλά των νεαρών ηγετών της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς. Η Γαλλία ήταν ένα από τα πιο εποικοδομητικά εργαστήρια. Ο Alain de Benoist, θεωρητικός της Νέας Δεξιάς, ήταν ο πρώτος ανάμεσά μας που υπερασπίστηκε την ιδέα του «δεξιού γκραμσισμού». Οι καμπάνιες του Nicolas Sarkozy το 2007 και ειδικά το 2012, που σχεδιάστηκαν σε μεγάλο βαθμό από τον Patrick Buisson, ήταν μία από τις παραλλαγές του. Εκδηλώνεται σήμερα μέσα από τον ακτιβισμό ενός ολόκληρου γαλαξία διανοουμένων, επιχειρηματιών και επιρροών. Ο Éric Zemmour, τακτικός τηλεοπτικός δολοφόνος της «αριστερής πολιτιστικής ηγεμονίας» στη δεκαετία του 2000, θα παίξει επίσης τον ρόλο του σε αυτή την ιδεολογική κατάκτηση των νέων μυαλών.
Αυτή η πολιτιστική μάχη παίζεται τώρα σε νέο έδαφος : στα κοινωνικά δίκτυα, όπως ο Jordan Bardella που χρησιμοποιεί και καταχράται τους κώδικές του, βοηθούμενος από τους αλγόριθμους του TikTok. Η ακροδεξιά έχει γίνει trendy. Στην Ιταλία, η Giorgia Meloni έκανε το «μεγάλο σουξέ» με την ταυτότητα της "Sono una donna!" Sono una madre! Sono cristiana ! » (Eίμα γυναίκα, μάνα και χριστιανή). Στη Γερμανία, ένα τμήμα της νεολαίας χορεύει αυτή την άνοιξη με την επιτυχία «Ausländer Raus» (κυριολεκτικά, «Ξένοι έξω»).
Θεωρούμε, λανθασμένα, και σίγουρα για να καθησυχάσουμε τους εαυτούς μας, τους ακροδεξιούς ως ευρωσκεπτικιστές. Έχουν διαβάσει Μακιαβέλι και ξέρουν να είναι πραγματιστές όταν χρειάζεται στη φάση της εκλογικής κατάκτησης. Αυτοί οι ακροδεξιοί που ετοιμάζονται να σαρώσουν την Ευρώπη ενσωμάτωσαν, σε αυτό το πλαίσιο, την ανάγκη για ευρωπαϊκή συνεργασία, επανασυνδέοντας στην πορεία με ένα από τα παλαιότερα ιδεολογικά της θεμέλια. Σκοπεύει να καταστήσει την Ευρωπαϊκή Ένωση όργανο για την υπεράσπιση και την προώθηση της ευρωπαϊκής ταυτότητας και του πολιτισμού της, υπερβαίνοντας κατ' αρχήν την αμφισβήτηση για να επηρεάσει την πορεία των πραγμάτων. Αυτή η επιθυμία θα μπορούσε να ικανοποιηθεί την επομένη των εκλογών, καθώς αρκετές σημαντικές φωνές στο Ευρωπαϊκό Λαικό Κόμμα ψιθυρίζουν την ιδέα μιας συμμαχίας με την ακροδεξιά.
Λίγοι πίστευαν σε αυτήν την αναδιάρθρωση πριν από ένα χρόνο αλλά ήταν προβλέψιμη και θα μπορούσε να αναδιαμορφώσει τις οικονομικές και βιομηχανικές προοπτικές της ηπείρου. Μετά το «Green deal» και την λιτανεία των κανονισμών και προτύπων του, το αγροτικό κίνημα διαμαρτυρίας στις αρχές του έτους οδήγησε τον Emmanuel Macron να ζητήσει τώρα μια «ευρωπαϊκή ρυθμιστική παύση». Ο Carlos Tavares, το αφεντικό της Stellantis, ανησυχεί ήδη για πιθανές νέες ανατροπές σχετικά με την απαγόρευση πώλησης θερμικών οχημάτων από το 2035. Και είμαστε μόνο στην αρχή. Βιομηχανία, ενέργεια, άμυνα, ελεύθερο εμπόριο… Όλα θα μπορούσαν να αναθεωρηθούν.
5/6/24
--------------
via Babis Georges Petrakis
--------------
«ΤΟ ΦΥΛΑΞΑΙ τἀγαθά χαλεπώτερον τοῦ κτήσασθαι» προειδοποιοῦσε ὁ Δημοσθένης τούς Ἀθηναίους στόν πρῶτο ἀπό τούς περίφημους «Ὀλυνθιακούς» του.
Αὐτήν τήν διαχρονική ἀλήθεια δέν τήν ἔλαβαν ὑπ’ ὄψιν οἱ περισσότεροι ἀρχηγοί κομμάτων, τά ὁποῖα ἀπό τά μικρά ποσοστά τους ἐκτινάχθηκαν σέ τροχιά ἐξουσίας. Οἱ περισσότεροι πολιτικοί σχηματισμοί πού γρήγορα ἀνέβασαν τά ποσοστά τους, ἐξ ἴσου γρήγορα τά εἶδαν καί νά καταρρέουν.
Τοῦ Εὐθ. Π. Πέτρου
Εὔκολα ἑρμηνεύεται αὐτό. Τά κόμματα αὐτά εἰσέπραξαν μιάν εὐκαιριακή ψῆφο διαμαρτυρίας, τήν ὁποία δέν εἶχαν τήν δυνατότητα νά διαχειρισθοῦν. Εἶχαν ἄγνοια τῆς πραγματικότητος, καί τά κυβερνητικά τους προγράμματα ἦσαν ἀσαφῆ, ἀλλά κυρίως κατατρύχοντο ἀπό ἕνα ἰδιότυπο σύνδρομο. Φοβοῦνταν νά ἀποδεχθοῦν τήν πραγματικότητα, διότι θεωροῦσαν ὅτι τοῦτο θά ἀλλοίωνε τόν ἰδεολογικό τους χαρακτῆρα. Ἔτσι πολύ σύντομα ἀπογοήτευσαν τούς ψηφοφόρους τους καί ἐπέστρεψαν στήν ἀφάνεια ἀπό τήν ὁποία εἶχαν ἀναδυθεῖ.
Ἐξαίρεση ἀποτελεῖ ἡ Τζώρτζια Μελόνι μέ τό κόμμα της «Ἀδέλφια Ἰταλοί». Καί εἶναι πράγματι ἀξιοθαύμαστος ὁ τρόπος διά τοῦ ὁποίου ἡ Ἰταλίς Πρωθυπουργός κατόρθωσε νά ἰσορροπήσει τήν συνέπεια πρός τίς πολιτικές της θέσεις καί τίς προεκλογικές δεσμεύσεις της μέ τόν ρεαλισμό πού ἀπαιτεῖ ἡ διακυβέρνησις ἑνός μεγάλου κράτους, τό ὁποῖο δέν στερεῖται προβλημάτων. Εὑρίσκεται ἔτσι σήμερα, δύο περίπου χρόνια μετά τήν ἐκλογή της, πολύ πιό ἰσχυρή ἀπό τήν ἡμέρα κατά τήν ὁποία ἀνέλαβε τά καθήκοντά της. Διαφαίνεται ἀκόμη καί αὔξησις τῶν ποσοστῶν της, καθώς καί στό ἐσωτερικό τά πράγματα πηγαίνουν καλά, ἀλλά καί ἡ διεθνής θέσις τῆς Ἰταλίας ἀναβαθμίζεται.
Ἐν ὄψει μάλιστα τῶν Εὐρωεκλογῶν, ἡ Τζώρτζια Μελόνι ἔχει ἀναδειχθεῖ στόν ρυθμιστικό παράγοντα, τήν εὔνοια τοῦ ὁποίου ἐπιδιώκουν ὅλες οἱ πλευρές (δέν ἀναφερόμεθα βεβαίως στίς κεντροσοσιαλιστικές καί ἀριστερές δυνάμεις στίς ὁποῖες μᾶλλον δημιουργεῖ δυσανεξία ἡ ἐπιτυχία τῆς δεξιᾶς Πρωθυπουργοῦ.) Πράγματι, μετά τήν Μαρίν Λέ Πέν, πού ζητεῖ ἕνα εὐρύ δεξιό μέτωπο στήν Εὐρώπη, τήν Μελόνι προσεγγίζει ἡ κεντροδεξιά φόν ντέρ Λάυεν, βλέποντας τίς συμπληγάδες τίς ὁποῖες ἔχει νά περάσει τό Εὐρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, τό ὁποῖο ἀφεύκτως δέν θά μείνει ἀλώβητο.
Ἀκολούθησε ὁ Βίκτωρ Ὀρμπάν, ὁ ὁποῖος τήν Παρασκευή ἀπηύθυνε κοινή πρόσκληση πρός τίς δύο Μεγάλες Κυρίες τῆς εὐρωπαϊκῆς Δεξιᾶς, γιά σύμπηξη συνασπισμοῦ. Μιλῶντας στό γαλλικό περιοδικό Le Point, ὁ Ὀρμπάν ἐτόνισε ὅτι «τό μέλλον τοῦ στρατοπέδου τῶν ὀπαδῶν τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας στήν Εὐρώπη, καί τῆς Δεξιᾶς γενικώτερα, εὑρίσκεται τώρα στά χέρια δύο γυναικῶν» καλῶντας γιά συνεργασία στό πλαίσιο «μιᾶς ἑνιαίας ὁμάδας ἤ ἑνός συνασπισμοῦ» πού «θά ἦταν μιά ἰσχυρή δύναμις γιά τήν Εὐρώπη.»
Πῶς ἔφθασε ὅμως στό σημεῖο αὐτό ἡ Τζώρτζια Μελόνι; Ὅταν ἀνέλαβε τήν ἐξουσία τό 2022 ὅλοι περίμεναν ὅτι θά ἀκολουθοῦσε μιάν ἐθνικιστική ἀτζέντα καί θά συνεκρούετο μέ τήν γραφειοκρατία τῶν Βρυξελλῶν. Αὐτή ὅμως, χωρίς νά ἀποστεῖ τῶν ἐθνικιστικῶν της θέσεων, ἐξέπληξε φίλους καί ἐχθρούς, καθώς ἀντί νά ἀποδυθεῖ σέ μία φθοροποιό ἀντιπαράθεση, παρουσίασε τόν ἑαυτό της σάν γέφυρα μεταξύ τῆς Κεντροδεξιᾶς καί τοῦ στρατοπέδου τῶν συντηρητικῶν τῆς Εὐρώπης.
Νά σημειωθεῖ ὅτι ὁ κυβερνητικός συνασπισμός της στήν Ρώμη ἑνώνει διάφορα σκέλη τῆς πολύπλευρης Δεξιᾶς τῆς Ἰταλίας, καί τοῦτο δημιουργεῖ τήν προοπτική, ἡ Μελόνι νά διαμορφώσει μιά ἀνάλογη κατάσταση στό ἑπόμενο κοινοβούλιο τῆς ΕΕ. Τό πρακτορεῖο Ρώυτερς σπεύδει νά προδικάσει ὅτι αὐτό εἶναι «ἀδύνατον», ὑποστηρίζοντας ὅτι ἡ φόν ντέρ Λάυεν καί οἱ σύμμαχοί της ἔχουν ἤδη δηλώσει ὅτι δέν θά συνεργασθοῦν μέ ἀκραῖα στοιχεῖα, στά ὁποῖα συγκαταλέγουν τόν σύμμαχο τῆς Μελόνι, Ματτέο Σαλβίνι, καί τήν Μαρίν Λέ Πέν.
Τά ἴδια ὅμως ἔλεγαν πρίν ἀπό λίγο καιρό γιά τήν ἴδια τήν Μελόνι οἱ φιλελευθεριάζοντες τοῦ ΕΛΚ καί τώρα ἡ ἴδια ἡ Πρόεδρος τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἐπιτροπῆς τά ἔχει «λησμονήσει» (κατά τό κοινῶς λεγόμενον «τά ἔχει κάνει γαργάρα.»)
Τό πρόβλημα ὅμως ἔχει μίαν ἄλλη ὄψη. Οἱ δεξιοί τῆς Εὐρώπης ἀποστρέφονται τήν φόν ντέρ Λάυεν. Τί θά κάνει λοιπόν ἡ Μελόνι; Πῶς θά ἀντιμετωπίσει τό δίλημμα, νά ἐπιλέξει μεταξύ τῶν «φυσικῶν» συμμάχων της καί τοῦ ΕΛΚ;
Πολύ προσεκτικά μέχρι στιγμῆς ἡ Ἰταλίς Πρωθυπουργός καρατάει «κλειστά τά χαρτιά της.» Ἀξιωματοῦχοι τοῦ κόμματός της ἀφήνουν νά ἐννοηθεῖ ὅτι ἡ Ἰταλία ἐνδέχεται νά ὑποστηρίξει τόν ἐκ νέου διορισμό τῆς φόν ντέρ Λάυεν στό πλαίσιο μιᾶς συμφωνίας πού θά περιελάμβανε τήν ἀπόδοση μιᾶς κορυφαίας θέσεως γιά τήν Ἰταλία στήν νέα Ἐπιτροπή. Καί ὅταν λέμε κορυφαία, δέν ἐννοοῦμε μιά «παρακατιανή» θέση ἀντιπροέδρου, σάν αὐτήν πού κατέχει σήμερα ὁ Μαργαρίτης Σχοινᾶς.
Θά εἶναι θέσις ἀπό τήν ὁποία ἡ Ἰταλία θά μπορεῖ νά ἀσκήσει οὐσιαστική παρέμβαση στήν διαμόρφωση τῶν πολιτικῶν τῆς Εὐρώπης. Καί ὅπως ἔχει δείξει ἀπό τήν μέχρι σήμερα τακτική της, ἡ Τζώρτζια Μελόνι θά τήν ἀξιοποιήσει στό ἔπακρον γιά τήν ἐφαρμογή τῆς γενικώτερης δεξιᾶς ἀτζέντας πού ἀποβλέπει στήν μετεξέλιξη τῆς ΕΕ σέ μιάν Εὐρώπη τῶν Ἐθνῶν. Τοῦτο μπορεῖ νά πείσει τούς δεξιούς συμμάχους της νά ἀποδεχθοῦν μιά συνεργασία μέ τό ΕΛΚ.
Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά, ὅμως, οἱ σύμμαχοι τοῦ ΕΛΚ πού ἐκτείνονται μέχρι τήν κεντροαριστερά μᾶλλον θά ἀντιδράσουν ἐντόνως. Ὅμως μιά ἀπό τίς ἀρετές τῆς Τζώρτζια Μελόνι εἶναι ὅτι ξέρει νά περιμένει τήν κατάλληλη στιγμή γιά νά κάνει τήν κίνησή της. Καί ὁ χρόνος δουλεύει γιά αὐτήν. Ἤ, γιά τήν ἀκρίβεια, δουλεύει γιά τήν εὐρωπαϊκή Δεξιά, ἡ ὁποία ἐκπορθεῖ τό ἕνα μετά τό ἄλλο τά «κάστρα» τῆς ἀριστερᾶς καί τῶν συνοδοιπόρων της. Τό πιθανώτερο εἶναι ὅτι πρίν ἐκπνεύσει ἡ θητεία τοῦ ὑπό ἐκλογήν εὐρωκοινοβουλίου, καί ἡ Γαλλία θά ἔχει δεξιά κυβέρνηση. Αὐτό βεβαίως θά εἶχε ἐπιτευχθεῖ ἐδῶ καί χρόνια ἄν δέν ὑπῆρχε τό Γκωλλικῆς ἐμπνεύσεως ἐκλογικό σύστημα πού ἀπαιτεῖ πλειοψηφία 50%+1 γιά τήν ἐκλογή ἀκόμη καί τῶν βουλευτῶν.
Δέν μποροῦμε νά μήν σημειώσουμε ὅτι γιά μίαν ἀκόμη φορά ἡ Ἑλλάς μένει πίσω. Ἡ Εὐρωπαϊκή Δεξιά προελαύνει ἀναπτερώνοντας τίς ἐλπίδες τῶν Ἐθνῶν γιά ἕνα γνησίως εὐρωπαϊκό αὔριο ἀπηλλαγμένο ἀπό τόν παρακμιακό σοσιαλισμό, τίς ἀριστερές ἰδεοληψίες καί τήν στρεβλή ἀποδοχή τῆς δημογραφικῆς μας ἀλλοιώσεως. Στήν χώρα μας, ὅμως, ἐμμένουμε σέ παρωπιδικές πολιτικές ἀντιλήψεις, ἐνῷ δέν ὑπάρχει ἕνα σοβαρό κόμμα ἱκανό νά ἐκφράσει καί νά ἑνώσει τίς ἐθνικές δεξιές δυνάμεις. Ἡ δέ ἡγεσία τῆς Νέας Δημοκρατίας παραπαίει προσβλέποντας σέ μιά Εὐρώπη πού πρό πολλοῦ ἔχει καταρρεύσει.
Σχόλια