Ενας από τους λόγους που οι πολίτες δυσκολεύονται να πιστέψουν ότι ο Μητσοτάκης παρακολουθούσε το
άπαν σύμπαν και ήθελε να ξέρει ακόμη και πότε οι πιο κοντινοί του
άνθρωποι επισκέπτονται την τουαλέτα είναι γιατί υπήρξε ο μοναδικός
πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης που δεν είχε κανέναν λόγο να το κάνει. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
του ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΡΒΑΛΙΑ
Ενας κυβερνήτης που ελέγχει πλήρως τα μέσα ενημέρωσης και τις δημοσκοπικές εταιρίες ενώ παράλληλα εξυπηρετεί όλες τις επιθυμίες των νταβατζήδων (ντόπιων και ξένων) δεν έχει κανέναν λόγο να ανησυχεί. Προτιμά να μαθαίνει τα κουτσομπολιά από τα καφέ της Βαλαωρίτου. Γιατί δεν κινδυνεύει από κανένα. Αν, μάλιστα, έχει και άκρες με μαφιόζους, κοιμάται ακόμη πιο ήσυχος.
Αυτό που δεν γνωρίζουν οι πολίτες είναι ότι ο Κυριάκος υποφέρει από σύνδρομο καταδίωξης. Πρόκειται για μακράν τον πιο ανασφαλή πρωθυπουργό που έχει θητεύσει στη χώρα. Γι’ αυτό και είχε ανάγκη να ακούει τους δίπλα του. Να μαθαίνει τι λένε γι’ αυτόν, κυρίως όμως τι του κρύβουν.
Το παραμύθι ότι «δεν ήξερε» κράτησε με τη βοήθεια των μπουκωμένων μέσων ενημέρωσης λίγες εβδομάδες. Κι ύστερα βγήκε η θεωρία ότι παρακολουθήσεις μπορεί να γίνονται, αλλά από χέρια τρίτων. Σιγά μην παρακολουθεί η κρατική υπηρεσία πληροφοριών τους κολλητούς του πρωθυπουργού.
Δυστυχώς για τον Κυριάκο αυτή τη φορά αποδείχτηκε το λαϊκό γνωμικό που λέει ότι το ψέμα έχει κοντά ποδάρια. Φάνηκε τι έρχεται την περασμένη Πέμπτη στη Βουλή. Αυτή τη φορά ο Τσίπρας ήταν καλά πληροφορημένος. Και παγίδεψε τον Μητσοτάκη καλώντας τον να απαντήσει σε ένα απλό ερώτημα: Αν η ΕΥΠ παρακολούθησε επί της θητείας του τον Χατζηδάκη ή τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ.
Σε μια εμφανή κρίση πανικού ο πρωθυπουργός εγκατέλειψε το βήμα κηρύσσοντας τη λήξη τη συνεδρίασης, αλλά απάντηση δεν έδωσε. Η απάντηση ήρθε χθες από το «Documento» του Βαξεβάνη και ήταν πληρωμένη. 0 Χατζηδάκης παρακολουθούνταν ως «στόχος» από την κρατική ΕΥΠ σχεδόν από την αρχή της κυβερνητικής του θητείας. Οχι για λόγους εθνικής ασφαλείας. Αλλά για να διαπιστωθεί αν κάνει «δουλίτσες» και κυρίως αν αποδίδει τα οφειλόμενα στο κεντρικό ταμείο. Για τον ίδιο ακριβώς λόγο υποκλέπτονταν οι συνομιλίες ολόκληρου του μητσοτακικού περιβάλλοντος. Ο ανασφαλής πρωθυπουργός ήθελε να γνωρίζει αν κάποιοι φτιάχνουν κουμπαρά χωρίς να τον έχουν ενημερώσει.Ο Χατζηδάκης βεβαίως δεν ξέρω αν κάνει «δουλίτσες», χάρες όμως κάνει και μάλιστα σε καναλάρχες, όπως αποκαλύπτεται από το χθεσινό δημοσίευμα. Και βεβαίως, αν είχε την παραμικρή ευθιξία, θα είχε υποβάλει την παραίτησή του όχι μόνο γιατί αποκαλύφθηκε ένα (πολύ μικρό, φοβούμαι) τμήμα των «εξυπηρετήσεων» που έχει αναλάβει, αλλά κυρίως λόγω της παρακολούθησής του από τον πρωθυπουργό ο οποίος υποψιαζόταν πως «κάνει ταμείο» πίσω απ’ την πλάτη του. Γράφω αυτές τις γραμμές αργά το απόγευμα της Κυριακής και το «Documento» κρέμεται από το βράδυ του Σαββάτου στα περίπτερα. Επίσημη απάντηση μέχρι τώρα δεν έχει υπάρξει. Κάτι, φαντάζομαι, θα ειπωθεί στα δελτία ειδήσεων των οκτώ που έχω πάψει εδώ και χρόνια να παρακολουθώ γιατί μου ανακατεύονται τα άντερα.
Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του πλανήτη, ακόμη και τριτοκοσμική, άμα έβγαιναν πειστήρια παρακολούθησης κορυφαίου υπουργού από την κρατική μυστική υπηρεσία που υπαγόταν στον… πρωθυπουργό, ασφαλώς θα είχε γίνει σεισμός. Οι δημοσιογράφοι θα είχαν ήδη συγκεντρωθεί με κάμερες έξω από το σπίτι και του υπουργού και του πρωθυπουργού, απαιτώντας «εδώ και τώρα» εξηγήσεις. Σειρά θα έπαιρνε και ο ανώτατος εισαγγελέας, ο αντίστοιχος Ντογιάκος, για να διακριβώσει «τι και πώς», ώστε να διατυπώσει κατηγορίες. Κακουργηματικού χαρακτήρα, ασφαλώς. Εδώ ο Χατζηδάκης ομολογεί ότι παρακολουθείται, αλλά δεν ξέρει από ποιον, ο Μητσοτάκης δηλώνει ότι δεν έχει ακούσει τίποτα, πετάγοντας στη Βουλή κι ένα «Ντροπή σας», ενώ ο Ντογιάκος βλέπει στον καναπέ του… Παναθηναϊκάρα.
Όλοι αυτοί μαζί προσεύχονται, πιστεύω, να κρατήσει το «δράμα εξωτερικού» με τις κελεμπίες και τις αρπαχτές της ωραίας Εύας, των ευρωλαμόγιων και των beautiful people που τους περιστοιχίζουν. Να ‘χουν τα κανάλια να παίζουν, για να μην έρθουμε ποτέ στο δικό μας δράμα που έχει και κοριούς, έχει και μαφία, έχει -φαντάζομαι- και αρπαχτές.
Φοβούμαι όμως ότι η Εύα δεν θα σώσει τον Κυριάκο. Το Κατάρ-gate θα λήξει σύντομα γιατί, όταν στην Eσπερία τούς δένουν με στοιχεία χειροπόδαρα, τους χώνουν αμέσως και στη φυλακή. Εδώ τα στοιχεία υπάρχουν, αλλά διερωτώμαι τι είδους μάχη οπισθοφυλακής θα σκαρφιστεί ο Μητσοτάκης για να αποσοβήσει το μοιραίο. Οι αποκαλύψεις για την κρατική παρακολούθηση Χατζηδάκη δεν επιδέχονται αμφισβήτηση, αφού τις παραδέχονται και οι εμπλεκόμενοι στις τηλεφωνικές συνδιαλέξεις. Ανεξαρτήτως του τι θα πει η κυβέρνηση, ο εισαγγελέας Ντογιάκος οφείλει να καλέσει αύριο τον Κοντολέοντα και να τον ρωτήσει ποιος έδωσε την εντολή. Πολύ απλό.
=========================
- Ο Κυριάκος είναι ο “μπροστινός” μιας ομάδας ανθρώπων που με κάποιον τρόπο συνδέονται με κάθε λογής μεγάλα οικονομικά συμφέροντα.
- Ο έλεγχος του τύπου και γενικότερα των ΜΜΕ, ήταν δεδομένος πολύ πριν τις εκλογές του 2019.
- Είναι απείρως φθηνότερο να εκβιάζεις την εύνοια ή την σιωπή κάποιου απειλώντας με τα “άπλυτα” του, παρά να τον χρηματίζεις.
========================
Εισαγγελέας ή πολιτικός κ. Ντογιάκο;
Διάβασα με κατάπληξη, στα όρια της αγανάκτησης, όσα εκστόμισε στη Γενική Συνέλευση της Ένωσης Εισαγγελέων ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Ισίδωρος Ντογιάκος. Θεωρώ υποχρέωσή μου, ως μαχόμενος δικηγόρος και ενεργός πολίτης, να σχολιάσω τα ακόλουθα: Είπε ο κ. Ντογιάκος: «Δεν είναι άξιοι κάποιοι να φέρουν τον κάποτε άκρως τιμητικό τίτλο και ιδιότητα του εκδότη εφημερίδων ή περιοδικών».
Ποιοι είναι οι κάποιοι, κύριε Ντογιάκο; Γιατί δεν τολμάτε να τους κατονομάσετε; Δεν αντιλαμβάνεστε ότι, εφόσον δεν τους κατονομάζετε, μετατρέπετε σε υπόπτους όλους τους εκδότες; Και εν πάση περιπτώσει, από που προκύπτει το δικαίωμά σας να κρίνετε ποιοι εκδότες και κατ’ επέκταση δημοσιογράφοι, είναι άξιοι και ποιοι όχι; Δεν καταλαβαίνετε πόσο ακραία υπέρβαση των αρμοδιοτήτων σας είναι αυτό;
Είπε: «Ένας εκτεταμένος φορολογικός έλεγχος σε αυτούς τους ολίγους θα αποκαλύψει πολλά και ενδιαφέροντα σχετικά με τις επαγγελματικές τους δραστηριότητες». Εδώ, κύριε Ντογιάκο, εκτοξεύετε ευθεία απειλή και απροκάλυπτη συκοφαντία. Αφήνετε να αιωρείται, χωρίς στοιχεία και ονόματα, μια βαρύτατη κατηγορία για εκδότες και δημοσιογράφους. Παρεμβαίνετε έτσι σε μια λειτουργία της δημοκρατίας, τη συνταγματικά προστατευόμενη ελευθερία της ενημέρωσης των πολιτών, με τρόπο που αρμόζει σε λογοκριτή και όχι σε εισαγγελικό λειτουργό.
Μία σύγκριση που ενοχλεί
Είπε: «Δεν είναι δυνατόν να χλευάζουν και να απαξιώνουν δικαστικούς και εισαγγελικούς λειτουργούς, συγκρίνοντας αυτούς με δικαστές και εισαγγελείς χωρών του εξωτερικού με διαφορετικά δικονομικά συστήματα…». Γιατί δεν είναι δυνατόν να συγκρίνουν, επικρίνουν ακόμα και να χλευάζουν οποιονδήποτε φορέα κρατικής εξουσίας κύριε Ντογιάκο; Μήπως λησμονείτε ότι δεν ασκείτε ανεξέλεγκτη εξουσία, αλλά με τους όρους και περιορισμούς από το Σύνταγμα και τους νόμους;
Μήπως διαφεύγει της προσοχής σας ότι οφείλετε να λειτουργείτε εντός των πλαισίων του ισχύοντος Συντάγματος; Μήπως δεν κατανοείτε ότι στα δημοκρατικά πολιτεύματα ουδείς φορέας εξουσίας είναι υπεράνω των νόμων, υπεράνω του δημόσιου ελέγχου και κυρίως υπεράνω υποψίας, όταν αυτή γεννιέται – κατά την πλέον επιεική έκφραση – από αμφιλεγόμενες πράξεις και παραλείψεις του και μια τουλάχιστον περίεργη στάση, που αποκαλύπτει συγκεκριμένη ιδεολογική αφετηρία, η οποία έχει καταδικαστεί πλειστάκις από τον ελληνικό λαό σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις μετά τη μεταπολίτευση, ενώ ταυτόχρονα προδίδει απολύτως ασύμβατες με το δημοκρατικό φρόνημα πολιτικές απόψεις;
Γιατί ενοχλείστε και συμπεριφέρεστε ως θιγόμενος από συγκρίσεις με δικαστές και εισαγγελείς άλλων κρατών, όπως του Βελγίου πρόσφατα; Αισθάνεστε προσωπικά προσβεβλημένος από αυτή τη σύγκριση, η οποία αναφέρεται στον τρόπο, που αντιμετωπίζεται από τις ελληνικές εισαγγελικές αρχές το μείζον σκάνδαλο των υποκλοπών;
Εκτός ΝΔ η Σπυράκη – Τι προηγήθηκε (upd)
Από πού και ως πού αναγορεύεστε “αισυμνήτης και τιμητής” των εντύπων και ηλεκτρονικών ΜΜΕ; Σε ποιες διατάξεις νόμων και Συντάγματος βρίσκεται η νομιμοποιητική βάση της εξουσίας, που σφετερίζεστε για να καθορίζετε τι είναι επιτρεπτό και τι ανεπίτρεπτο στη δημοσιογραφική κριτική, ή ακόμη και πολεμική των ΜΜΕ έναντι των φορέων κάθε εξουσίας στην Ελληνική Δημοκρατία; Συμπεριλαμβανομένων βεβαίως και των φορέων της δικαστικής εξουσίας χωρίς απολύτως καμία εξαίρεση, δηλαδή και του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου μη εξαιρουμένου;
“Ξέπλυμα” των υποκλοπών
Τέλος, ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου είπε: «Χωρίς τις υποκλοπές δεν αντιμετωπίζεται το έγκλημα». Αντιγράψατε έτσι, κύριε Ντογιάκο, μια δήλωση Βέλγου Εισαγγελέα με αφορμή την υπόθεση Καϊλή, για να συσκοτιστούν τα όσα συμβαίνουν στο ελληνικό σκάνδαλο των υποκλοπών. Και αυτό γιατί:
Αποκρύπτετε ότι στο Βέλγιο οι παρακολουθήσεις έγιναν με σεβασμό στη νομιμότητα και τηρήθηκαν όλες οι προβλεπόμενες στο νόμο τυπικές και ουσιαστικές προϋποθέσεις.
Στην Ελλάδα σήμερα η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν ελέγχεται για υποκλοπές, που έχουν σχέση με το έγκλημα, αλλά για υποκλοπές, που η ίδια διαπράττει και είναι βαρύτατο έγκλημα. Και αφού πρώτα απαξιώσατε και απειλήσατε ακριβώς όσους εκδότες και δημοσιογράφους ερευνούν τη δυσώδη υπόθεση των υποκλοπών και επικρίνουν τη στάση της εισαγγελικής αρχής, της οποίας προΐστασθε, εν τέλει προσπαθείτε να “ξεπλυθεί” και το ίδιο το έγκλημα των υποκλοπών.
Προφανώς ξεχνάτε ότι η σταθερή νομολογία του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Γερμανίας μόνιμα επαναλαμβάνει ότι η ελευθερία του Τύπου είναι δημιουργικός και θεσμικός παράγοντας (konstitutiv) του δημοκρατικού πολιτεύματος. Κι αυτό γιατί η πληροφόρηση και η γνώση αποτελούν την κύρια άμυνα του πολίτη κατά των αυθαιρεσιών των φορέων οικονομικής και πολιτικής εξουσίας.
“Η μεγάλη παρακμή”
Εν τέλει ως απλός πολίτης έχετε δικαίωμα να λέτε ό,τι θέλετε και συνεπώς να κρίνεστε γι’ αυτά. Ωστόσο, ως Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου δεσμεύεστε από το Σύνταγμα που απαγορεύεται να υπερβαίνετε κατά την άσκηση των αρμοδιοτήτων σας και την εκφορά δημόσιου λόγου. Το Σύνταγμα κατοχυρώνει την προσωπική και λειτουργική ανεξαρτησία σας για να κρίνετε και ενεργείτε στα πλαίσια του λειτουργήματός σας και των αυστηρά καθορισμένων αρμοδιοτήτων σας. Παρόλα αυτά, όμως, σε καμία περίπτωση, οι δικαστές και εισαγγελείς δεν δικαιούνται να καθορίζουν οι ίδιοι τις αρμοδιότητές τους, να αυτονομούνται και να αυτονομιμοποιούνται για παρεμβάσεις στην πολιτική διαμάχη.
Υπάρχουν δυνάμεις που μπορούν να σώσουν την Ελλάδα;
Εν ολίγοις, για το πώς λειτουργεί το Κράτος, η Κυβέρνηση, η Βουλή, τα έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ δεν πέφτει στους δικαστές και εισαγγελείς κανένας μα κανένας απολύτως λόγος, όσο φοράνε την τήβεννο. Αν θέλουν να μπουν στον πολιτικό αγώνα, είναι αναφαίρετο δικαίωμά τους, πλην όμως χωρίς την τήβεννο του Δικαστή και Εισαγγελέα (βλ. Δημήτρη Τσάτσου: “Η μεγάλη παρακμή”, σελ. 145-146, Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2006).=============================
Σχόλια