Φεστιβάλ Ελληνικής Πυρκαϊάς - Σαράντος Ι. Καργάκος

την


 Φεστιβάλ Ελληνικής Πυρκαϊάς

Καί ἡ φωτιά/ἀνάμεσα στά δυό μας βήματα» ἔγραφε τό 1975 ὁ κ. Φώτης Κουβέλης στή συλλογή «Τό μαῦρο ἠχεῖο», ὅταν ἀσκοῦσε ἀκόμη καί τό εὐγενές ἔργο τοῦ ποιητῆ. Εἶναι πράγματι γεγονός ὅτι ἡ φωτιά «ἀείποτε σύντροφος τοῖς Ἕλλησίν ἐστιν». 

Μᾶς παρακολουθεῖ ἀπό τά πρῶτα ἱστορικά μας βήματα ὥς τά βήματα τά τωρινά, ὅπου ὑποτίθεται ὅτι ἔχουμε ὅλα τά μέσα ὥστε ἀνεμωλίως, δηλαδή βλακωδῶς, νά ἰσχυριζόμαστε ὅτι νικήσαμε τή φύση! Ἐδῶ δέν κατορθώσαμε νά νικήσουμε τόν κακό ἑαυτό μας πού εἶναι ὑπεύθυνος γιά ὅλες τίς συμφορές πού μᾶς πλήττουν. Ἀνάμεσα σέ αὐτές καί οἱ πυρκαϊές πού ἔχουν στόν τόπο μας προσλάβει μορφή ἐθιμικοῦ φαινομένου. Κάθε χρόνο, ἀνάμεσα στίς ποικίλες πολιτιστικές καί ὑπο-πολιτιστικές ἐκδηλώσεις μας, ἔχουμε καί τό ἀπαραίτητο «Φεστιβάλ Ἑλληνικῆς πυρκαϊᾶς». Ποιοί εἶναι οἱ ὀργανωτές, εἶναι δύσκολο νά τό βρεῖ ἤ νά τό πεῖ κανείς.

Φυσικά τήν πρώτη εὐθύνη ἔχει τό κράτος πού ἔκανε φέουδο τῶν κάθε λογῆς καταπατητῶν ἤ τῶν μέ κάλπικα χαρτιά δικαιούχων. Ἀλλά πέραν τούτου ἡ φύλαξη τῶν δασῶν εἶναι ἀτελής, γιά νά μήν πῶ ἀνύπαρκτη. Μετά τίς τόσες δοκιμασίες πού ἔχουν ὑποστεῖ τά δάση τῆς Ἀττικῆς θά ἔπρεπε νά περιφρουροῦνται καλύτερα καί ἀπό τό Μέγαρο Μαξίμου. Θά ἔπρεπε νά ὑπάρχει ἔφιππη δασοφυλακή πού νά περιέρχεται τά δάση σπιθαμή πρός σπιθαμή. Θά ἔπρεπε ἀπό τήν ἄνοιξη νά γίνεται συστηματικός καθαρισμός τῶν δασῶν ἀπό τά φρύγανα πού θά μποροῦσαν νά γίνουν πολτός γιά χαρτί. Συχνά ἔχω ἀναρωτηθεῖ: 

Οἱ νεολαῖες τῶν κομμάτων τί κάνουν; Γιατί δέν ἀναλαμβάνει ἡ μία τόν καθαρισμό τῆς Πάρνηθας, ἡ ἄλλη τῆς Πεντέλης καί μιά ἄλλη τοῦ Ὑμηττοῦ καί τοῦ Αἰγάλεω; 

  • Ἡ καλύτερη πολιτικοποίηση ξεκινᾶ ἀπό τήν προστασία τοῦ ἑλληνικοῦ ἐδάφους ὄχι μόνο ἀπό τούς ἐξωτερικούς ἐχθρούς ἀλλά καί ἀπό τίς πυρκαϊές πού οὐδείς ἀποκλείει καί στήν περίπτωσή τους τόν ξενικό δάκτυλο. 

Μία ἄλλη σοβαρή αἰτία τῶν συχνῶν πυρκαϊῶν στήν Ἀττική εἶναι ἡ ἀτιμωρησία.

Οὐδείς τιμωρεῖται γιά κακή συμπεριφορά ἔναντι τῶν δασῶν, ἀπό τόν ἀσυνείδητο ὁδηγό πού πετᾶ τό τσιγάρο του στά χόρτα μέχρι τόν «μερακλῆ» πού θά ἀνάψει μέσα στά δέντρα φωτιά γιά νά ψήσει τίς μπριζόλες του νά ...φάει! Ἔτσι οἱ φλόγες κάθε χρόνο τρῶνε τήν Ἀττική πού οἱ βουνοσειρές της θυμίζουν φαλακρό βουνό ἤ βουνό πού ἔχει ὑποστεῖ βομβαρδισμό μέ βόμβες Ναπάλμ. Οὔτε μποροῦμε νά ἀποκλείσουμε περιπτώσεις ἐμπρησμοῦ ἀπό χασισοκαλλιεργητές πού ἔχουν πληροφορηθεῖ ὅτι ἡ ἀστυνομία προτίθεται νά διενεργήσει ἐπιδρομή στή συγκεκριμένη περιοχή τῶν φυτειῶν. Προσωπικά γιά τό ζήτημα αὐτό ἔχω δεχθεῖ διπλή στό παρελθόν ἀπειλή, ἐπειδή τό ὑπαινίχθηκα σέ μιά ἐκπομπή.

Οἱ ἀδυναμίες καί οἱ παραλείψεις τοῦ κράτους εἶναι πολλές. Οἱ εὐθύνες τῶν πολιτῶν περισσότερες. Τό ζήτημα δέν εἶναι νά λέμε κάθε χρονιά τό τίς πταίει ἤ τί πταίει, τό ζήτημα εἶναι νά σκεφθοῦμε τό τί δέον πράττειν. Τό τί πρέπει νά πράττουμε. Οἱ πυρκαϊές δέν εἶναι καινούργιο φαινόμενο στόν ἀττικό χῶρο. Ἤδη ἀπό τόν προπερασμένο αἰῶνα οἱ ἐμπρησμοί ἦσαν συχνοί γιά τήν καταπάτηση τῆς γῆς ἀπό κάποιους, οἱ ὁποῖοι κομματικῶ ἐλέω βαφτίστηκαν ...ἰδιοκτῆτες! 

Τότε ὁ ἀνεπανάληπτος Ἐμμ. Ροΐδης μέ ἕνα ἄρθρο του εἶχε προτείνει τό ἑξῆς: ὁ ἐμπρησμός καί πᾶσα κάκωση τῶν δασῶν νά χαρακτηρισθοῦν ἰδιώνυμο ἀδίκημα. Τήν ἄποψη αὐτή ἔχω προτείνει στή διάρκεια τῆς δημοσιογραφικῆς μου πορείας τουλάχιστον δέκα φορές. Διερωτῶμαι: Tί ἐμπόδιζε ἤ τί ἐμποδίζει τούς βουλευτές νά τό ψηφίσουν; Ἕνας φίλος μου εἶπε: «Κάνε τόν κόπο νά δεῖς πόσες ἐπαύλεις πολιτικῶν βρίσκονται ἐντός ἄλλοτε δασικῶν περιοχῶν». Γι’ αὐτό ἡ φωτιά εἶναι ἀνάμεσα στά δυό μας βήματα, ὅπως ἔλεγε ὁ κ. Κουβέλης. Ὅσο γιά τά καλώδια τῆς ΔΕΗ, εἶναι μία ἄλλη ἱστορία, θλιβερή.

Δημοκρατία, 30/7/2018

==============

Βlogger: 

Oι κοτζαμπάσηδες κάνουν αυτό που έκαναν πάντα. Τεμάχιζαν - έκαιγαν την ελληνική γη και την εκποιούσαν. Τώρα απλά γίνεται σε μεγάλη κλίμακα και φαίνεται.

Όλα τα τζάκια  έχουν στο ιστορικό τους καταπατήσεις δημόσιας περιουσίας (με τη μεσολάβηση της φωτιάς, όταν το δάσος εμποδίζει την ...αξιοποίηση...) Ας θυμηθούμε μια μεγάλη πολύ πρόσφατη υπόθεση που απασχόλησε τη χώρα...


------------

--------------------------------

«Οι άνθρωποι θα μείνουν φτωχοί, γιατί δεν θα έχουν αγάπη στα δέντρα»

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

Το νεοελληνικό κράτος το ελευθέρωσαν οι Έλληνες, αλλά το έστησαν οι Βαυαροί και το κυβερνούν 10-15 οικογένειες, δυναστείες πολιτικών. Το κράτος αυτό, αντί να αναδείξει τις αρετές του λαού, την αντοχή, την καρτερία, το πνεύμα θυσίας και αυταπάρνησης, που το κράτησαν όρθιο στα χρόνια της πολυαίωνης σκλαβιάς, «φρόντισε» να εκλύσει τις χειρότερες

ροπές του και να υποσκάψει τον εσώτερο χαρακτήρα του, το φιλότιμό του. Από την πρώτη ημέρα του ελεύθερου βίου του, οι δαίμονες της πατρίδας, οι πολιτικοί του, κατακερμάτισαν τον λαό σε κομματικά σουλτανάτα. «Οι πολιτικοί μας και οι ξένοι τρώγονταν και καθένας κοίταζε να περισκύση η δική του φατρία. Άλλος το ήθελε Αγγλικόν, άλλο Ρούσικον, άλλος Γαλλικόν… τήραγαν να πάρουν κάνα λεπτό, ότι εις την Ελλάδα ηύραν αλώνι ν’ αλωνίσουν». (Μακρυγιάννης, «Απομνημονεύματα»). 

Το κράτος αυτό το ανέστησε το αίμα του λαού του, με τους πολέμους του ’12-’13, για να έρθουν μετά οι άπληστες κομματικές συμμορίες, να το βυθίσουν στο Διχασμό και να το οδηγήσουν στο μικρασιατικό σφαγείο. Το κράτος αυτό είδε τον ανθό του να πολεμά με ηρωισμό στα βουνά της Ηπείρου και της Μακεδονίας αυτοκρατορίες ολάκερες, για να βρεθεί μετά από έξι χρόνια αιματοκυλίσματος, ντροπιασμένο, ερειπωμένο «παλιόψαθα των εθνών». Γιατί; Για το ποια «φατρία θα περισκύση».

«Α, ναι, πόσες ανόητες μάχες, ηρωισμοί και θυσίες και ήττες κι άλλες μάχες, για πράγματα που κιόλας ήταν από άλλους αποφασισμένα», θρηνεί ο Ρίτσος στην «Ελένη». Το κράτος αυτό έδιωξε τα καλύτερα παιδιά του στα ξένα και στοίβαξε τα υπόλοιπα σε τρισάθλιες τερατουπόλεις, μεταβάλλοντας τα σε κομματικά υποζύγια τυχοδιωκτών και απατεώνων. Το κράτος αυτό με εκφυλιστική απάθεια και δειλία ανέχτηκε ένα σφύζον και θαυμαστό κομμάτι του Ελληνισμού, να ποδοπατείται και να δηώνεται από τις ορδές του Αττίλα. Το κράτος αυτό, αντί να συνέλθει από την καταστροφή, επανέφερε τους ίδιους «εθνοσωτήρες» και τα έκγονά τους για να συνεχίσουν απτόητοι το ψεύτισμα των ψυχών και την διάλυση της πατρίδας. Και βαπτίζει τους διαγουμιστές της Κύπρου, φίλους, και τους στηρίζει αναίσχυντα στην επέλασή τους προς την Δύση. Αγοράζει όπλα, το αίμα του λαού, και συνεχώς υποχωρεί κατατρομαγμένο. Πανίσχυρα όπλα για να ικανοποιήσει τους Προστάτες της, ενώ το ίδιο αντιδρά ως άοπλο.

Το κράτος αυτό ανέχθηκε μία δράκα σλαβοτουρκόγυφτων να μαγαρίζει το όνομα της Μακεδονίας, προδίδοντας στο τέλος ό,τι κερδήθηκε με αίμα, βυθίζοντας στην ντροπή  και την ανυποληψία έναν ολόκληρο λαό.

Το κράτος αυτό επέτρεψε σε μία ολιγομελή, άνομη ομάδα καλαναρχών, να μετατρέψει τη διασκέδαση και την ενημέρωσή του, σε διδασκαλείο ηθικής παραλυσίας και διαφθοράς. Την παιδεία σε αναξιοκρατικό άντρο, σε φροντιστήριο αφιλοπατρίας, αθεϊας και απαιδευσίας, μπουκώνοντας τα παιδιά με άχρηστες γνώσεις και γεμίζοντάς τα «με μιαν αρρωστιάρικη ανησυχία, για το πώς θα βγάλουν το ψωμί τους μονάχα». Και επιτρέπει να κυκλοφορούν μες στις τάξεις βιβλία-προπαγανδιστικά σκουπίδια, πολύ πιο επικίνδυνα από Τουρκοκρατίες. Το ανίκανο κράτος επέτρεψε στρατιές μωαμεθανών λαθρομεταναστών να εγκατασταθούν στην πατρίδα, υπονομεύοντας το μέλλον των παιδιών μας, γιατί έτσι διέταζε το εθνομηδενιστικό παρακράτος. 

Το κράτος αυτό καταμόλυνε ακόμα και την Δικαιοσύνη- «πράγμα πολλών χρυσίων τιμιώτερον» κατά τον Πλάτωνα. Οι ανεπάγγελτοι, επαγγελματίες πολιτικοί, όταν κρίνονται για ατασθαλίες παράγοντες του αντίπαλου κόμματος, εκθειάζουν την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Όταν λογοδοτούν οι ίδιοι προπηλακίζουν τη Δικαιοσύνη και διαπομπεύουν τους λειτουργούς της εκτοξεύοντας ύβρεις και ονειδισμούς. Το κράτος αυτό κομματικοποίησε τις ένοπλες δυνάμεις του τόπου, διαβρώνοντας την επαγγελματική τους συνείδηση. Τα νέα ιδεώδη των στρατιωτικών είναι οι γρήγορες προαγωγές και οι διοικήσεις. Το κράτος αυτό εμπορευματοποίησε τον έξοχο πολιτισμό μας. Η ελληνική μουσική παράδοση ψυχομαχεί. Την περιφρονούν οι Ελληνόπαιδες, την μυκτηρίζουν, υποτονθορίζοντας (=μουρμουρίζοντας) τις «μουσικές δημιουργίες» των διαφημιστικών. Κατάντησε την νεολαία νευρόσπαστο, λικνιζόμενο στους ρυθμούς του κάθε ατάλαντου μασκαρά, που υποδύεται τον καλλιτέχνη. Το ανίκανο κομματικό κράτος διέφθειρε την γλώσσα μας – «εργαλείο μαγείας και φορέα ηθικών αξιών» (Ελύτης). Από τον 19ο αι. ακόμη ο συγγραφέας Χουρμούζης διεκτραγωδεί και γράφει για τα εκτρώματα της γλωσσικής ξενομανίας των Ελλήνων: «Συμπεριφορά γελοιωδεστάτη… ξιπασμένων οψιπλούτων αηδεστάτη επίδειξις! Πτωχοαλαζονεία αξία οίκτου, γλώσσα παρδαλή!».

Το κομματικό αυτό κράτος νοικιάζει μισθοφόρους «ψευτοδιανοούμενους», για ευνουχισμό της κοινωνίας και άλωση των ψυχών. «Γνωρίζω μερικούς όπου σχεδόν εντρέπονται να λέγωσιν ότι είναι Έλληνες!», έγραφε συγγραφέας του 18ου αι.

Το κράτος αυτό, το ψευτορωμαίικο, ανέχεται εδώ και δεκαετίες να το απομυζούν τρεις-τέσσερις οικογένειες και τα πορφυρογέννητα, πολλές φορές κνωδαλώδη, βλαστάρια τους, ομού με τις στρατιές των κηφήνων, των σφουγγοκωλάριων, των ποικιλώνυμων δωσίλογων και… δωσίκωλων που τους δορυφορούν. Και όταν στέρεψε η ευρωπαϊκή θηλή, φόρτωσαν στον λαό τις κλεψιές και τις ανομίες τους, ρίχνοντάς τον βορά στα νύχια της τοκογλυφικής κτηνωδίας, στα εθνοκτόνα μνημόνια.

Τώρα οι ανίκανοι, οι ατσαλάκωτοι τζιτζιφιόγκοι της κομματοκρατίας, το παρέδωσαν στις φλόγες. Τρία χρόνια μετά το ολοκαύτωμα στο Μάτι, αν και έβλεπαν την επερχόμενη λαίλαπα, εξαντλούσαν τους γελοίους λεονταρισμούς τους στα εμβόλια και τις καραντίνες. Ως πότε θα τους ανεχόμαστε;

 «…Καθαρίστε από την πνευματική πανούκλα τη δυστυχισμένη την Ελλάδα, για να μπορέσουνε να δουλέψουνε οι άξιοι δουλευτάδες…. Τα σκουλήκια, για να σώσουνε την τιποτένια ύπαρξή τους, δεν αφήνουνε καμμιά άξια ψυχή να ορθοποδήσει, από συμφέρον κι από φθόνο. Όλοι τούτοι οι πνευματικοί σαλταδόροι έχουνε πιάσει τα πόστα, όλα τα πόστα, κι η δύναμή τους είναι ιερή συμμαχία που έχουνε κάνει μεταξύ τους, ενώ ο καθένας είναι σαν μια μυτζήθρα, που παριστάνει το κάστρο. Αλλά είναι δεμένοι μεταξύ τους, όπως είναι οι κάμπιες κολλημένες η μία στον πισινό της άλλης. Μόλις τις χωρίσει κανένας ψοφάνε. Έτσι πρέπει να γίνει και με τις ανθρωποκάμπιες που μαραζώνουνε το πνευματικό ολόδροσο δέντρο της φυλής μας.

Τίμια αδέρφια μου, Έλληνες καθαρογεννημένοι, ξεριζώστε αυτά τα φαρμακερά βρωμοχόρταρα!»

(Φώτης Κόντογλου, «Μυστικά Άνθη», σελ. 338, εκδ. «Αστήρ»)

Νατσιός Δημήτρης

δάσκαλος- Κιλκίς – Μέλος του ΙΗΑ

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου