Το Βερολίνο αντιμέτωπο με το Brexit και τις κόντρες του Μακρόν

Το Βερολίνο αντιμέτωπο με το Brexit και τις κόντρες του Μακρόν, Γιώργος Λυκοκάπης
Απόστολος Αποστολόπουλος Την ώρα που το Brexit κρέμεται από μια κλωστή ο Μακρόν έκανε επίδειξη πατριωτικής, ή "εθνικιστικής" πολιτικής. Έβαλε βέτο στην είσοδο της Αλβανίας και των Σκοπίων στην ΕΕ, δυσαρεστώντας σφόδρα τη Γερμανία. Το μήνυμα είναι απλό: Αν η ΕΕ, υπό την επιρροή της Γερμανίας, απορρίπτει ως Επίτροπο τη Γαλλίδα υποψήφια, τότε το Παρίσι θα δείξει τα δόντια του. Τα περί οικονομικών σκανδάλων της Γαλλίδας, ως αιτία απόρριψης της υποψηφιότητας της, "να τα πούνε αλλού", υπονοεί ο Μακρόν. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
Η εξίσου Γαλλίδα Κριστίν Λαγκάρντ έχει οριστική καταδίκη για λοβιτούρες αλλά αντί να οδηγηθεί φυλακή (είναι έξω με αναστολή) πάει επικεφαλής στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, στην θέση του Ντράγκι! Με λόγια απλά: Η Αγγλία παίζει το χαρτί του πατριωτισμού φεύγοντας από την ΕΕ, ενώ η Γαλλία παίζει το ίδιο χαρτί μένοντας. Και στις δυο περιπτώσεις στόχος είναι το Βερολίνο. Η συγκυρία προσφέρει στο Παρίσι την ευκαιρία από θαλαμηπόλος στις γερμανοκρατούμενες Βρυξέλλες, να αισθανθεί επιθυμητός συνομιλητής της Μόσχας και της Ουάσιγκτον.
Το εξασθενημένο οικονομικά και πολιτικά Βερολίνο της Μέρκελ, αν διέθετε κουκούτσι μυαλό, θα ήταν πιο προσεκτικό. Η εμπειρία του τελευταίου αιώνα δείχνει ότι στο Βερολίνο το πολιτικό μυαλό είναι είδος εν ανεπαρκεία. Η Γερμανία έχει αποδείξει ότι διαπρέπει ως μηχανικός, αλλά υστερεί απελπιστικά στην πολιτική διαχείριση χωρών και ανθρώπων.
Έτσι κι αλλιώς ο χορός της δολιοφθοράς, της τρικλοποδιάς και των συντροφικών μαχαιρωμάτων είναι καθεστώς στις Βρυξέλλες, πολύ πριν τεθεί ζήτημα Brexit. Η Βρετανία του Brexit προσθέτει μια ακόμα αιτία διχόνοιας στα μέλη της "ευρωπαϊκής οικογένειας" που συμπεριφέρονται άλλωστε με την αδελφική αγάπη της γνωστής παροιμίας: "ποιος σού έβγαλε τόσο βαθιά το μάτι; Ο αδελφός μου".

Η Βασίλισσα ψηφίζει Brexit

Η Βασίλισσα έχει ταχθεί υπέρ του Brexit και επομένως κατά του Βερολίνου. Επιβεβαιώνεται ότι από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, για το Παλάτι και για μια ισχυρή μερίδα της αγγλικής κυβερνώσας ελίτ, αλλά και για την πλειοψηφία του κόσμου, η διάκριση μεταξύ Χίτλερ και των δημοκρατικά εκλεγμένων διαδόχων του, είναι μεν υπαρκτή αλλά όχι αποφασιστική. Όταν τα πράγματα ζορίσουν το πρόβλημα είναι η γερμανική μπότα, όποιος και αν τη φοράει.
Όπως ακριβώς στις ΗΠΑ δεν ξεχωρίζουν Στάλιν και Πούτιν. Η ρωσική "αρκούδα" τους φοβίζει έτσι κι αλλιώς. Το κακό στην περίπτωσή μας είναι ότι οι ιθύνοντες που κατηγορούν θορυβωδώς τους Ρώσους ηγέτες, κάνουν οι ίδιοι τα χειρότερα και χωρίς να έχουν έστω το μισό πολιτικό τους ανάστημα. Σπιθαμιαίου μεγέθους είναι, από τον Μακρόν και τον Τσίπρα έως τον Γιούνκερ, τη Μέρκελ ή τον Εργατικό Κόρμπιν. Αυτοχαρακτηρίζονται δημοκράτες, αλλά αρνούνται να υπακούσουν στα λαϊκά δημοψηφίσματα.
Ποδοπατούν την δημοκρατία, ενώ καταγγέλλουν τον Πούτιν, τον Ιταλό Σαλβίνι και τον Μαγυάρο Όρμπαν ότι παραβιάζουν τους δημοκρατικούς θεσμούς. Συσσωρεύεται στη λαϊκή συνείδηση ότι οι εκπρόσωποί του προδίδουν συστηματικά την εντολή τους. Δεν είναι διόλου περίεργο ότι ενώ η σημαντική πλευρά του Brexit είναι η πολιτική με τις γεωπολιτικές προεκτάσεις και επιπτώσεις, τα ΜΜΕ προβάλλουν τα οικονομικά. Δίνουν έμφαση στις υποτίθεται σκοτεινές προοπτικές για την καθημερινή ζωή των Άγγλων.
Λες και οι πιστοί των Βρυξελλών, μόλις φύγουν οι Εγγλέζοι θα περνάνε ζωή και κότα. Η Βρετανία είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος συμβαλλόμενος στον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό, αλλά όλοι αποφεύγουν το επίμαχο ζήτημα, τι θα κοστίσει στους πολίτες το Brexit. Όσο για την ίδια τη Βρετανία τουλάχιστον θα μπορεί να διαπραγματεύεται με κάθε μέλος της ΕΕ χωριστά, αντί να αντιμετωπίζει το ενιαίο μπλοκ των Βρυξελλών υπό τον έλεγχο του Βερολίνου.

Χαμένη η Γερμανία

Από τη στιγμή που ο πόλεμος μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων, λόγω πυρηνικών, τέθηκε "εκτός μόδας" στην Ευρώπη, αλλά και επειδή το επίπεδο ζωής έχει μεταβάλλει ριζικά τις νοοτροπίες, η οικονομία είναι το πεδίο επίλυσης των διαφορών. Κυρώσεις, μνημόνια, φόροι, πτωχεύσεις, όλα στο τραπέζι. Η μάχη των "ανοιχτών πορτοφολιών" διαφθείρει ανώτερους και κατώτερους, εξευτελίζει ανθρώπους και χώρες και διαστρεβλώνει το ήθος των κοινωνιών. Βασιλεύει ο κυνισμός ενώ η πίστη στην πατρίδα, στην ιδεολογία, είναι μόνο για τους αφελείς, για το πόπολο.
Το Brexit είναι σημαντική παράμετρος της διαπάλης της παγκοσμιοποίησης με το εθνικό συμφέρον, με δεδομένο ότι οι πραγματικά μεγάλοι παίκτες (Κίνα, ΗΠΑ, Ρωσία, Ινδία) είναι εκτός ΕΕ. Επομένως, ο καθένας κοιτάει το συμφέρον του. Οι Άγγλοι έτσι ή αλλιώς ενσωματώνονται στο αμερικανικό παιχνίδι. Σ’ αυτό το πλαίσιο ο μόνος χαμένος είναι η Γερμανία.
Η μόνη ελπίδα του Βερολίνου να παίξει στο διεθνές παιχνίδι σαν μεγάλος παίκτης είναι να έχει το χρίσμα ως εκπρόσωπος του συνόλου της ΕΕ. Το Brexit είναι θανάσιμο πλήγμα στη γερμανική φιλοδοξία. Χωρίς την Αγγλία, το Παρίσι γίνεται απαραίτητο στο Βερολίνο. Πολύ περισσότερο όταν η Ιταλία του Σαλβίνι μαζί με τον Όρμπαν καιροφυλακτούν, η Ισπανία τρεκλίζει, η Πολωνία μισεί τους Ρώσους, αλλά προτιμάει φυσικά τους Αμερικάνους από τους Γερμανούς.
Η Γερμανία, για να είναι ηγέτης, σε κάποιους πρέπει να βγάλει τις μπότες και να βάλει πασουμάκια όταν μιλάει με τους εταίρους. Η ΕΕ είναι με το ζόρι μια επαρχία της Κίνας, ή της Ινδίας. Και είναι ήδη προφανές ότι στο πλανητικό παιχνίδι είναι πολιτικό μηδέν. Η ΕΕ ή θα αλλάξει, ή θα πετάξει σαν εφήμερη πεταλούδα προς την ανυπαρξία. Μη ρωτάτε για την Ελλάδα. Οι φύλακες επαγρυπνούν μην τύχει και ξυπνήσουμε...
==================

 ---------------------

  1. Fischer (πρώην ΥΠΕΞ) – Το ελληνικό πείραμα απέδειξε ότι Γερμανία θέλει μια Γερμανική Ευρώπη

  2. Η Γερμανία κυριαρχεί στην Ευρώπη μέσω Γαλλίας

  3. Noμπελίστες οικονομολόγοι επικρίνουν την γερμανική κυριαρχία στην Ευρώπη (Up)

  4. Η Ευρώπη δεν πρέπει να παρασυρθεί στη γερμανική άβυσσο

  5. «Από τους βαρβάρους στον Χίτλερ και από αυτόν στη Μέρκελ!».

  6. Πώς και πόσο η ελληνική κρίση ωφελεί το Βερολίνο

  7. Η εμμονή της Γερμανίας στις ηγεμονικές ψευδαισθήσεις.

  8. Οι «εμμονές» Σόιμπλε και η γερμανική ιδεολογία

  9. Η ενωμένη Ευρώπη του Γ' Ράιχ

  10. Το αδιέξοδο της ισχύος

  11. Γιούργκεν Χάμπερμας: Η ευρωπαϊκή αποτυχία της Μέρκελ

  12. Το αφήγημα ότι υπάρχει Ευρώπη είναι μια απάτη

Σχόλια