Le Figaro : Η υπόθεση Michel Houellebecq δείχνει ότι οι ισλαμιστές θέλουν να στρέψουν τη δημοκρατία εναντίον του εαυτού της

την

Η άσκηση ποινικής δίωξης σε βάρος του Μισέλ Ουελμπέκ αποκαλύπτει τη στρατηγική των ισλαμιστών, οι οποίοι, έχοντας χάσει τη μάχη στο πεδίο της κριτικής του Ισλάμ, μεταφέρουν πλέον τη σύγκρουση στο πεδίο της Δικαιοσύνης, προκειμένου να φιμώσουν τις διαφωνούσες φωνές, αναλύει ο δημοσιογράφος.
Για να εκφοβίσουν, οι ισλαμιστές, στη Γαλλία όπως και σε όλες τις δημοκρατικές χώρες, έχουν μάθει να μεταφέρουν τη μάχη στο πεδίο του δικαίου. Η περίπτωση του Μισέλ Ουελμπέκ αποτελεί σήμερα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Κι όμως, ο ίδιος είχε ήδη αναδιατυπώσει τις δηλώσεις του και είχε ζητήσει συγγνώμη· παρ' όλα αυτά, βρίσκεται αντιμέτωπος με ποινική δίωξη. Στη δικαστική αυτή μάχη προστίθεται και ένα ακόμη όπλο: η ηθική απαξίωση.
Τον Νοέμβριο του 2022, σε συνέντευξη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Front populaire, ο Ουελμπέκ έκανε λόγο για «ένα Μπατακλάν από την ανάποδη», για ανθρώπους που «προμηθεύονται τουφέκια, κάνουν μαθήματα σε σκοπευτήρια», και προέβλεπε: «Θα υπάρξουν τρομοκρατικές επιθέσεις και ένοπλες επιθέσεις σε τζαμιά». Επρόκειτο για μια πρόβλεψη, για την περιγραφή ενός μέλλοντος στο οποίο θα σημειώνονταν τέτοιου είδους βιαιότητες. Η δολοφονία του Αμπουμπακάρ Σισέ, ο οποίος μαχαιρώθηκε τον Απρίλιο του 2025 μέσα στο τζαμί της Λα Γκραν-Κομπ, και στη συνέχεια η ρατσιστική τρομοκρατική επίθεση στην Τραπ, τον Οκτώβριο του 2026, υπενθύμισαν ότι η πρόβλεψή του δεν ήταν προϊόν φαντασίας.
Το απόσπασμα που αφορά τους Γάλλους «γηγενείς» είναι διαφορετικής φύσης. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι η επιθυμία τους «δεν είναι να αφομοιωθούν οι μουσουλμάνοι, αλλά να πάψουν να τους κλέβουν και να τους επιτίθενται (...). Ή, ακόμη καλύτερα, να φύγουν». Τέλος, χαρακτηρίζει τη μεγάλη αντικατάσταση (grand remplacement) γεγονός: «Δεν είναι θεωρία, είναι γεγονός».
Μετά τις δηλώσεις αυτές, το Μεγάλο Τέμενος του Παρισιού κατέθεσε μήνυση για «υποκίνηση μίσους κατά των μουσουλμάνων». Ωστόσο, ο πρύτανης του τεμένους, Σεμς-Εντίν Χαφίζ, συναντήθηκε με τον Ουελμπέκ, έπειτα από πρωτοβουλία του αρχιραβίνου της Γαλλίας, Χαΐμ Κόρσια. Αφού ο συγγραφέας αναδιατύπωσε τα επίμαχα αποσπάσματα, το Μεγάλο Τέμενος απέσυρε τις δικαστικές του ενέργειες.
Η Ένωση Τζαμιών της Γαλλίας (UMF), αντίθετα, συνέχισε τη δικαστική της προσφυγή. Η μήνυσή της στρέφεται κατά του Ουελμπέκ για δημόσια εξύβριση και υποκίνηση σε φυλετικές και θρησκευτικές διακρίσεις. Ακόμη και μετά τη συγγνώμη του συγγραφέα, η UMF έκρινε ότι η κίνησή του ήταν «αξιέπαινη, αλλά ελλιπής» και του ζήτησε να αποσαφηνίσει τη θέση του σχετικά με τη μεγάλη αντικατάσταση. Κατά πάσα πιθανότητα, αυτή ακριβώς η μήνυση οδήγησε στην άσκηση ποινικής δίωξης σε βάρος του, η οποία ανακοινώθηκε από τη Le Figaro στις 10 Νοεμβρίου 2026.
Το ζήτημα δεν είναι αν οι δηλώσεις του Ουελμπέκ αξίζουν ή όχι να οδηγηθούν σε δίκη, αλλά να κατανοήσουμε γιατί οι αντίπαλοί του επιμένουν να τον διώκουν, ενώ ο ίδιος είχε ήδη ανακαλέσει τις δηλώσεις του. Πρέπει να γνωρίζουμε ότι δεν είναι η πρώτη φορά που ο συγγραφέας βρίσκεται αντιμέτωπος με τη Δικαιοσύνη.
Τον Σεπτέμβριο του 2001, είχε δηλώσει στο περιοδικό Lire ότι «η πιο ηλίθια θρησκεία είναι, παρ' όλα αυτά, το Ισλάμ». Η φράση προκάλεσε δικαστική διαμάχη: τέσσερις μουσουλμανικές οργανώσεις, μεταξύ των οποίων το Μεγάλο Τέμενος του Παρισιού και η Παγκόσμια Ισλαμική Ένωση, η οποία χρηματοδοτείται από τη Σαουδική Αραβία, κατέθεσαν μήνυση κατά του συγγραφέα.
Το δικαστήριο τον αθώωσε, κρίνοντας ότι ο χαρακτηρισμός του Ισλάμ ως «της πιο ηλίθιας» θρησκείας δεν ισοδυναμούσε με τον χαρακτηρισμό όλων των μουσουλμάνων ως ηλιθίων: επρόκειτο για κριτική ενός θρησκευτικού δόγματος και όχι των πιστών του.
Κατά τη δεκαετία του 2000 και του 2010, οργανώσεις προσκείμενες στους Αδελφούς Μουσουλμάνους, όπως η UOIF και στη συνέχεια η CCIF, πολλαπλασίασαν τις μηνύσεις εναντίον όσων ασκούσαν κριτική στο Ισλάμ ή στον ισλαμισμό. Έχασαν σε όλες τις περιπτώσεις. Αυτό συμβαίνει επειδή στη Γαλλία η κριτική των θρησκειών, συμπεριλαμβανομένου του Ισλάμ, εμπίπτει στην ελευθερία της έκφρασης, ενώ η βλασφημία δεν αποτελεί πλέον αδίκημα από το 1881.
Και είναι ακριβώς αυτό το δικαίωμα στη βλασφημία που προκαλεί αμηχανία στους ισλαμιστές. Ο Μωάμεθ εκτελούσε εκείνους που τον περιγελούσαν, όπως τον ποιητή Καμπ ιμπν αλ-Ασράφ, ο οποίος τον χλεύαζε με τους στίχους του. Η πλειονότητα των μουσουλμάνων νομικών προβλέπει τη θανατική ποινή για όσους προσβάλλουν τον Προφήτη. Αυτό που τους ενοχλεί, στην πραγματικότητα, δεν είναι τόσο το μίσος κατά των μουσουλμάνων όσο η βλασφημία.
Το 2013, η Ένωση για τη Δικαστική Υπεράσπιση των Μουσουλμάνων ανακοίνωσε μάλιστα ότι θα προσφύγει κατά του Charlie Hebdo για βλασφημία ενώπιον του δικαστηρίου του Στρασβούργου, έπειτα από ένα εξώφυλλο του περιοδικού σχετικά με το Κοράνι. Η Αλσατία-Μοζέλα ήταν τότε η τελευταία γαλλική περιοχή όπου το τοπικό δίκαιο, κληρονομιά της γερμανικής περιόδου, εξακολουθούσε να τιμωρεί αυτό το αδίκημα. Καταργήθηκε το 2017.
Σήμερα, οι ισλαμιστές έχουν αλλάξει στρατηγική. Έχοντας χάσει τη μάχη στο πεδίο της κριτικής του Ισλάμ, εμφανίζονται πλέον ως θεματοφύλακες της εθνικής συνοχής και της ευημερίας των μουσουλμάνων.
Δεν έχει σημασία αν οι μηνύσεις τους αρχειοθετούνται ή αν τα πρόσωπα που στοχοποιούν αθωώνονται: ο πολλαπλασιασμός των δικαστικών διαδικασιών αρκεί για να εξαντλήσει και να φιμώσει τα κριτικά πνεύματα. Έτσι, οι ισλαμιστές στρέφουν τα όπλα της δημοκρατίας εναντίον της ίδιας της δημοκρατίας, στην υπηρεσία μιας αντίληψης για το Ισλάμ που είναι εχθρική προς αυτήν.
Οι διαδικασίες αυτές συνοδεύονται πάντοτε από τις ίδιες ετικέτες: «ρατσιστής», «ακροδεξιός». Πρόκειται για έτοιμες κατηγορίες, οι οποίες χρησιμεύουν στην απομόνωση του αντιπάλου και στην καταδίκη του στη σιωπή.
Οι κατηγορίες αυτές θυμίζουν εκείνες της εποχής του Ψυχρού Πολέμου, όταν οι διανοούμενοι που αντιτάσσονταν στο σοβιετικό καθεστώς θεωρούνταν ύποπτοι ότι εξυπηρετούσαν τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Ο φιλόσοφος Ρεϊμόν Αρόν υπήρξε ο πιο σταθερός στόχος αυτής της πρακτικής. Επειδή κατήγγελλε τον κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό, θεωρούνταν ύποπτος, φιλοαμερικανός, σχεδόν ανεπιθύμητος.
Μία από τις λέξεις που χρησιμοποιούνταν τότε για να απαξιώσουν κάποιον ήταν ο χαρακτηρισμός «μακαρθιστής», από το όνομα του γερουσιαστή Τζόζεφ Μακάρθι, ο οποίος καταδίωκε χωρίς αποδείξεις πραγματικούς ή υποτιθέμενους κομμουνιστές. Ο «μακαρθιστής» ήταν χθες ό,τι έχει γίνει σήμερα ο χαρακτηρισμός «ακροδεξιός»: μια ετικέτα που απαλλάσσει από την υποχρέωση να δοθεί απάντηση.
Οι ελεύθερες φωνές που τολμούν να μιλούν για το Ισλάμ χωρίς ταμπού σύρονται πλέον στα δικαστήρια και διασύρονται στον δημόσιο διάλογο. Το να υποκύψει κανείς σε αυτές τις πιέσεις θα σήμαινε ότι παραχωρεί στους ισλαμιστές, μέσω του φόβου, τη νίκη που δεν κατάφεραν ποτέ να πετύχουν ενώπιον των δικαστών.
Le Figaro
12/11/26
via  Babis Georges Petrakis
-----------------
Blogger: 
 ...το θέμα είναι ότι το ίσλάμ προωθείται από τους global, αφού εύκολα τους εργαλειοποιεί ενάντια στις σκληρές ταυτότητες των εθνικών κρατών...(ακούστε και δεν θα χάσετε..)https://youtu.be/ddvBFTcpqMs

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου