Ο Γιώργος Γεραπετρίτης επιχείρησε να ξεπλύνει την καταστροφική μυστική διπλωματία της κυβέρνησης Μητσοτάκη εις βάρος της χώρας μας, προβάλλοντας το σενάριο της γαλλικής αβροφροσύνης κι άλλα παραμύθια της Χαλιμάς. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
Το θέατρο του παραλόγου με την ιστορία της γαλλικής ρηματικής διακοίνωσης και το καλώδιο της προδοσίας, που έχει γίνει θηλιά να πνίξει την ελληνική κυβέρνηση, συνεχίστηκε και κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου.
Στην ενημέρωση αποπροσανατολισμού που έκανε ο Γιώργος Γεραπετρίτης στους αρχηγούς της αξιωματικής αντιπολίτευσης επιχείρησε να ξεπλύνει την καταστροφική μυστική διπλωματία της κυβέρνησης Μητσοτάκη εις βάρος της χώρας μας, προβάλλοντας το σενάριο της γαλλικής αβροφροσύνης κι άλλα παραμύθια της Χαλιμάς, σε μια προσπάθεια να δημιουργήσει κλίμα στο οποίο ενδεχομένως τα κυβερνητικά στελέχη να επιχειρήσουν να πατήσουν τις ερχόμενες ημέρες για να θριαμβολογήσουν κι από πάνω!
Στη φαρσοκωμωδία, όπου ηχηρή ήταν η απουσία του πρωθυπουργού, ο οποίος παρέπεμψε τους πολιτικούς αρχηγούς στον Ελληνα υπουργό Εξωτερικών, επιβεβαιώνοντας τον εμπαιγμό τους, προσήλθαν όλοι οι επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης πλην του Κυριάκου Βελόπουλου της Ελληνικής Λύσης.
Επί της ουσίας, στη συνάντηση ο επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας επιβεβαίωσε το φιάσκο της κυβέρνησης, καθώς δεν παρέδωσε ούτε διάβασε στους αρχηγούς των κομμάτων το κείμενο της γαλλικής ρηματικής διακοίνωσης, αλλά τους μετέφερε αυτά που προφανώς του είχαν υπαγορεύσει να τους πει. Οτι δηλαδή στη γαλλική διακοίνωση δεν υπάρχει καμία αναφορά σε αίτημα αδειοδότησης από την Τουρκία, πως το έγγραφο αφορά την ενημέρωση των παράκτιων κρατών της περιοχής για λόγους αβροφροσύνης και περιλαμβάνει αναφορά στην πορεία των ερευνών.
Από τη στιγμή, λοιπόν, που η ρηματική διακοίνωση δεν περιείχε τίποτα επιλήψιμο που να εκθέτει την κυβέρνηση, γιατί ο Γιώργος Γεραπετρίτης δεν έδωσε το πρωτότυπο κείμενο στη διάθεση των πολιτικών αρχηγών; Γιατί οι πολιτικοί αρχηγοί έπρεπε να αρκεστούν στην προφορική ερμηνεία του υπουργού και όχι να έχουν πρόσβαση στο επίσημο έγγραφο;
Τι εμπόδιζε την κυβέρνηση να δημοσιοποιήσει ή έστω να επιδείξει το έγγραφο, εφόσον δεν υπάρχει ζήτημα απειλής της εθνικής κυριαρχίας; Τι ακριβώς συμβαίνει και δεν θέλουν να αποκαλύψουν; Ποιος τελικά αποφασίζει για τα εθνικά μας συμφέροντα; Πώς είναι δυνατόν να ζητείται πολιτική εμπιστοσύνη όταν δεν παρέχονται τα στοιχεία που θα επέτρεπαν την ανεξάρτητη αξιολόγηση των κυβερνητικών ισχυρισμών;
Διπλωματική αβρότητα
Η επίκληση της διπλωματικής αβροφροσύνης εκ μέρους του Γιώργου Γεραπετρίτη δεν αρκεί για να κλείσει ένα τόσο σοβαρό ζήτημα. Κι αυτή η επίσημη εξήγηση δεν υποκαθιστά την ανάγκη να γνωρίζουν οι αρχηγοί της αξιωματικής αντιπολίτευσης και ο ελληνικός λαός τι ακριβώς αναφέρει το επίσημο γαλλικό έγγραφο και ποιος από την ελληνική κυβέρνηση έδωσε την εξουσιοδότηση στους Γάλλους.
Επομένως, με τον συγκεκριμένο χειρισμό εκ μέρους του επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας δεν μπορεί να αποκλειστεί ότι η συζήτηση επιχειρείται σκόπιμα να μετατοπιστεί από το περιεχόμενο του εγγράφου στον τρόπο με τον οποίο επιλέγεται να ερμηνευθεί. Μια τέτοια μεθόδευση ίσως ευελπιστούν εκεί στην κυβέρνηση πως θα λειτουργήσει ως άλλοθι για την αποφυγή της ανάληψης των σοβαρών ευθυνών που προκύπτουν από τις ενέργειές της, που αγγίζουν τα όρια της εθνικής μειοδοσίας.
Επιπροσθέτως, ο Γιώργος Γεραπετρίτης συνδύασε την ενημέρωση των πολιτικών αρχηγών με κορόνες τύπου «το γαλλικό ερευνητικό πλοίο συνεχίζει τις εργασίες του με ελληνική αδειοδότηση», την ώρα που στην εφημερίδα «ΕΣΤΙΑ» της Κυριακής διπλωματικοί κύκλοι της Γαλλίας επιβεβαίωναν ότι για τη σύνταξη της γαλλικής ρηματικής διακοίνωσης προς την Τουρκία υπήρξε συνεννόηση με την ελληνική πλευρά, ενώ ρεπορτάζ της Μύρνας Νικολαΐδου στην ίδια εφημερίδα αποκαλύπτει πως, πριν από το θρίλερ με το γαλλικό έγγραφο, και η Ολλανδία είχε ενημερώσει την Αγκυρα για το καλώδιο EMC.
Συγκεκριμένα, πριν από το διπλωματικό θρίλερ με το γαλλικό πλοίο «Abeille Marengo» για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου (GSI), είχε προηγηθεί μια αθόρυβη «πρόβα τζενεράλε» νοτιοανατολικά της Κρήτης, της Κάσου, της Καρπάθου και της Ρόδου. Πρωταγωνιστής ήταν το ερευνητικό σκάφος «Kobi Ruegg» (υπό σημαία Μπαχαμών), το οποίο διαχειρίζεται ο ολλανδικός κολοσσός γεωφυσικών ερευνών Fugro, στο πλαίσιο των γεωφυσικών ερευνών για το στρατηγικής σημασίας υποβρύχιο καλώδιο οπτικών ινών East to Med Data Corridor (EMC), ένα έργο που χρηματοδοτείται από τη σαουδαραβική stc (MENA Hub) και την ελληνική TTSA, με τη συμμετοχή της ΔΕΗ και της CyTA.
Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες της «ΕτΚ», η ολλανδική εταιρία, η οποία διατηρεί θυγατρικές και στη Γερμανία, φέρεται ότι είχε ενημερώσει την Αγκυρα μήνες πριν από την έναρξη του έργου, ενώ το ίδιο φέρεται ότι έπραξε και η σαουδαραβική εταιρία.
Περισσότερα ερωτήματα
Οι αποκαλύψεις αυτές γεννούν ακόμη περισσότερα ερωτήματα, στα οποία η κυβέρνηση οφείλει επίσης να απαντήσει χωρίς επικοινωνιακούς ελιγμούς και υπεκφυγές. Γιατί κρίθηκε αναγκαία η ενημέρωση της Τουρκίας και όχι της Ελλάδας και από την Ολλανδία; Εάν, όπως ισχυρίζονται γαλλικές διπλωματικές πηγές, υπήρξε συνεννόηση της ελληνικής με τη γαλλική πλευρά για τη σύνταξη της διακοίνωσης, ποιο ακριβώς ήταν το περιεχόμενο αυτής της συνεννόησης; Ποιος είχε την πρωτοβουλία και ποιος έδωσε το πράσινο φως για τους συγκεκριμένους διπλωματικούς χειρισμούς; Και πώς είναι δυνατόν να παρουσιάζεται σήμερα ως επιτυχία το γεγονός ότι το γαλλικό ερευνητικό πλοίο συνεχίζει τις εργασίες του, όταν παραμένουν αναπάντητα τόσο κρίσιμα ερωτήματα για την πόντιση του καλωδίου;
Η κυβέρνηση δεν μπορεί να επιλέγει ποια γεγονότα της υπόθεσης θα φωτίσει και ποια θα αφήσει στο σκοτάδι. Ούτε μπορεί να ζητά από τα κόμματα και την ελληνική κοινωνία να εμπιστευτούν μια εκδοχή της πραγματικότητας που δεν συνοδεύεται από τα ίδια τα διπλωματικά έγγραφα.
Εάν οι διπλωματικές κινήσεις της Γαλλίας έγιναν σε συνεννόηση με την Αθήνα, τότε η κυβέρνηση οφείλει να εξηγήσει ποια ήταν ακριβώς η ελληνική θέση και πώς διασφαλίστηκαν τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας. Εάν, πάλι, δεν υπήρξε τέτοιος συντονισμός, τότε πρέπει να εξηγήσει γιατί η ελληνική διπλωματία εμφανίζεται να παρακολουθεί εκ των υστέρων εξελίξεις που αφορούν άμεσα τα ελληνικά συμφέροντα.
Το καλώδιο EMC έχει μετατραπεί σε μείζον πολιτικό και διπλωματικό πρόβλημα για την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Και όσο επιχειρείται να αντιμετωπιστεί με επικοινωνιακά τεχνάσματα, διαρροές, ψέματα, αντιπερισπασμούς και επιλεκτικές ενημερώσεις τόσο η κυβέρνηση θα εκτίθεται.
Πηγή: dimokratia.gr
======================
------------------------------------
https://www.facebook.com/reel/1448924520714096
-----------------------
ΥΠΕΞ: Παραιτήθηκε ο πολιτικός διευθυντής, Ρούσος Κούνδουρος – Τι απαντούν διπλωματικές πηγές
"Αναφερόμενος στην παράλειψη του υπογράφοντος, Α' Γεν. Δ/ντή, από την σύνθεση της ελληνικής αντιπροσωπείας κατά την συνάντηση Υπουργών Εξωτερικών Ελλάδος - Τουρκίας (8 τρέχοντος), σε αναντιστοιχία με σύνθεση τουρκικής, παράλειψη επί πλέον ειδοποίησης για όποια τυχόν σύσκεψη προετοιμασίας ή μετά ταύτα ενημέρωσης, για λόγους υπηρεσιακής τάξης και προσωπικής ευθιξίας, σας υποβάλλω την παραίτησή μου από την Υπηρεσία.
Ως προς εξέλιξη σχέσεων Ελλάδος - Τουρκίας, σημειωτέον, απόψεις υπογράφοντος υπεβλήθησαν εκ καθήκοντος εγγράφως, πριν από την ανωτέρω συνάντηση.
Χάριν της γενικότερης εικόνας, προσθέτω ότι δεν εδόθη συνέχεια σε σειρά σοβαρών, κατά κρίση υπογράφοντος, ζητημάτων ελληνοτουρκικών και ευρωτουρκικών σχέσεων, οποία υπεβλήθησαν εγγράφως (δείτε αλληλογραφία Α' Γεν. Δνσης). Συγκρατώ και την έλλειψη ενημέρωσης ή ολοκληρωμένης συζήτησης με υπογράφοντα ως προς χειρισμούς ή διαμόρφωση πλαισίου επί άλλων σημαντικών ζητημάτων εξωτερικής πολιτικής, ευθέως αφορώντων την Α' Γεν. Δ/νση.
Υπό το φως των ανωτέρω, καθίσταται προβληματική άσκηση των καθηκόντων του Α' Γεν. Δ/ντή, περιλαμβανομένης της επικοινωνίας με ομολόγους μου τρίτων χωρών, οποίοι υποβάλλουν ευλόγως ερωτήσεις για το ένα ή το άλλο ζήτημα.
Ο Α΄ Γενικός Διευθυντής
Ρούσος Κούνδουρος
Πρέσβυς"
-------------------Ανώτατοι διπλωμάτες έγιναν νεροκουβαλητές της κυβερνητικής υποτέλειας και οι επιδόσεις τους κρίνονταν από το ποιος θα έχει την καλύτερη επινόηση ή πρωτοβουλία υποχωρητικότητας για να κατευναστεί η εδαφική βουλιμία των απέναντι
Δεν υπάρχει πλέον ειδικός στα θέματα οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών που να σέβεται τον εαυτό του και να μην κράζει άσχημα το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών για τις πρωτοφανείς παλινωδίες με το υποβρύχιο καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου, εκτός ίσως από τον καθηγητή Συρίγο (ο οποίος δεν έχω καταλάβει σε τι ακριβώς είναι ειδικός πέραν του λιβανίσματος των ανεκδιήγητων κυβερνητικών χειρισμών).
Του Γιώργου Χαρβαλιά
Βαριά ονόματα πανεπιστημιακών ερευνητών με εξειδίκευση στο Δίκαιο της Θάλασσας (ενδεικτικά αναφέρω τον πρώην πρύτανη του Παντείου, καθηγητή Γρηγόρη Τσάλτα, τη δρα Κέρη Μαυρομμάτη και τον δρα Βενιαμίν Καρακωστάνογλου) προστίθενται πλέον στην ατελείωτη λίστα πολιτικών, ακαδημαϊκών, πρώην διπλωματών και ανώτατων δημόσιων προσώπων, όπως ο Προκόπης Παυλόπουλος, που ασκούν σφοδρή κριτική στη μυστική διπλωματία Μητσοτάκη – Γεραπετρίτη, στηλιτεύοντας τη γαλλική ανάμειξη και μιλώντας για παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας μέσω τρίτων.
Δυστυχώς, όμως, η υπόθεση με το καλώδιο που οδήγησε στη νομιμοποίηση των τουρκικών αξιώσεων μέσω της περιβόητης NAVTEX είναι απλώς το κερασάκι της τούρτας μιας μακράς ιστορίας προοδευτικής κατάπτωσης. Της χρεοκοπίας, δηλαδή, της ελληνικής διπλωματίας που ξεκινά την περίοδο των Μνημονίων και κορυφώνεται στις μέρες μας.
Το πιο απογοητευτικό είναι ότι σε αυτό το θλιβερό σίριαλ απαξίωσης της εξωτερικής μας πολιτικής συμμετέχουν πλέον συνειδητά ανώτεροι υπάλληλοι του διπλωματικού κλάδου που στρατεύονται αδιαμαρτύρητα στις επιταγές των πολιτικών τους προϊσταμένων, ακόμη κι όταν αυτές προσκρούουν εξόφθαλμα σε βασικούς κανόνες Διεθνούς Δικαίου.
Το κακό, όπως προανέφερα, άρχισε με τα Μνημόνια. Την περίοδο εκείνη το υπουργείο Εξωτερικών, που συρρικνώθηκε ανεπίτρεπτα, σε επίπεδο διεθνούς εκπροσώπησης, έπαιξε ρόλο «τελάλη» της ευρωπαϊκής πολιτικής ορθότητας. Οποιος δεν μπορούσε να υπηρετήσει αυτή τη συγκεκριμένη ατζέντα, όποιος τολμούσε να εκφέρει επιφυλάξεις για το «αλάθητο» των Ευρωπαίων δανειστών, όποιος είχε την ατυχή έμπνευση να ασκήσει την παραμικρή κριτική στις επιλογές της γερμανοκρατούμενης Ε.Ε., ακόμη και όσες αντιστρατεύονταν ευθέως τα εθνικά συμφερόντα, δεν είχε καμία ελπίδα επαγγελματικής ανέλιξης στο διπλωματικό σώμα. Η επόμενη μετάθεσή του θα ήταν στην Αμπούτζα της Νιγηρίας ή κάπου εξίσου εξωτικά.
Το ίδιο περίπου διάστημα άρχισε και η «φίμωση» στα εθνικά θέματα, με προεξάρχον πεδίο τα Ελληνοτουρκικά, καθώς στον συγκεκριμένο τομέα η επίσημη εξωτερική πολιτική άρχισε να διαμορφώνεται από την άτυπη «συμβουλευτική ομάδα» του περιβόητου ΕΛΙΑΜΕΠ, ερευνητές του οποίου εγκαταστάθηκαν σε γραφεία των κτιρίων της Βασιλίσσης Σοφίας.
Με το που ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας ο Κυριάκος Μητσοτάκης, όμως, προστέθηκε ακόμα μία σοβαρή παθογένεια. Ιδανικοί διπλωμάτες για τη στελέχωση κρίσιμων πόστων αναδείχτηκαν μόνον εκείνοι που μπόρεσαν να μειώσουν την πολιτική έκθεση της κυβέρνησης σε επικοινωνιακό κόστος και κινδύνους. Αυτοί που διά της απραξίας ή ακόμη χειρότερα διά της διολισθήσεως από πάγιες εθνικές θέσεις βοήθησαν τα «ήρεμα νερά» στο Αιγαίο και κατέστησαν την ελληνική εξωτερική πολιτική… αόρατη και ανυπόληπτη.
Την έκαναν, δηλαδή, «να περνάει κάτω από τα ραντάρ», όπως το θέτει έξοχα η σημερινή υφυπουργός Εξωτερικών, πρέσβης Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου. Να μην προκαλεί εντάσεις, να ευθυγραμμίζεται πλήρως με την πολιτική της Ε.Ε., ακόμη και σε καταστροφικές επιλογές, όπως η μετωπική σύγκρουση με τη Ρωσία και γενικώς να μην κάνει το παραμικρό που θα μπορούσε να δημιουργήσει πονοκέφαλο στον πρωθυπουργό,
Ανώτατοι διπλωμάτες έγιναν νεροκουβαλητές της κυβερνητικής υποτέλειας και οι επιδόσεις τους κρίνονταν από το ποιος θα έχει την καλύτερη επινόηση ή πρωτοβουλία υποχωρητικότητας για να κατευναστεί η εδαφική βουλιμία των απέναντι.
Ετσι, στο διπλωματικό επιτελείο του πρωθυπουργού ευδοκίμησαν μόνο πρόσωπα «ευέλικτα» που υπηρέτησαν με… αυταπάρνηση τη γραμμή της «φινλανδοποίησης» έναντι της Τουρκίας. Μια κυρία που σήμερα υπηρετεί σε ανώτατο πόστο της Κομισιόν και ανέλαβε τις μυστικές επαφές με τον σύμβουλο του Ερντογάν, Ιμπραήμ Καλίν, υπό την άγρυπνη επίβλεψη του γερμανικού παράγοντα, ένας πρέσβης άπταιστος γνώστης της τουρκικής και αδερφός μεγαλοεπιχειρηματία με τεράστια συμφέροντα στην τουρκική αγορά, όπως και μία άλλη κυρία που στο παρελθόν ως πρέσβης στην Αλβανία απέφυγε να παραστεί στην κηδεία του Κωνσταντίνου Κατσίφα για να μη στεναχωρήσει τον Ράμα. Σε αυτό το πνεύμα αναδείχτηκε και το μεγάλο αστέρι της διπλωματίας «Μητσοτάκη – Γεραπετρίτη», η ταλαντούχα «κυρία Αλεξάνδρα», που έχει λύσεις για όλα.
Η χαριστική βολή στη λειτουργία του διπλωματικού σώματος δόθηκε, χωρίς αμφιβολία, με την έλευση στο υπουργείο του «φιλέλληνα» καθηγητή Γιώργου Γεραπετρίτη. Τότε έπαψαν να έχουν λόγο οι επαγγελματίες διπλωμάτες και η πολιτική έναντι της Τουρκίας έφτασε να υπαγορεύεται από τους ταγούς του ΕΛΙΑΜΕΠ. Την τέως διευθύντρια κυρία Μαρία Γαβουνέλη, που παρομοίασε την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων με το παζάρεμα στη λαϊκή για μια σακούλα πατάτες, τον πρώην γενικό γραμματέα και γνωστό… γκουρού του ενδοτισμού Χρήστο Ροζάκη, που εκφέρει τις απόψεις του υπό τη μορφή «κατευθυντήριων οδηγιών» στην εφημερίδα «Καθημερινή», και διάφορους άλλους άσχετους που δεν έχουν καμία τριβή με αυτό που οι αγγλοσάξονες ονομάζουν «μάχιμη διπλωματία» (front line diplomacy)
Σήμερα τα κριτήρια προαγωγής ή επιβράβευσης των διπλωματικών υπαλλήλων καριέρας είναι η απόλυτη υπακοή στους πολιτικούς ιθύνοντες και τους εξωτερικούς συμβούλους τους, η δαιμονοποίηση κάθε ιδέας που προϋποθέτει πολιτικό ρίσκο και η εναρμόνιση με την ιδέα μιας «ρεαλιστικής συγκυριαρχίας» στο Αιγαίο. Σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο υιοθετήθηκε η ιδέα της κοινής ελληνοτουρκικής υποψηφιότητας του Φεριντούν Σινιρλίογλου για τη θέση του επικεφαλής (Γενική Γραμματεία) του ΟΑΣΕ, που σήμερα πληρώνουμε πολύ ακριβά.
Ενδεικτικό της απολύτως ανορθολογικής -τουλάχιστον με αξιοκρατικά κριτήρια- επιλογής διπλωματών για κρίσιμα πόστα ήταν η τοποθέτηση στη μόνιμη αντιπροσωπία του ΟΗΕ μιας κυρίας που συλλαβίζει αγγλικά σαν υπάλληλος ρεσεψιόν συνοικιακού ξενοδοχείου, την ώρα μάλιστα που η Ελλάδα ανέλαβε την εκ περιτροπής προεδρία στο Συμβούλιο Ασφαλείας.
Κι αν ήταν αυτό το μοναδικό ντεφό της, θα μπορούσε ίσως να συγχωρεθεί (αν και σε τέτοιες θέσεις προπαιτούμενο είναι να βάλεις κάποιον με πλήρες command της αγγλικής και ακόμα μίας ευρέως ομιλούμενης γλώσσας). Η κυρία δυστυχώς αποδείχτηκε εντελώς ανεπαρκής και στα υπόλοιπα καθήκοντά της. Στη μοναδική ευκαιρία που είχε για να κάψει την υποψηφιότητα του Σινιρλίογλου για τη θέση του γ.γ. του ΟΗΕ έκανε μια βλακώδη ερώτηση-πάσα για το τουρκολιβυκό μνημόνιο, που του επέτρεψε να πει ότι δεν απαντά ως εκπρόσωπος της χώρας και ταυτόχρονα να θυμίσει ότι η Ελλάδα τον είχε προτείνει ως επικεφαλής σε έναν οργανισμό με απολύτως ανάλογες δικαιοδοσίες, τον ΟΑΣΕ. Σε πλήρη αντιδιαστολή η Κύπρια εκπρόσωπος Μαρία Μιχαήλ με εξαιρετικό επαγγελματισμό τον στρίμωξε άγρια, αναγκάζοντάς τον να εκτεθεί διά της σιωπής όταν τον ρώτησε αν αναγνωρίζει ο ίδιος προσωπικά και όχι ως εκπρόσωπος της Τουρκίας την κυριαρχία του κυπριακού κράτους.
Θα μπορούσα να συνεχίσω γράφοντας πολλά για πρόσωπα και καταστάσεις, αλλά το κακό είναι ότι στους διαδρόμους του υπουργείου Εξωτερικών δημιουργείται μια σχολή κομματικής ευνοιοκρατίας που ανταμείβει τον ενδοτισμό και την αβουλία ως κριτήρια επαγγελματικής ανέλιξης. Ταυτόχρονα ενθαρρύνεται η εξωθεσμική εισπήδηση στα κέντρα λήψεως διπλωματικών αποφάσεων διαφόρων πλανόδιων καθηγητών, ερευνητών και συμβούλων, οι οποίοι μπορούν να υποκαθιστούν ή και να παρακάμπτουν τους υπηρεσιακούς παράγοντες στη χάραξη πολιτικής με ασαφή κίνητρα και εξαρτήσεις. Πολύ φοβάμαι πως αυτό είναι συνταγή χρεοκοπίας όχι του διπλωματικού σώματος αλλά ολόκληρης της εξωτερικής πολιτικής μιας χώρας.
Πηγή: dimokratia.gr================



Σχόλια