=========================
Ἡ κρίση ἐπιστρέφει. Αὐτὴ τὴ φορὰ στὴν καρδιὰ τῆς Εὐρώπης.
Ἡ Εὐρώπη βρίσκεται ξανὰ στοὺς δρόμους. Γαλλία, Βέλγιο, Ἰταλία καὶ ἄλλες χῶρες γνωρίζουν κοινωνικὲς κινητοποιήσεις, καθὼς ἡ ἀκρίβεια, τὰ δημοσιονομικὰ ἐλλείμματα καὶ οἱ περικοπὲς πιέζουν ἀσφυκτικὰ τοὺς πολίτες.
Τὸ σκηνικὸ θυμίζει ἐπικίνδυνα τὴν Ἑλλάδα τοῦ 2010.
Τότε μᾶς λοιδοροῦσαν. Παρουσίαζαν τὴν ἑλληνικὴ κρίση ὡς ἀποτέλεσμα τῆς τεμπελιᾶς, τῆς σπατάλης καὶ τῶν ἐθνικῶν μας ἐλαττωμάτων. Σήμερα, οἱ ἴδιες εὐρωπαϊκὲς κοινωνίες μᾶς ἀκολουθοῦν κατὰ πόδας.
Διότι ἡ ἑλληνικὴ κρίση δὲν ἦταν ἁπλῶς μία ἐθνικὴ δημοσιονομικὴ ἀποτυχία. Ἀποκάλυψε βαθύτερες ἀντιφάσεις ἑνὸς οἰκονομικοῦ συστήματος ποὺ διόγκωνε τὸ χρέος, ἐνῶ ἡ παραγωγικὴ βάση ὑποχωροῦσε.
Σήμερα, οἱ μεγάλες εὐρωπαϊκὲς οἰκονομίες ἀντιμετωπίζουν ἀκριβότερη ἐνέργεια, αὐξημένο κόστος δανεισμοῦ, βιομηχανικὲς πιέσεις καὶ δημοσιονομικὰ ἀδιέξοδα.
Ἡ μεταπολεμικὴ εὐημερία στηρίχθηκε στὴν παραγωγὴ καὶ στὴν ἐργασία. Ἡ μετατόπιση πρὸς τὴ χρηματοπιστωτικὴ οἰκονομία καὶ τὸν δανεισμὸ ὑπονόμευσε σταδιακὰ αὐτὴ τὴν ἰσορροπία.
Βεβαίως, δὲν βρίσκονται ἀκόμη στὴ θέση τῆς Ἑλλάδας τοῦ 2010.
Ὅμως τὸ ἐρώτημα παραμένει: μπορεῖ νὰ συντηρηθεῖ ἕνα κοινωνικὸ πρότυπο, ὅταν ἡ παραγωγὴ ἀδυνατεῖ νὰ τὸ στηρίξει καὶ τὸ χρέος γίνεται διαρκῶς βαρύτερο;
VIA Dimosthenis Michopoulos
Σχόλια