Συγγνώμη που είμαι αυστηρός, αλλά, πράγματι, αυτή η γνωμορύπανση και αδαημοσύνη δεν υποφέρονται.
Σταματήστε να με σπαμάρετε με απόψεις-ρύπους, ότι δηλαδή το τουρκολιβυκό μνημόνιο δεν έχει καμία νομική ισχύ και άρα είναι άκυρο null and void.
Αλλού βαράν τα όργανα κι αλλού χορεύει η νύφη!
Είναι άλλο πράγμα η νομική ισχύς και άλλο πράγμα η πολιτική ισχύς. Είναι άλλο πράγμα να κερδίζεις νομικά και είναι άλλο πράγμα να διαμορφώνεις έναν ευνοϊκό συσχετισμό ισχύος. Η αποτελεσματική εξωτερική πολιτική χρειάζεται και τα δύο.
Η νομική εγκυρότητα μιας πράξης και η πολιτική αποτελεσματικότητά της είναι δύο διαφορετικά πράγματα.
Όσοι δε μπορείτε να τα ξεδιαλύνετε, μη με σπαμάρετε με εξυπνάδες. Ούτε και Διεθνές Δίκαιο ξέρετε, μη μου κάνετε πως ξέρετε.
- ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ:
Η Τουρκία δεν εφαρμόζει δίκαιο, εφαρμόζει πολιτική. Η Τουρκία σου λέει, εσύ έχεις το δίκαιο με το μέρος σου, αλλά θα παίξεις με τους δικούς μου όρους, που μεταφέρουν το βάρος της διαχείρισης από μία συζήτηση δικαίου σε μία συζήτηση ικανότητας υπεράσπισής του.
- Δημιουργεί τετελεσμένο.
Ας μην πάμε μακριά κι ας πάρουμε την Κύπρο. Από πρόβλημα παράνομης εισβολής και παράνομης κατοχής, έγινε πρόβλημα δύο κοινοτήτων! Ποιος μιλάει για παράνομη εισβολή και κατοχή σήμερα; Όλοι μιλάνε για ΔΔΟ.
Πριν το τουρκολιβυκό μνημόνιο η Ελλάδα είχε ένα ξεκάθαρο και ακλόνητο νομικό επιχείρημα. Σήμερα, μετά την κύρωσή του (έστω και παράνομη) η Ελλάδα δεν υποχρεούται μόνο να υπερασπίζεται ένα νομικό της επιχείρημα, αλλά να αντιμετωπίσει και τις συνέπειες της άρνησής του. Για παράδειγμα, εξορύξεις, έρευνες υποθαλάσσιου χώρου, καλωδιώσεις, ναυτικές ασκήσεις, θαλάσσια πάρκα, αλληλοεπικαλύψεις θαλάσσιων χώρων, σύγχυση κ.ο.κ.
- Αυξάνεται το κόστος της ελληνικής αντίδρασης στα παραπάνω. Εντάσεις, κρίσεις, συγκεχυμένος ενεργειακός σχεδιασμός, διαπραγματεύσεις, διπλωματική φθορά.
Το δίκαιο δεν αλλάζει. Το δίκαιο παραμένει δίκαιο. Αυτό που αλλάζει όμως είναι το κόστος της υπεράσπισής του. Αυτό υπερπολλαπλασιάζεται!
- Αλλάζει ριζικά και εκ βαθέων ο τρόπος αντίδρασης τρίτων, όπως εξορυκτικών εταιρειών.
Κάποτε, πριν πολλά χρόνια, όταν ήμουν στην κινηματική δράση και -τέλος πάντων- προσπαθούσαμε να καταστρώσουμε σχέδια και προγράμματα ή μία εναλλακτική πολιτική πρόταση (ως επικεφαλής της επιστημονικής ομάδας που είχε συστήσει ο Μίκης), είχα έρθει σε επαφή με πολλούς οργανισμούς, εταιρείες κτλ., διότι ακολουθούσα τη στρατηγική των συνεντεύξεων.
Συγκεκριμένα για το θέμα της ΑΟΖ, είχα μιλήσει και με τη Shell, διότι ήθελα να δω πώς σκέφτονται. Η απάντησή τους ήταν ορθή κοφτή: "Δεν πάμε σε αμφισβητούμενη περιοχή". Εφόσον μία περιοχή διεκδικείται από δύο μέρη δεν ανακατευόμαστε. Λογικό, δε θα αναλάμβαναν ποτέ το ρίσκο ακύρωσης επενδύσεων δισεκατομμυρίων.
Εφόσον τώρα, το τουρκολιβυκό μνημόνιο κυρώθηκε από τη Βουλή των κατσαπλιάδων, τότε αυτό σημαίνει "κράτει" για κάθε εταιρεία εξορύξεων. Δε θα επενδύσουν σε μία περιοχή που μπορεί να δημιουργήσει κρίση και κίνδυνο της επένδυσης.
Το ερώτημα δηλαδή, δεν είναι, αν η Τουρκία καταφέρει τελικά, να εφαρμόσει το τουρκολιβυκό μνημόνιο στην πράξη. Το θέμα είναι ότι ακυρώνει το δικό μας δικαίωμα να οριοθετήσουμε ΑΟΖ (και) με Λιβύη. Έχει καταστήσει δηλαδή τον ελληνικό θαλάσσιο χώρο από δικαίωμα της Ελλάδας σε αμφισβητούμενη περιοχή. Έχει μεταστρέψει το status από κυριαρχία σε διαφιλονικούμενο χώρο. Σε διαφιλονικούμενη περιοχή, αμφιβόλου κυριότητας, χωρίς οριοθετημένη ΑΟΖ, εκορύξεις δε γίνονται.
Ακόμη διερωτώνται στην Ελλάδα οι στόκοι, αν η Τουρκία καταφέρει να το εφαρμόσει στην πράξη. Κατάφερε να αδρανοποιήσει δικό μας δικαίωμα, ηλίθιοι! ΑΟΖ με τη Λιβύη δεν μπορούμε να υπογράψουμε πια.
Το κόστος της διαπραγματευτικής διαχείρισης εκτοξεύεται για εμάς. Η απάντησή τους θα είναι "Βρείτε τα πρώτα μεταξύ σας". Θα γίνουμε μπαλάκι. Αυτό λέγεται πολιτική. Η νομική είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο.
- Δημιουργεί την εικόνα για την Ελλάδα διεθνώς, ότι ενώ έχει το δίκαιο με το μέρος της, είναι αδύναμη και ασθενής να το επιβάλει. Όταν διακηρύσσεις συνεχώς τα δίκαιά σου, παρατηρώντας και σημειώνοντας μόνο πώς αυτά ακυρώνονται, τότε αυτό πληγώνει τη διεθνή αξιοπιστία σου, καταντάς αστείος στα μάτια των συμμάχων σου και στα μάτια των εχθρών σου.
Έχει τεράστιο συμβολικό χαρακτήρα, όπου σε τριτοκοσμικές χώρες έχει τεράστια σημασία. Οι κατσαπλιάδες δεν ξέρουν από δίκαιο. Οι τρωγλοδύτες και υπανάπτυκτοι βλέπουν μόνο ποιος κάνει κουμάντο για να πάνε με αυτόν, με τον ισχυρό. Η Ελλάδα θα δυσκολευτεί να συνομιλεί με τους τριτοκοσμικούς, γενικότερα.
Ο εχθρός το εκμεταλλεύεται για να συνάψει κι άλλες παράνομες συμφωνίες με τρίτους, εφόσον και αυτοί βλέπουν ότι δεν έχει να ελπίζει κάτι από κάποιον αδύναμο, αλλά από κάποιον ισχυρό. Η διπλωματική επιρροή του εχθρού αυξάνεται.
Η πολιτική επιρροή της Τουρκίας στη Λιβύη καθίσταται πια καθολική. Ελέγχει ολόκληρο το πολιτικό της σύστημα και το "δένει", το διαχειρίζεται και το προσαρτά στα συμφέροντά της, το δεσμεύει σε στρατηγική σχέση προβολής ισχύος και ζωτικού χώρου. Η τουρκική μπότα στη Λιβύη καθίσταται πια ανθεκτική.
Δημιουργείται παίγνιο θετικού αθροίσματος. Η Τουρκία δεν κερδίζει μόνο αυτό που κερδίζει, αλλά ταυτόχρονα ό,τι κερδίζει συνιστά αντίστοιχο χάσιμο για την Ελλάδα.
Περικυκλώνει την Ελλάδα, διευρύνει τα σύνορα της διένεξης, τα μεγαλώνει από το Αιγαίο στο Λιβυκό Πέλαγος.
- Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΕΕ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΠΟΨΗΣ ΑΣΤΕΙΑ,
Το ερώτημα δηλαδή για εμάς, δεν ήταν ποτέ αν η ΕΕ καταδικάσει την απόφαση για το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Το ερώτημα για εμάς είναι πώς τόσο εμείς, όσο και η ΕΕ είναι σε θέση να αντιδράσουν με τέτοιον τρόπο, ώστε η νομική θέση να μετατραπεί σε αποτελεσματική πολιτική στρατηγική.
Δεν φαίνεται όμως κάτι τέτοιο.
Η Τουρκία προσπαθεί να ακυρώσει μία νομική πραγματικότητα με μία πολιτική πραγματικότητα με τους δικούς της όρους.
Αυτό δεν αναιρείται από τη βερμπαλιστική καταδίκη της ΕΕ.
- ΣΥΝΕΠΩΣ, ΑΦΗΣΤΕ ΜΕ ΜΕ ΤΙΣ ΠΑΡΟΛΕΣ ΣΑΣ ΠΕΡΙ ΜΗ ΝΟΜΙΚΗΣ ΕΓΚΥΡΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΟΛΙΒΥΚΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ.
δηλαδή, οικονομικά, πολιτικά, διπλωματικά.
- ΑΡΑ ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ;
Η Τουρκία, παρότι δεν έχει το δίκιο με το μέρος της, προσπαθεί να αποκτήσει πλεονέκτημα. Για να ακυρωθεί αυτό, η πολιτική μας πια πρέπει να γίνει επιθετική.
- Με πολιτικές «ήρεμων νερών» δεν ανατρέπεται. Η Τουρκία εκμεταλλεύεται τα «ήρεμα νερά» για να κερδίσει χρόνο. Κι εμείς της τον δίνουμε.
ΣΥΝΕΠΩΣ, οι κοκκινοσκουφίτσες που μαζεύετε λουλουδάκια στο δάσος, αφήστε με στην ησυχία μου και κρατήστε τις «γνώσεις» σας για το διεθνές δίκαιο για τον εαυτό σας.
Η ηλιθιότητα είναι μεταδοτική. Μην ανυπομονείτε να τη μοιραστείτε και με άλλους Βγάλτε τον σκασμό όλοι οι wannabe "αναλυτές"
Via Andreas Reos
==================
.... Μετά τον πάτο υπάρχει η άβυσσος ή το δύσκολο εγχείρημα της ανόδου. Οι Έλληνες πρέπει να αποφασίσουν συλλογικά μια ειρηνική επανάσταση ....
Παναγιώτης Ήφαιστος...
----------------------------------
===============
για να μην το πεδεύμουμε το πράγμα....
--------------------------------------
------------------------
--------------------
--------------------------
---------------------------------
...και για να μην λέτε ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι που έχουν προβλέψει το σημερινό, αδιέξοδο (πες το χάλι)
Η Τουρκία κερδίζει τον πόλεμο χωρίς μάχη
Η Τουρκία επιδιώκει να γονατίσει Κύπρο και Ελλάδα χωρίς πόλεμο
Φοβόμαστε θερμό επεισόδιο, αλλά δεχόμαστε υβριδικό-ολοκληρωτικό πόλεμο
Φυσικά δεν είμαστε αιθεροβάμονες. Όλο το επιτελείο του Κυριάκου έχει επανδρωθεί από το Σημιταίϊκο που προετοιμάζει το πεδίο χρόνια στο παρασκήνιο. Απλά τώρα θεωρεί ότι δεν έχει λόγους να κρύβεται.
Αναζήτηση στρατηγικής έναντι της Τουρκίας (όταν τα έγραφε αυτά ήταν σε στιγμή αμηχανίας, δεν είχε πάρει ακόμα ..γραμμή)
===================
Blogger: βλέπε σχετικά:
- Η Ευρώπη μας "τελείωσε" γιατί ποτέ δεν υπήρξε. Ζούσαμε τις "μεταμορφώσεις της ισχύος" - βλ. Παν. Ήφαιστος - και εδώ - άγνωστες έννοιες στους σπιθαμιαίους ηγέτες μας. Όσο για την αριστερά κρατάω τους χαρακτηρισμούς του διεθνολόγου Σταύρου που μίλησε για "κουτάβια", προσθέτοντας μόνο τη λέξη: καλοταϊσμένα (κουτάβια).
Πέθανε ο Ελληνοαμερικανός καθηγητής Ν. Σταύρου, που μας αποκάλυψε την πραγματικότητα της κατοχής που περνάμε!
Πώς στην περίπτωση της Ελλάδας τετραγωνίστηκε ο κύκλος
Η αποδόμηση των εθνών.
Eίμαστε τρομοκρατημένοι;
o ΣΤΑΘΗΣ μας διαβάζει....
Η λογική της διαγραφής (η λογική των άλλων)
======================
Oι διαπραγματεύσεις Αθήνας (Μηλίων) με Βερολίνο (Αθηναίων)
Toυ Χάρη Ναξάκη
«Αθηναίοι: Κατά τη συζήτηση των ανθρωπίνων πραγμάτων το επιχείρημα του δικαίου αξία έχει όπου ίση υπάρχει δύναμη για την επιβολή του, όταν όμως αυτό δεν συμβαίνει οι δυνατοί κάνουν όσα τους επιτρέπει η δύναμή τους και ο αδύνατος παραχωρεί ότι του επιβάλλει η αδυναμία του.»ΘουκυδίδηςΟ Θουκυδίδης στην Ξυγγραφή, βιβλίο 5ο, αφηγείται τις διαπραγματεύσεις που διεξήχθησαν το 416πχ μεταξύ Αθηναίων και Μηλίων, όταν οι πρώτοι, υπό την απειλή των όπλων (βλέπε Grexit), ζήτησαν από τους δεύτερους, που είχαν μείνει ουδέτεροι στον Πελοποννησιακό πόλεμο, να ενταχθούν στην Αθηναϊκή Συμμαχία (βλέπε νέο μνημόνιο).Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων οι διαπραγματευτές της Αθηναϊκής Συμμαχίας, Κλεομήδης και Τεισίας (βλέπε σήμερα θεσμοί) καθιστούν στους Μήλιους απολύτως σαφές ότι η συζήτηση που κάνουν δεν μπορεί να στηριχθεί στην έννοια του δικαίου αλλά στο συμφέρον του ισχυρού, την άνευ όρων δηλαδή ένταξή τους στην Αθηναϊκή Συμμαχία.Οι αντιστοιχίες με τη σημερινή διαπραγμάτευση είναι σαφείς: ανταλλάξτε την παραμονή στο ευρώ με νέο μνημόνιο και διαρκή λιτότητα. Η επίκληση του δικαίου από τους Μήλιους ή η αντίστοιχη σήμερα αναφορά από την κυβέρνηση στο δίκαιο ως μέρος του διαφωτιστικού προτάγματος ή η αναφορά στην ισότητα μεταξύ εταίρων, στον ορθό λόγο ή στο « κοινό μας ευρωπαϊκό σπίτι», ήταν και είναι ένα αφελές διαπραγματευτικό χαρτί. Διότι όπως τονίζει ο Π. Κονδύλης η επίκληση της δικαιοσύνης, η πίστη στην υπερίσχυση των ηθικών κανόνων, γεννά φρούδες ελπίδες διότι παραβλέπει ότι ένα από τα αληθινά πρόσωπα της ανθρώπινης φύσης, που φέρνει στην επιφάνεια ο πόλεμος (βλέπε σήμερα η οικονομική κρίση), είναι οι παλιοί δαίμονες της ύβρεως και της βούλησης για ισχύ, που ο πολιτισμός καλύπτει με ένα λεπτό υμένα. Οι δαίμονες της θέλησης για δύναμη και εξουσία έχουν εγκαθιδρύσει εξαρχής το βασίλειό τους (Γ. Σταματόπουλος).Οι Μήλιοι στη συνέχεια απαντούν στους Αθηναίους ότι είναι καθήκον μας να αντισταθούμε γιατί τέτοια εντολή μας έδωσε ο λαός για να μείνουμε ελεύθεροι, δες το επιχείρημα της ελληνικής κυβέρνησης για τις κόκκινες γραμμές της νωπής λαϊκής εντολής,και οι Αθηναίοι ανταπαντούν: δε χρειάζεται να φτάσετε στα έσχατα, αν σκεφτείτε φρόνιμα. Διότι δεν αγωνίζεστε περί αρετής εναντίον ίσων αντιπάλων, οπότε θα ήταν ντροπή να υποχωρήσετε, αλλά αγωνίζεστε για τη σωτηρία σας. Επομένως δεν πρέπει να αντισταθείτε σε πολύ ανωτέρους σας… θέλουμε και χωρίς κόπο να σας εξουσιάζουμε και για το συμφέρον και των δύο να σωθείτε.Απορημένοι οι Μήλιοι ρωτούν: και πως μπορεί να συμβεί να είναι ίδιον συμφέρον σε εμάς να γίνουμε δούλοι, όπως και σε εσάς να γίνετε κύριοι μας;Για να τους απαντήσουν οι Αθηναίοι , « επειδή εσείς θα έχετε τη δυνατότητα να υποταχθείτε πριν πάθετε τις πιο μεγάλες συμφορές (βλέπε Grexit) , κι εμείς, αν δε σας καταστρέψουμε, θα έχουμε κέρδος (δες αποπληρωμή του χρέους). Η φιλία σας λένε με πολιτικό κυνισμό οι Αθηναίοι είναι επιζήμια για μας διότι οι υπήκοοί σας θα έβλεπαν στη φιλία ένα σημάδι αδυναμία μας. Προτιμούμε το μίσος σας γιατί είναι απόδειξη της δύναμής μας πάνω στους συμμάχους και τους υποτελείς μας. Να γιατί ο έντιμος συμβιβασμός που επιδιώκει σήμερα η κυβέρνηση, μέσω της επίκλησης του επιχειρήματος του κινδύνου αποσταθεροποίησης της Ευρώπης από ένα Grexit τους ενδιαφέρει λιγότερο από την αμφισβήτηση της νεοφιλελεύθερης ηγεμονίας τους. Ο έντιμος συμβιβασμός δεν γίνεται δεκτός γιατί αμφισβητεί τον ηγεμόνα, εκλαμβάνεται ως αδυναμία του, ενθαρρύνοντας και άλλους να γίνουν στασιαστές.Οι Μήλιοι ρίχνουν στην διαπραγμάτευση το τελευταίο τους χαρτί, την απειλή γενίκευσης του πολέμου γιατί οι φίλοι τους οι Σπαρτιάτες θα προστρέξουν σε βοήθεια, για να πάρουν ως απάντηση από τους Αθηναίους:το συμφέρον σας βρίσκεται στην ασφάλεια, ενώ το δίκαιο και το έντιμο κατορθώνεται με κινδύνους τους οποίους οι Λακεδαιμόνιοι τις περισσότερες φορές ελάχιστα αποτολμούν… γιατί να στείλουν στρατό σε ένα νησί την ώρα που εμείς είμαστε θαλασσοκράτορες;Οι Σπαρτιάτες βέβαια δε βοήθησαν, όπως και η συγκρότηση της συμμαχίας των χωρών του Νότου ενάντια στα μνημόνια ή η αντίσταση των ευρωπαϊκών λαών ήταν ένα απατηλό όνειρο.Η καταστροφή της Μήλου, παρατηρεί ο Κ. Παπαϊωάννου «δείχνει σε ποιο βαθμό μηδενισμού είχε φτάσει η δίψα των Αθηναίων για την απόκτηση ισχύος» . Στα ανθρώπινα όμως την ύβρη την διαδέχεται η νέμεσις, η τιμωρία της αλαζονείας. Η αλαζονική υπερεκτίμηση της δύναμής τους οδήγησε τους Αθηναίους στην ήττα κατά τη Σικελική εκστρατεία και στην οριστική διάλυση της ηγεμονίας τους. Αργά η γρήγορα η νέμεσις είτε λόγω αντίστασης των λαών είτε λόγω του ανταγωνισμού από άλλους επίδοξους υβριστές θα πέσει βαριά πάνω και στη Γερμανική αλαζονεία.Ίσως λοιπόν στην παρούσα κατάσταση πρέπει να αναληφθεί το ρίσκο της ρήξης , η ελπιδοφόρα προοπτική της αντίστασης και της συνακόλουθης νέμεσης για τις αλαζονικές ευρωπαϊκές ελίτ ή να γίνει αποδεκτός ο δυσμενής συσχετισμός δυνάμεων για το κίνημα και το πολιτικό προσωπικό της χώρας. Αυτό σημαίνει άρνηση του λεγόμενου τίμιου συμβιβασμού (τρίτο μνημόνιο), αποχώρηση της Αριστεράς από την εξουσία και προετοιμασία της για τις επόμενες μάχες. Η εξουσία άλλωστε δεν είναι αυτοσκοπός.Χάρης Ναξάκης, καθηγητής οικονομικών στο Τ.Ε.Ι Ηπείρου , συγγραφέαςΠηγή:http://www.artversion.eu/index.php?article141/dialogos-athinaion-mhlion
Σχόλια