Ο Marx και ο Engels πίστευαν ακόμη τον 19ο αιώνα ότι η ιστορία όλων των έως τότε κοινωνιών ήταν η ιστορία των ταξικών αγώνων. Η «αστική τάξη και το προλεταριάτο» στέκονταν αντιμέτωπα ως δύο μεγάλα εχθρικά στρατόπεδα, σε ανταγωνιστική σχέση μεταξύ τους. Ο 20ός αιώνας διέψευσε μεγαλοπρεπώς αυτή την άποψη, φέρνοντας μαζί του την αστικοποίηση του προλεταριάτου. Ιδιόκτητα σπίτια και ταξίδια στο εξωτερικό για εργάτες και υπαλλήλους — όλη η ρητορική της ταξικής πάλης δεν ήταν παρά κούφιος θόρυβος και καπνός.
Η τραπεζική και νομισματική κρίση, ωστόσο, έδειξε πολύ αργότερα ότι η συμμαχία — ή, καλύτερα, η κοινότητα συμφερόντων — μεταξύ χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και αστικής τάξης δεν υφίσταται πλέον. Στον 21ο αιώνα απειλεί να σημειωθεί μια ιστορική οπισθοδρόμηση : η προλεταριοποίηση της αστικής μεσαίας τάξης.
Αγνοώντας την αποστολή τους να εκπροσωπούν τους λαούς των χωρών τους, τα κοινοβούλια και οι κυβερνήσεις της Ευρώπης συμφώνησαν σε ένα γιγαντιαίο πρόγραμμα μετατροπής των ιδιωτικών τραπεζικών χρεών σε δημόσιο χρέος. Σε μια πρωτοφανή πράξη απαλλοτρίωσης, ο φορολογούμενος πληθυσμός κλήθηκε να επωμιστεί την ευθύνη για τα λάθη μιας κάστας κερδοσκόπων. Έτσι, η δομική διαφθορά της πολιτικής αποδείχθηκε πλέον γεγονός.
Σαν να ακολουθούσε η ιστορία μια σαρκαστική διαλεκτική, βιώνουμε σήμερα την εκδίκηση της σχεδιασμένης οικονομίας. Μετά τον υποτιθέμενο οριστικό θρίαμβο της ελεύθερης αγοράς, το Πολιτικό Γραφείο της ΕΕ — γνωστό και ως Ευρωπαϊκό Συμβούλιο — υπό την ηγεσία της Γερμανίας αποφασίζει την πολιτική αναστολή των νόμων της αγοράς. Η θεσμοθετημένη παράταση της διαδικασίας χρεοκοπίας, γνωστή ως μηχανισμός στήριξης ESM, καθώς και η κατάχρηση της ΕΚΤ ως «bad bank» για τα ομόλογα χρεοκοπημένων κρατών, δημιούργησαν μια νέα οικονομική τάξη, έναν «τραπεζικό σοσιαλισμό». Ενώ οι ζημίες των τραπεζών μετατρέπονται σε αρνητική «λαϊκή ιδιοκτησία», μια μικροσκοπική χρηματοπιστωτική νομενκλατούρα πλουτίζει με τόση υπερβολή και τόση έλλειψη ντροπής όσο άλλοτε το πολιτικό της αντίστοιχο στις σοβιετικές δημοκρατίες.
Η εμφάνιση της Alternative für Deutschland στην πολιτική σκηνή σημαίνει πάνω απ’ όλα ένα πράγμα : αυτές οι σχέσεις και οι διασυνδέσεις συνειδητοποιούνται από τους πολίτες, η αντίσταση έχει αρχίσει. Η αστική μεσαία τάξη είναι σήμερα — όσο παράδοξο κι αν ακούγεται — η πραγματικά επαναστατική τάξη. Ο τελικός σκοπός αυτής της επανάστασης, βέβαια, δεν είναι μια αταξική κοινωνία, αλλά η αποκατάσταση της οικονομίας της αγοράς και της κυριαρχίας του λαού απέναντι στο lobbying.
Όλοι οι στόχοι που έχει διατυπώσει μέχρι σήμερα το AfD φέρουν αποκαταστατικά χαρακτηριστικά: επιστροφή στις Συνθήκες του Μάαστριχτ, επιστροφή στις αρχές που διατυπώνονται στο Θεμελιώδη Νόμο, επιστροφή, εφόσον χρειαστεί, στο εθνικό νόμισμα. Υπό το προαναφερθέν πρίσμα, αυτό είναι συνεπές και σωστό. Χωρίς την αποκατάσταση του κράτους δικαίου και της δημοκρατίας, της τήρησης των συνθηκών και της οικονομίας της αγοράς, η «πρόοδος» σήμερα είναι στην καλύτερη περίπτωση μια κενή φράση και στη χειρότερη μια απάτη.
Η Alternative für Deutschland, όμως, θα επιτύχει μακροπρόθεσμα μόνο εάν κατορθώσει να διαμορφώσει ένα θετικό όραμα για το μέλλον της Γερμανίας και της Ευρώπης. Σε μια εποχή διαρκούς εξαΰλωσης κάθε «καθεστηκυίας και παγιωμένης» μορφής, το συντηρητικό πολιτικό ταμπεραμέντο δεν έχει πλέον παρά μία ισχυρή θέση να υιοθετήσει : μια «συντηρητική πρωτοπορία».
Εκεί όπου ό,τι αξίζει να διατηρηθεί παραμένει ζωντανό, πρέπει να υπερασπιστεί απέναντι στην περαιτέρω επέλαση της διαφθοράς. Εκεί όμως όπου η ξέφρενη πορεία της νεωτερικότητας έχει ήδη ολοκληρώσει το καταστροφικό της έργο, το οποίο αποκαλείται «κρίση», πρέπει να δημιουργηθούν εκ νέου καταστάσεις άξιες να παραδοθούν στις επόμενες γενιές. Καθοριστικό ρόλο θα παίξουν σε αυτό η εθνική μας γλώσσα και η οικογένεια. Και τα δύο αποτελούν ουσιώδη δομικά στοιχεία της πολιτισμικής μεταβίβασης, χωρίς τα οποία από την έκφραση «οικονομικός χώρος Γερμανία» σύντομα θα πρέπει να διαγραφεί η τρίτη λέξη.
Στα απειλούμενα πνευματικά αγαθά της πληγωμένης ηπείρου μας συγκαταλέγεται, μεταξύ άλλων, ο ίδιος ο αστικός φιλελευθερισμός. Στο όνομά του, θρασείς ιδεολόγοι στον Τύπο και στα υπουργεία προσπαθούν να ευθυγραμμίσουν την ελεύθερη σκέψη και την ελεύθερη ζωή με τις επιταγές της πολιτικής ορθότητας. Όπου υπάρχει «ισότητα», δεν απέχει πολύ η «εξίσωση» — και η ισότητα των δικαιωμάτων πληρώνει το τίμημα.
Η υποτιθέμενη αντίφαση ανάμεσα σε μια συντηρητική και μια φιλελεύθερη πτέρυγα της AfD αποκαλύπτεται έτσι ως προπαγάνδα του πολιτικού αντιπάλου. Το να είσαι γνήσια φιλελεύθερος σημαίνει σήμερα να είσαι συντηρητικός. Ενίοτε μάλιστα και αντιδραστικός.
Μακροπρόθεσμα, το ευρώ δεν είναι ούτε το μοναδικό ούτε το σημαντικότερο θέμα της AfD. Από την αντίσταση στην οικονομικά παράλογη και πολιτικά διεφθαρμένη αυτοκτονική αποστολή του ευρώ γεννήθηκε για πρώτη φορά η βούληση του κόμματος να θέσει με συνέπεια τα συμφέροντα των πολιτών πάνω από τα συμφέροντα των εθνικών και διεθνών γραφειοκρατιών και των επιχειρήσεων.
Αυτή η βούληση πρέπει τώρα απλώς να αναστοχαστεί και να εφαρμοστεί συστηματικά σε όλους τους τομείς της πολιτικής. Τότε θα είχε γεννηθεί το όραμα μιας διαφορετικής Γερμανίας — το οποίο θα αποτελούσε ταυτόχρονα και το πρόγραμμα της AfD:
Το όραμα μιας Γερμανίας της οποίας το παραγωγικό και πολιτισμικά φορέα στρώμα απελευθερώνεται από τη μέγγενη, αφενός, μιας διογκωμένης κοινωνικής βιομηχανίας από τα κάτω και, αφετέρου, αντικοινωνικών χρηματοπιστωτικών ελίτ από τα πάνω· μιας Γερμανίας στην οποία, ως εκ τούτου, θα μπορούσαν να ξαναβρούν τη θέση τους το γνήσιο αίσθημα του πολίτη και η αξιοκρατία. Το όραμα μιας Γερμανίας της οποίας η ανοιχτότητα προς τον κόσμο δεν πηγάζει από μια “ενοχή”, αλλά από μια υγιή αυτοπεποίθηση. Μόνο αυτή καθιστά δυνατή την πραγματική εκτίμηση του ξένου — όπως και τη δίκαιη κριτική του. Άλλωστε, μόνο μια τέτοια χώρα είναι ελκυστική για εκείνους τους μετανάστες που είναι πρόθυμοι και ικανοί να ενσωματωθούν.
Είναι το όραμα μιας Γερμανίας που θα χαίρει και πάλι του σεβασμού και ίσως ακόμη και της συμπάθειας των ευρωπαίων γειτόνων της. Μιας Γερμανίας που δεν θα μισείται πλέον κρυφά, επειδή καταχράται τον ηγετικό ρόλο που της έχει περιέλθει nolens volens, προκειμένου να επιβάλλει στα άλλα κυρίαρχα κράτη τις πραγματικές ή υποτιθέμενες αρετές της.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση — το κεντρικό τέρας της δομικής διαφθοράς του πολιτικού συστήματος της Ευρώπης — πρέπει γι’ αυτό να υποβληθεί σε μια βαθιά μεταρρύθμιση. Πρέπει να απαλλαγεί από την υβριστική αξίωσή της να εξαναγκάζει σταδιακά τις χώρες να μετατραπούν σε ένα ομοσπονδιακό κράτος. Εφόσον αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς τη βοήθεια των «καλών Ευρωπαίων» σε ολόκληρη την ήπειρο, η AfD θα βρει λογικά τη διεύρυνσή της σε μια «Alternative für Europa» — μια «Εναλλακτική για την Ευρώπη».
Marc Jongen
Ευρωβουλευτής του AfD
Cicero
22/1/14
via Babis Georges Petrakis
================
Der stellvertretender Sprecher der AfD Baden-Württemberg, Marc Jongen, plädiert in seinem Gastbeitrag für eine thematische Öffnung der Partei. Will die AfD politisch erfolgreich sein, so Jongen, dann muss sie liberal und konservativ sein, zuweilen auch reaktionär. Ein Manifest
https://www.cicero.de/innenpolitik/afd-ein-manifest-fuer-eine-alternative-fuer-europa/56894
Σχόλια