Η τραγωδία των περισσότερων καλών ανθρώπων είναι πως δεν έχουν ποτέ έτοιμη την απάντηση όταν δέχονται επίθεση.
Οι άλλοι, αντίθετα, εκμεταλλεύονται ακριβώς αυτή την ευαλωτότητα και κερδίζουν άδικες μάχες — γρήγορες, αποφασιστικές, οδυνηρές.
Όποιος
έχει ειρηνικό πνεύμα και καθαρή συνείδηση βρίσκει τη σωστή απάντηση
μόνο αργότερα — όταν η στιγμή έχει πια περάσει, όταν η μονομαχία έχει
ήδη χαθεί.
Δεν είναι έλλειψη ευφυΐας, όχι.
Είναι μια μορφή καθαρότητας ψυχής… ίσως υπερβολικά αγνής για αυτόν τον κόσμο.
— Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι
=========================
Αλιευμένο από: Ομάδα στήριξης Μαρίας Καρυστιανού - Ελλάδα
Φίλες και φίλοι. Βρισκόμαστε ενα βήμα πριν το τέλος
Δεν ξέρω αν αντιλαμβάνεστε το τι έχει σκοπό να κάνει η κυβέρνηση,
Και δεν γνωρίζω για πόσο ακόμη θα μπορώ να σας ενημερωνω.
Εδώ βλέπουμε να ποινικοποιούνται σταδιακά δύο θεμελιώδη πράγματα: η αυτονομία του πολίτη και η αλληλεγγύη.
Το πρώτο είναι η ποινικοποίηση της δυνατότητας του ανθρώπου να είναι αυτάρκης.
Να μην μπορείς να έχεις το δικό σου λάδι.
Να μην μπορείς να έχεις λίγες κότες στην αυλή σου.
Να μην μπορείς να έχεις κατσίκια, τα αυγα σου,
Να μην μπορείς να καλλιεργείς τον μπαχτσέ σου και να παράγεις ένα μέρος της τροφής της οικογένειάς σου.
Και όσο περνά ο καιρός, βλέπουμε όλο και περισσότερους περιορισμούς να μπαίνουν σε αυτή την απλή δυνατότητα του ανθρώπου να παράγει.
Γιατί όμως;
Γιατί ένας άνθρωπος που παράγει μόνος του ένα μέρος από αυτά που χρειάζεται είναι ένας άνθρωπος πιο ανεξάρτητος.
Αν έχεις το λάδι σου, τον κήπο σου, τις κότες σου, τα ζώα σου, αν μπορείς να ανταλλάξεις προϊόντα με τον γείτονά σου και να στηρίξεις την οικογένειά σου, δεν είσαι απόλυτα εξαρτημένος από την αγορά, από τις μεγάλες εταιρείες και από ένα κεντρικό σύστημα.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το μεγάλο ζήτημα.
Δεν μιλάμε απλώς για κότες, για λάδι ή για έναν μπαχτσέ.
Μιλάμε για την ίδια την αυτονομία του ανθρώπου.
Το δεύτερο είναι ακόμη πιο σοβαρό:
Η ποινικοποίηση της αλληλεγγύης.
Τι θα γίνει όταν φτάσουμε σε ένα σύστημα όπου κάθε παραγωγή, κάθε συναλλαγή, κάθε ανταλλαγή και κάθε βοήθεια προς τον συνάνθρωπο θα πρέπει να περνά μέσα από έναν ψηφιακό μηχανισμό ελέγχου;
Κάποτε πολλά από αυτά μπορεί να ακούγονταν σαν επιστημονική φαντασία. Σήμερα όμως βλέπουμε τεχνολογίες και συστήματα που μπορούν να καταγράψουν και να αξιολογήσουν όλο και περισσότερες πλευρές της οικονομικής και κοινωνικής ζωής του πολίτη.
Και την ίδια στιγμή υπάρχει μια τεράστια αντίφαση.
Για τα τεράστια χρέη των ισχυρών και των μεγάλων οργανισμών, φαίνεται να υπάρχει πάντα χώρος για νέες ρυθμίσεις, νέα δάνεια και νέες διευκολύνσεις.
Όταν όμως πρόκειται για τον απλό πολίτη, τότε εμφανίζονται περιορισμοί, έλεγχοι, απαγορεύσεις και προϋποθέσεις.
Ο πολίτης που έχει λίγες κότες στο χωριό του, που καλλιεργεί τον κήπο του, που παράγει το δικό του λάδι ή που ανταλλάσσει προϊόντα με τον γείτονά του, δεν είναι ο εχθρός της κοινωνίας.
Είναι ένας άνθρωπος που προσπαθεί να σταθεί στα πόδια του.
Και όσο περισσότερο περιορίζεται η δυνατότητα του ανθρώπου να παράγει μόνος του την τροφή του, τόσο περισσότερο εξαρτάται από μεγάλες εταιρείες και πολυεθνικούς ομίλους.
Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα.
Ποιος θα ελέγχει την τροφή μας;
Ποιος θα ελέγχει την παραγωγή μας;
Ποιος θα ελέγχει τα χρήματά μας;
Και τελικά, ποιος θα αποφασίζει για το πώς θα ζούμε;
Γιατί αν ο πολίτης δεν μπορεί να παράγει, να ανταλλάσσει και να βοηθά τον συνάνθρωπό του, τότε γίνεται όλο και περισσότερο εξαρτημένος.
Και ένας εξαρτημένος άνθρωπος είναι ένας άνθρωπος πολύ πιο εύκολο να ελεγχθεί.
Και μέσα σε όλα αυτά υπάρχει ακόμη ένα τεράστιο πρόβλημα:
Η αντιπολίτευση.
Μια αντιπολίτευση που σε κρίσιμα ζητήματα δεν παίρνει τη θέση που θα έπρεπε. Μια αντιπολίτευση που αφήνει την κυβέρνηση να προχωρά, να περνά τροπολογίες και να νομοθετεί, ενώ η κοινωνία παρακολουθεί.
Μια αντιπολίτευση που πολλές φορές μοιάζει κρυμμένη μέσα στα δικά της εσωτερικά και προσωπικά προβλήματα, την ώρα που η χώρα αλλάζει.
Και όταν η κυβέρνηση προχωρά και η αντιπολίτευση δεν αντιδρά αποφασιστικά, η σιωπή και η ανοχή έχουν κι αυτές πολιτικό αποτέλεσμα.
Γι' αυτό σήμερα δεν έχουμε μπροστά μας μόνο ένα πρόβλημα κυβέρνησης.
Έχουμε ένα ευρύτερο πρόβλημα πολιτικού συστήματος.
Μια κυβέρνηση που συγκεντρώνει όλο και περισσότερη δύναμη.
Μια αντιπολίτευση που δεν αντιδρά όπως απαιτούν οι περιστάσεις.
Και ένα σύστημα που κάνει τον πολίτη όλο και περισσότερο εξαρτημένο.
Και εγώ θα το πω ξεκάθαρα:
Δεν θέλω έναν ελληνικό λαό δούλο του συστήματος.
Δεν θέλω έναν ελληνικό λαό δούλο των πολυεθνικών.
Δεν θέλω έναν ελληνικό λαό δούλο κανενός εξουσιαστή.
Θέλω έναν λαό ελεύθερο.
Έναν πολίτη που μπορεί να καλλιεργεί τη γη του.
Να παράγει το λάδι του.
Να έχει τις κότες του.
Να βοηθά τον γείτονά του.
Να ανταλλάσσει προϊόντα.
Να μεγαλώνει την οικογένειά του με αξιοπρέπεια.
Γιατί ελευθερία δεν είναι μόνο να μπορείς να μιλάς.
Ελευθερία είναι να μπορείς να ζεις, να παράγεις, να δημιουργείς, να αλληλοβοηθάς και να αποφασίζεις για τη ζωή σου χωρίς να είσαι υποχρεωτικά εξαρτημένος από κανέναν.
Και αν κάποιος θέλει έναν λαό που απλώς καταναλώνει ό,τι του προσφέρουν, πληρώνει ό,τι του ζητούν και υπακούει σε ό,τι του επιβάλλουν, τότε αυτός δεν θέλει ελεύθερους πολίτες.
Θέλει υπηκόους.
Και απέναντι σε αυτό, η απάντηση πρέπει να είναι μία:
ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ — ΟΧΙ ΥΠΟΤΑΓΜΕΝΑ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΑ
Σχόλια