Μαλκίδης Θεοφάνης
Χιλιάδες άνδρες από το Μαρόκο, σε ηλικία στράτευσης μεταφέρθηκαν με φορτηγά στα σύνορα με την Ισπανία στη Θέουτα, ανάμεσά τους και απελευθερωμένοι εγκληματίες στους οποίους έδωσε χάρη ο βασιλιάς του Μαρόκου, η κυβέρνηση του οποίου, αν κρίνουμε απο τη στάση του τροχονόμου, είναι ενθαρρυντική στην μεταφορά.
Στη συνέχεια εισέβαλαν και συνεχίζουν να εισβάλουν στην Ισπανία η οποία πριν λίγες μέρες είχε δώσει την ισπανική υπηκοότητα, άρα και την ευρωπαϊκή σε μισό εκατομμύριο που είχαν εισέλθει παρανόμως στη χώρα και επομένως και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Υ. Γ. Οι εικόνες αυτές μας θυμίζουν εδώ στον Έβρο τις αντίστοιχες του 2020...
=================
Κώστας Κουτσουρέλης
Τον
Φλεβάρη του 2020 ήταν η εισβολή του Ερντογάν στον Έβρο κατά της
Ελλάδας, τώρα οι "Μαροκινοί" κατά της Ισπανίας στους ισπανικούς θύλακες
της Αφρικής. (Ποιοι κρύβονται πίσω τους, είναι φως φανάρι...) Η αλά
Μπάιντεν τρέλα των "ανοιχτών συνόρων", διαλύει σιγά σιγά ό,τι απομένει
από την Ευρώπη, εξοπλίζοντας τους εχθρούς της. Ειδικά ο Σάντσεθ είναι
απολύτως άξιος της μοίρας του. Δεν θα ξαφνιαστώ αν καταλήξει στη φυλακή ή
δολοφονημένος. Έτσι όμως γίνεται σήμερα η πολιτική, έτσι γινόταν πάντα.
Ουαί τοις ηττημένοις.
==================
Κατέστη απολύτως σαφές ότι ο Μάρκο Ρούμπιο είναι πλήρως αναμεμειγμένος σε αυτή την εισβολή στη Σεούτα.
Έκθεση του Αμερικανικού Κογκρέσου τον Απρίλιο χαρακτηρίζει για πρώτη φορά την περιοχή ως «κατεχόμενο μαροκινό έδαφος» και «υποστηρίζει τις προσπάθειες του Υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο σχετικά με το καθεστώς της Σεούτα».
Το Προσχέδιο της Επιτροπής: Η επίμαχη διατύπωση περιλαμβάνεται σε έκθεση της Επιτροπής Πιστώσεων της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ (στα τέλη Απριλίου), η οποία αναφέρει ότι οι ελεγχόμενες από την Ισπανία πόλεις Σεούτα και Μελίλια «βρίσκονται σε μαροκινό έδαφος». Ο Ρόλος των Συμμάχων: Αρχιτέκτονας της διάταξης αυτής είναι ο Ρεπουμπλικανός βουλευτής Μάριο Ντίαζ-Μπαλάρτ, στενός πολιτικός σύμμαχος του Υπουργού Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο. Η Τρέχουσα Κρίση: Οι διπλωματικές αυτές εξελίξεις συμπίπτουν χρονικά με μια μαζική, πρωτοφανή συνοριακή κρίση, καθώς χιλιάδες μετανάστες πέρασαν τα σύνορα από το Μαρόκο προς τη Σεούτα, αναγκάζοντας την Μαδρίτη να αναπτύξει τον στρατό. Δεξαμενές Σκέψης (Think Tanks): Πριν από την απόφαση του Κογκρέσου, αναλυτές συντηρητικών αμερικανικών ινστιτούτων, όπως ο Μάικλ Ρούμπιν του American Enterprise Institute (AEI), είχαν καλέσει δημόσια την κυβέρνηση Τραμπ να αναγνωρίσει τις δύο πόλεις ως μαροκινές, υποστηρίζοντας μάλιστα ότι η προστασία του NATO δεν καλύπτει εδάφη νότια του Τροπικού του Καρκίνου.~~~
Τουλάχιστον 34 μετανάστες έχουν χάσει τη ζωή τους, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία των ισπανικών αρχών και του Πρόεδρου της Θέουτα, Χουάν Χεσούς Βίβας.
Τα περισσότερα θύματα πνίγηκαν στην προσπάθειά τους να κολυμπήσουν γύρω από τον λιμενοβραχίονα των συνόρων στο Ελ Ταραχάλ, ενώ άλλοι έχασαν τη ζωή τους σε ποδοπάτημα στον φράχτη του λιμενοβραχίονα.
Οι ισπανικές αρχές επιβεβαίωσαν ότι σοροί ανασύρθηκαν τόσο στα τοπικά ύδατα όσο και να επιπλέουν κοντά στις ακτές της ηπειρωτικής Ισπανίας. Παράλληλα, οι επίσημες εκθέσεις ξεκαθαρίζουν ότι δεν υπήρξε καμία απώλεια ζωής ως αποτέλεσμα ενεργειών του ισπανικού στρατού ή της αστυνομίας.
Επίσημες δηλώσεις από το Ισπανικό Υπουργείο Εσωτερικών:
Το Ισπανικό Υπουργείο Εσωτερικών κατηγόρησε τα δίκτυα εμπορίας ανθρώπων ότι εκμεταλλεύονται μια πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου της χώρας—η οποία απαγορεύει τις συνοπτικές επαναπροωθήσεις στη θάλασσα—προκειμένου να «ενθαρρύνουν τη ροή παράτυπων μεταναστών». Το υπουργείο δήλωσε επίσημα ότι «οι ένοπλες δυνάμεις θα ενισχύσουν την Πολιτοφυλακή (Civil Guard) στην άσκηση των αρμοδιοτήτων της και σε οτιδήποτε άλλο κριθεί απαραίτητο για τη διατήρηση της ασφάλειας στην πόλη της Θέουτα». Παράλληλα, διευκρινίστηκε ότι βρίσκεται σε εξέλιξη στενή συνεργασία με το Μαρόκο για την διασφάλιση της ταχείας επιστροφής όσων πέρασαν παράνομα το έδαφος.
Στοιχεία για την τρέχουσα κατάσταση στα σύνορα της Θέουτα:
Αριθμός αφίξεων: Οι τοπικές αρχές εκτιμούν ότι περίπου 60.000 μετανάστες εισήλθαν στον θύλακα μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο, αριθμός που αντιστοιχεί σχεδόν στα δύο τρίτα του μόνιμου πληθυσμού της πόλης. Ανάπτυξη δυνάμεων: Ο ισπανικός στρατός έχει αναπτύξει διμοιρίες στρατιωτών, ειδικές μονάδες της αστυνομίας, καθώς και μέσα αεροπορικής, ναυτικής και υποβρύχιας υποστήριξης για τη φύλαξη των συνόρων και των ακτών. Ανθρωπιστική κρίση: Τα κέντρα υποδοχής μεταναστών έχουν καταρρεύσει πλήρως λόγω του τεράστιου όγκου προσφύγων, με αποτέλεσμα χιλιάδες άνθρωποι, ανάμεσά τους και ασυνόδευτα ανήλικα, να κοιμούνται στους δρόμους. Πολιτική κινητοποίηση: Ο Ισπανός Πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ χαρακτήρισε την κατάσταση ως «παραβίαση της εδαφικής ακεραιότητας της Ισπανίας» και μετέβη εσπευσμένα στην περιοχή μαζί με τον Υπουργό Εσωτερικών.~~~
Η Θέουτα ΔΕΝ βρίσκεται στην Ιβηρική χερσόνησο, αλλά στη βόρεια ακτή της Αφρικής (περιβάλλεται γεωγραφικά από το Μαρόκο), ΑΛΛΑ υπόκειται στους νόμους του Ισπανικού κράτους, λόγω του καθεστώτος της ως αυτόνομη ισπανική πόλη (Ciudad Autónoma de Ceuta) και αναπόσπαστο έδαφος του Βασιλείου της Ισπανίας από τον 17ο αιώνα.
Από τη στιγμή που οι μετανάστες εισέρχονται κολυμπώντας ή διά θαλάσσης στη Θέουτα, ισχύει η υποχρέωση για μη συνοπτικές επαναπροωθήσεις.
Σύμφωνα με την πρόσφατη ιστορική απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Ισπανίας (8 Ιουλίου 2026), το καθεστώς της άμεσης «απόρριψης στα σύνορα» (rechazo en frontera) εφαρμόζεται αποκλειστικά σε όσους υπερπηδούν φυσικά χερσαία εμπόδια (όπως οι φράχτες).
Καθώς η θαλάσσια ζώνη δεν διαθέτει τέτοια φυσικά εμπόδια, οι ισπανικές αρχές υποχρεούνται νομικά να ακολουθήσουν την επίσημη διαδικασία απέλασης, η οποία περιλαμβάνει:
* Πλήρη ταυτοποίηση του κάθε ατόμου ξεχωριστά.
* Πρόσβαση σε δικηγόρο και νομική υποστήριξη.
* Δικαίωμα υποβολής αιτήματος ασύλου.
Αυτή η πρόσφατη δικαστική απόφαση, που απαγορεύει τις αυτόματες επιστροφές για όσους φτάνουν κολυμπώντας, θεωρείται ως ο κύριος καταλύτης για τη μαζική ροή χιλιάδων μεταναστών προς τον θύλακα τις τελευταίες ώρες.
Και αυτό ακριβώς εκμεταλλεύονται αυτοί που θα έδιναν ένα "μάθημα" στην Ισπανία, όπως είπε κάποιο υποκείμενο πρόσφατα.
από Zoe Faltseta
================ 
====================
Το 1975, συνέβη η περίφημη al-masīrat ul-khaḍrā, γνωστή και ως Marcha Verde στα ισπανικά, μια μαζική διαδήλωση - εισβολή στην επαρχία της Ισπανικής Σαχάρα χιλιάδων Μαροκινών εκ της φυλής Sahrawi υπό την οργάνωση και ενορχήστρωση απ τη βασιλική κυβέρνηση του Μαρόκο του Αλί Χασάν.
Αποτέλεσμά της ήταν οι Συμφωνίες της Μαδρίτης και η απώλεια της επαρχίας της Δυτικής Σαχάρα απ την Ισπανία.
Ήταν απ τις κλασικές περιπτώσεις Ενορχηστρωμένης Εργαλειοποίησης Πληθυσμών από κρατικό δρώντα εναντίον κράτους ως Όπλο Εξαναγκασμού στον 20ο αιώνα.
Στον 21 αιώνα το φαινόμενο του Strategic Engineered Migration αποτελεί στρατηγική επιλογή πλέον στη φαρέτρα του Εξαναγκασμού κρατικών και μη κρατικών δρώντων.
Η χθεσινή εισβολή χιλιάδων Αφρικανών στη Θέουτα της Ισπανίας, η πλήρης αποτυχία της κυβέρνησης Σάντσεθ κλονίζει πλέον τις ήδη εύθραυστες πολιτικές ισορροπίες εντός Ισπανίας αλλά λειτουργεί και ως πυροκροτητής για το λεγόμενο πολιτισμικό ζήτημα στην Ευρώπη.
=============
Η Θέουτα ως Καθρέφτης της Ευρωπαϊκής Αδυναμίας: Όταν ο Γεωπολιτικός Εκβιασμός Εξελίσσεται σε Νομοτελειακή Κανονικότητα
Εισαγωγή: Η Μεσογειακή «Γκρίζα Ζώνη»
Τα γεγονότα στα σύνορα της Θέουτα και της Μελίγια δεν αποτελούν ένα μεμονωμένο μεταναστευτικό επεισόδιο, ούτε μια ευκαιριακή ανθρωπιστική κρίση.
Αποτυπώνουν με τον πιο ανάγλυφο τρόπο τη δομική ευάλωτη φύση των εξωτερικών συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Δυτική Μεσόγειο.
Στο σημείο όπου η αφρικανική ήπειρος συναντά τη συνθήκη Σένγκεν, η γεωπολιτική πραγματικότητα αποδομεί τις ευρωπαϊκές αυταπάτες περί «διαχειρίσιμων ροών» και αποκαλύπτει μια σκληρή ασύμμετρη αναμέτρηση.
1. Το Ιστορικό και Θεσμικό Υπόβαθρο.
Η Θέουτα και η Μελίγια αποτελούν αυτόνομες πόλεις της Ισπανίας και επίσημο έδαφος της ΕΕ. Ωστόσο, για το Ραμπάτ, οι δύο αυτοί θύλακες συνιστούν τα «τελευταία κατάλοιπα της αποικιοκρατίας» και αντιμετωπίζονται θεσμικά ως «κατεχόμενα μαροκινά εδάφη».
Αυτή η θεμελιώδης αμφισβήτηση δημιουργεί μια διαρκή στρατηγική αμιγώς ασύμμετρη.
Για τους κατοίκους του Βόρειου Μαρόκου (περιοχές όπως το Ριφ, το Φνιντέκ και το Ναντόρ), η Θέουτα λειτουργεί ως ένας ζωντανός καθρέφτης του δυτικού βιοτικού επιπέδου.
Η άμεση αυτή σύγκριση, σε συνδυασμό με την ακραία φτώχεια και τον οικονομικό αποκλεισμό της μαροκινής περιφέρειας, ακυρώνει το αφήγημα του Παλατιού περί ανάπτυξης, αμφισβητώντας σιωπηρά την ίδια την εσωτερική νομιμοποίηση του Στέμματος.
Όταν το Ευρωπαϊκό βιοτικό επίπεδο απέχει λίγα μόλις μέτρα από την εξαθλίωση, ο φράχτης δεν διαχωρίζει απλώς δύο κράτη, διαχωρίζει δύο παράλληλους κόσμους, μετατρέποντας τα σύνορα σε μόνιμη πολιτική πυριτιδαποθήκη
2. Ο Τακτικός Ελιγμός και ο Δικαστικός Πυροκροτητής
Σε τακτικό επίπεδο, η κρίση προήλθε από τα όρια της ισπανικής εξωτερικής πολιτικής στην περιοχή και την αδυναμία της Μαδρίτης να διαχειριστεί τις ισορροπίες ανάμεσα στο Μαρόκο και την Αλγερία. Το φυτίλι άναψε η δημοσιοποίηση της ισπανικής δικαστικής απόφασης σχετικά με τα δικαιώματα παραμονής, η οποία εργαλειοποιήθηκε ψηφιακά από τα δίκτυα διακίνησης και τα social media.
Το Ραμπάτ απάντησε ακαριαία, μετατρέποντας τη συσσωρευμένη φτώχεια στο Βόρειο Μαρόκο σε γεωπολιτικό μοχλό πίεσης απέναντι σε μια περιοχή που θεωρεί «κατεχόμενη». Η ενορχηστρωμένη παθητικότητα των μαροκινών δυνάμεων ασφαλείας στα σύνορα της Θέουτα αποκάλυψε πώς μια δικαστική αφορμή μπορεί να μετατραπεί σε υβριδική απειλή, εκθέτοντας την παντελή έλλειψη αυτόνομης ευρωπαϊκής αποτροπής.
3. Η Ανθρωπιστική Τραγωδία και τα Όρια του Damage Control
Η παρουσία νεκρών και αγνοουμένων κατά τις απόπειρες παραβίασης των συνόρων αλλάζει άρδην τους όρους του παιχνιδιού:
1.
Ο Βασιλιάς Μοχάμεντ ΣΤ΄, ως «Αρχηγός των Πιστών», δεν μπορεί να χρεωθεί την ηθική αυτουργία για τον θάνατο νεαρών Μαροκινών.
2.
Οι δημόσιες τοποθετήσεις Μαροκινών αξιωματούχων (όπως ο Λαχσέν Χαντάντ) συνιστούν μια προσπάθεια αποποίησης ευθυνών, μετακυλίοντας το βάρος αποκλειστικά στους διακινητές και την ισπανική στάση.
3
Η οργή των οικογενειών στο Βόρειο Μαρόκο αποτελεί έναν υπαρξιακό κίνδυνο που το Ραμπάτ προσπαθεί να εκτρέψει προς τα έξω, γνωρίζοντας ότι η βία στα σύνορα μπορεί να επιστρέψει ως μπούμερανγκ στην πρωτεύουσα.
Συμπέρασμα Η Ανάγκη για ισχυρή Αυτόνομη Ευρωπαϊκή Αποτροπή.
Η κρίση στη Θέουτα δεν εκθέτει απλώς τα όρια της ισπανικής διπλωματίας, εκθέτει ανεπανόρθωτα την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία επιλέγει συστηματικά τον ρόλο του παθητικού παρατηρητή.
Αντί να αντιμετωπίσει τη Θέουτα και τη Μελίγια ως απαράβατα εξωτερικά σύνορα της Ένωσης, Βρυξέλλες και κράτη-μέλη ολισθαίνουν σε μια κοντόφθαλμη πολιτική «βολικής αδιαφορίας»
1.
Η ΕΕ προτιμά να εξαγοράζει μια πρόσκαιρη, ψευδεπίγραφη ηρεμία χρηματοδοτώντας γειτονικά αυταρχικά καθεστώτα, μετατρέποντας την προστασία των συνόρων της σε αντικείμενο ιδιωτικής διαπραγμάτευσης.
2.
Αρνούμενη να επιβάλει κυρώσεις ή να προβάλει μια ενιαία, αυτόνομη ισχύ αποτροπής, η Ευρώπη επιτρέπει σε περιφερειακούς παίκτες να γιγαντώνουν το πρόβλημα και να το χρησιμοποιούν ως μόνιμο γεωπολιτικό «όπλο».
3.
Όσο οι Βρυξέλλες αντιμετωπίζουν τις υβριδικές πιέσεις ως αμιγώς «διμερή ζητήματα» των κρατών του Νότου (είτε πρόκειται για την Ισπανία, την Ελλάδα ή την Κύπρο), η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη παραμένει ένα κενό περιεχομένου σύνθημα.
Όσο η Ευρωπαϊκή Ένωση αρνείται να αποκτήσει αυτόνομη στρατηγική ισχύ και συνεχίζει να κρύβεται πίσω από κονδύλια και διακηρύξεις, δεν αποφεύγει την κρίση, απλώς την εκτρέφει, περιμένοντας να εξελιχθεί σε μια νομοτελειακή κανονικότητα.
Σχόλια