Πηγαίνω στην Σύρο και στις Κυκλαδες από 18 χρονών κάθε καλοκαίρι, όπως οι περισσότεροι άλλωστε , τα τελευταία χρόνια όμως τα πράγματα αλλάζουν ραγδαία..Πέρα από την απίστευτα γεμάτη νεοκλασικά Ερμούπολη, η ομορφιά του νησιού αλλά και γενικότερα όλων των κυκλαδων πηγαζε από την απλότητα, την απέριττη ομορφιά , το συγκλονιστικό φως.. δυστυχώς όμως αυτή η απλότητα κινδυνεύει να γίνει είδος προς εξαφάνιση.
Για ολόκληρες δεκαετίες, η γοητεία των ελληνικών νησιών δεν βασίστηκε στην επίδειξη, στη χλιδή ή στις διεθνείς διακρίσεις γαστρονομίας, (πέρα από την Μύκονο και την Σαντορίνη) βασίστηκε σε κάτι πολύ πιο ισχυρό, στην αυθεντικότητα, στο απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου, στα ασβεστωμένα σπίτια που έμοιαζαν να αναδύονται από τον βράχο, στο μελτέμι που δρόσιζε τα σοκάκια, στις μικρές παραλίες όπου ο μοναδικός ήχος ήταν το κύμα, οι γλάροι και ο αέρας.
Οι Κυκλάδες δεν έγιναν παγκόσμιος προορισμός επειδή διέθεταν εστιατόρια υψηλής γαστρονομίας ή beach clubs με πανάκριβες ξαπλώστρες, έγιναν σύμβολο γιατί εξέφραζαν έναν τρόπο ζωής λιτό, αυθεντικό και βαθιά ελληνικό, ένα τραπέζι δίπλα στη θάλασσα, μια χωριάτικη σαλάτα, μια ταραμοσαλάτα, φρέσκο ψάρι, λίγο ψωμί, ένα ποτήρι ούζο και η αίσθηση ότι ο χρόνος έχει σταματήσει
Σήμερα, αυτή η εικόνα σπάνια υπάρχει..Ο υπερτουρισμός μεταμορφώνει πολλά νησιά σε προϊόντα μαζικής κατανάλωσης. Παραλίες που κάποτε ήταν ελεύθερες έχουν καταληφθεί σχεδόν ολοκληρωτικά από οργανωμένες ξαπλώστρες, η ηρεμία υποχωρεί μπροστά στην ένταση των beach bars, οι μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις δυσκολεύονται να ανταγωνιστούν τις μεγάλες επενδύσεις και αναγκάζονται να κλείσουν και η εμπειρία του επισκέπτη μοιάζει ολοένα και περισσότερο με ένα προσεκτικά σχεδιασμένο σκηνικό για τα κοινωνικά δίκτυα.
Η γαστρονομία ακολουθεί την ίδια πορεία, η ελληνική κουζίνα, που μεγαλούργησε μέσα από την απλότητα και την ποιότητα της πρώτης ύλης, συχνά αντικαθίσταται από πιάτα που δίνουν μεγαλύτερη έμφαση στην εικόνα παρά στη γεύση, μου αρέσει και πολύ η δημιουργική κουζίνα, το ερώτημα είναι αν, στην προσπάθεια να εντυπωσιάσουμε τον κόσμο, ξεχνάμε αυτό που έκανε τον κόσμο να αγαπήσει την Ελλάδα.
Η πραγματική αξία των νησιών δεν βρίσκεται σε ένα ακόμη αστέρι Michelin, ούτε σε μια φωτογραφία που θα συγκεντρώσει χιλιάδες «likes» στο Instagram. Βρίσκεται στη μυρωδιά της ντομάτας που μόλις κόπηκε από τον κήπο, στην αλμύρα του Αιγαίου, στην ταραμοσαλάτα που συνοδεύει το ούζο χωρίς περιττές «αποδομήσεις», στο ψάρι που ψήνεται απλά στα κάρβουνα, στο καφενείο όπου ο επισκέπτης αντιμετωπίζεται ως φιλοξενούμενος και όχι ως πελάτης μιας βιομηχανίας εμπειριών.
Ο τουρισμός αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους πυλώνες της ελληνικής οικονομίας και κανείς δεν αμφισβητεί τη συμβολή του. Όμως εδώ έχουμε ανάπτυξη χωρίς κανένα μέτρο , ο δημόσιος χώρος περιορίζεται, η πρόσβαση στις παραλίες γίνεται ολοένα δυσκολότερη, οι κάτοικοι νιώθουν ξένοι στον τόπο τους και η αυθεντικότητα παραχωρεί τη θέση της σε μια ομοιομορφία ίδια και απαράλλαχτη παντού σημα κατατεθέν της παγκόσμιας τουριστικής βιομηχανίας.
Το ερώτημα, δεν είναι αν τα ελληνικά νησιά θα συνεχίσουν να προσελκύουν εκατομμύρια επισκέπτες, το ερώτημα είναι αν, μέσα σε αυτή την αδιάκοπη ανάπτυξη, αν καταφέρουν διατηρήσουν την ψυχή τους.
Δεν ερωτευτήκαμε τις Κυκλάδες για τις πρώτες σειρές ξαπλωστρών, τις υπέρογκες χρεώσεις ή την επιδεικτική πολυτέλεια, τις ερωτεύτηκαμε για την απλότητά την καθάρια ομορφιά τους…
Ας σκεφτούμε λίγο!!
via εμμυ μπουχαγιερ
==============
Σχόλια