Όταν τα τυπογραφεία της Φρανκφούρτης πήραν φωτιά, η υπόσχεση προς τους Ευρωπαίους πολίτες ήταν σαφής.
«Τυπώνουμε χρήμα για να στηρίξουμε την οικονομία, να εκσυγχρονίσουμε τις υποδομές και να φέρουμε ανάπτυξη».
Σήμερα, η ετυμηγορία της πραγματικότητας είναι αμείλικτη.
Το QE πέτυχε παταγωδώς,αλλά μόνο για τον σκοπό που πραγματικά σχεδιάστηκε .Να ταΐσει τις ελίτ, να διασώσει τις τράπεζες και να λεηλατήσει την κοινωνία της παραγωγής.
1. Ο Μηχανισμός της Λεηλασίας: Από τη Φρανκφούρτη στα Funds
Η θεωρία του QE παρουσιάστηκε ως ένα τεχνοκρατικό φάρμακο. Η ΕΚΤ αγόραζε τα ομόλογα των συστημικών τραπεζών, πλημμυρίζοντάς τις με ωκεανούς ρευστότητας. Υποτίθεται ότι οι τράπεζες θα διοχέτευαν αυτό το χρήμα στην πραγματική οικονομία, μέσω φθηνών δανείων σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις, αγρότες και εργαζόμενους.
Στην πράξη, το χρήμα αυτό(περίπου 4,8 τρισεκατομμύρια ευρώ)δεν άγγιξε ποτέ την παραγωγική βάση. Οι τράπεζες, αντί να ενισχύσουν την πραγματική οικονομία, κράτησαν τη ρευστότητα για τον εαυτό τους ή τη μεταβίβασαν σε μεγάλα επενδυτικά κεφάλαια (funds). Οπλισμένα με αυτό το «ζεστό», δωρεάν χρήμα, τα funds επιδόθηκαν σε ένα πρωτοφανές σαφάρι εξαγορών, προκαλώντας τη μεγαλύτερη στεγαστική κρίση στην ιστορία της ηπείρου.
Τα funds δεν έχτισαν εργοστάσια· αγόρασαν μαζικά ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα, πακέτα «κόκκινων» δανείων και χιλιάδες ακίνητα μέσω πλειστηριασμών, ειδικά στην ευρωπαϊκή Περιφέρεια.
Αφαιρώντας βίαια τα ακίνητα από την παραδοσιακή αγορά για να τα μετατρέψουν σε βραχυχρόνιες μισθώσεις (τύπου Airbnb) ή κρατώντας τα σκόπιμα άδεια για να ανέβουν οι αξίες, εξαφάνισαν τα σπίτια προς ενοικίαση.
Το αποτέλεσμα το βιώνουμε σήμερα. Οι μισθοί στην Περιφέρεια παραμένουν καθηλωμένοι ή χαμηλότεροι από τα επίπεδα του 2009, αλλά το κόστος στέγασης έχει διπλασιαστεί. Το QE παρήγαγε έναν εφιαλτικό πληθωρισμό περιουσιακών στοιχείων, μετατρέποντας τη στέγη από κοινωνικό δικαίωμα σε κερδοσκοπικό προϊόν.
2. Η Συνενοχή των Κυβερνήσεων: Από Ηγέτες, Ακόλουθοι
Αυτή η γιγαντιαία αναδιανομή πλούτου από τα κάτω προς τα πάνω δεν θα μπορούσε να συμβεί χωρίς την απόλυτη συνθηκολόγηση του πολιτικού προσωπικού. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις απεμπολήσαν τον κυρίαρχο ρόλο τους και μετατράπηκαν σε πειθήνιους ακολούθους του χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Αντί οι κυβερνήσεις να ορθώσουν ανάστημα, να φορολογήσουν την αχαλίνωτη κερδοσκοπία των funds και να προστατεύσουν την κοινωνική συνοχή, λειτούργησαν ως οι τροχονόμοι των συμφερόντων τους. Στην Ελλάδα, η κυβέρνηση εμφανίζεται να «υπνοβατεί», πανηγυρίζοντας για τη λογιστική μείωση του χρέους και προπληρώνοντας 43 δισεκατομμύρια ευρώ στους δανειστές για να εξαγοράσει μια εύθραυστη επενδυτική βαθμίδα.
Την ίδια ώρα, οι επενδύσεις στον εθνικό πλούτο (υγεία, παιδεία, υποδομές) έχουν κατακρημνιστεί. Οι πολιτικές ηγεσίες παρέδωσαν τα κλειδιά της οικονομικής πολιτικής στις αγορές, δεχόμενες τη μόνιμη λιτότητα για τους πολίτες και την απόλυτη ασυλία για το μεγάλο κεφάλαιο
Και εδώ κρύβεται η μεγαλύτερη προδοσία. Οι ελληνικές κυβερνήσεις παρέδωσαν τα όπλα, όταν μάλιστα θα μπορούσαν να διεκδικήσουν νομισματική ισότητα. Την ώρα που ο μέσος όρος αγοράς κρατικού χρέους μέσω του QE στην Ευρωζώνη αγγίζει το 25%, η Ελλάδα αφέθηκε να είναι η μοναδική χώρα με ποσοστό κάτω από 11%. Μια συνειδητή απόφαση υποβάθμισης της χώρας, που την άφησε στεγνή από ρευστότητα, την ίδια ώρα που οι εταίροι της «θωρακίζονταν» με δημόσιο χρήμα.
3. Μια Ευρωζώνη Χωρίς Ιδεολογική Πυξίδα: Το Όργανο του Κεφαλαίου
Η ρίζα αυτής της κατάπτωσης κρύβεται στο γεγονός ότι η Ευρωζώνη δεν στηρίζεται σε κανένα σαφές ιδεολογικό πλαίσιο-πυξίδα που να αφορά τον άνθρωπο, την κοινωνική δικαιοσύνη ή την κοινή προκοπή. Δεν υπάρχει κανένα όραμα για μια Ευρώπη των λαών.
Το ευρώ σχεδιάστηκε εξ αρχής με ένα δομικό, γενετικό ελάττωμα. Μια κοινή νομισματική πολιτική χωρίς κοινή δημοσιονομική πολιτική και χωρίς μηχανισμούς αναδιανομής του πλούτου. Αυτό το κενό αξιών καλύφθηκε γρήγορα από τη μοναδική λογική που αναγνωρίζουν οι Βρυξέλλες. Τη λογική των αγορών.
Η Ευρωζώνη δεν είναι πλέον μια πολιτική ένωση. Είναι, με τον πιο επίσημο τρόπο, ένα πολιτικό και οικονομικό όργανο του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.
Όταν το «εύκολο χρήμα» του QE μεταλλάχθηκε στον πληθωρισμό της καθημερινότητας (στα σούπερ μάρκετ, στην ενέργεια, στα καύσιμα), η ΕΚΤ θυμήθηκε ξανά την ορθοδοξία της λιτότητας. Αύξησε βίαια τα επιτόκια, πνίγοντας τους δανειολήπτες και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, για να μαζέψει τη φούσκα που η ίδια δημιούργησε για χάρη των λίγων.
Συμπέρασμα: Η Ώρα της Λογαριασμού
Το «Μεγάλο Κόλπο» ολοκληρώθηκε. Τα 4,8 τρισεκατομμύρια του QE παρήγαγαν τον πληθωρισμό που ληστεύει τα εισοδήματα, φούσκωσαν τα κέρδη των τραπεζών και των funds και άφησαν την κοινωνία της παραγωγής εντελώς απροστάτευτη, χωρίς καμία παραγωγική θωράκιση.
Το 2026 βρίσκει την Ευρωζώνη στην πόρτα μιας νέας κρίσης, αλλά αυτή τη φορά χωρίς εργαλεία αντιμετώπισης. Το τύπωμα χρήματος,« έφαγε τα ψωμιά του» ,λόγω πληθωρισμού και ο γαλλογερμανικός άξονας καταρρέει κάτω από τα δικά του ελλείμματα.
Για χώρες όπως η Ελλάδα, που λειτουργούν ως «αποικίες χρέους» χρωστώντας σήμερα περισσότερα (363 δισ. €) από όσα το 2010 (299 δισ. €), τα προβλήματα θα είναι μεγαλύτερα και βαθύτερα.
Η Ευρωζώνη απέδειξε ότι είναι ένας μηχανισμός που ενισχύει τα κέρδη των ελίτ και κοινωνικοποιεί τις ζημιές τους σε βάρος των κοινωνιών. Και αυτή τη φορά, η κοινωνία δεν έχει άλλα αποθέματα για να θυσιάσει στο βωμό των αγορών.
via Βασίλειος Τσάμης
============
Δεν θα μπορούσε να απουσιάσει το τρολλ Κούλη
Λυπάμαι,
αλλά το κείμενο βρίθει ανακριβειών και εξωπραγματικών ισχυρισμών.
Ξεκινάς από τη λάθος θέση ότι δήθεν η Ευρωζώνη θέλει να εκβιάσει κράτη
μέλη με το παράδειγμα της Ελλάδας, αλλά δεν λες ότι αυτά τα κράτη μέλη
ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΝ στην Ευρωζώνη. Αρα ισχυρίζεσαι εντελώς λανθασμένα ότι η
Ευρωζώνη πυροβολεί τον εαυτό της. Πρώτο μέγα λάθος.
Δεύτερον:
αυτά που γράφεις για το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι εξόχως
παραπλανητικά. Αν εμείς είμαστε χάλια γιατί χρωστάμε 363δις €, τότε τι
είναι η Ιαπωνία που χρωστάει πάνω από 1,5 Τρις δολάρια; Η απάντηση είναι
σαφής και δεν υπάρχει στο κείμενο σου: το δημόσιο χρέος μιας χώρας
μετριέται ΩΣ ΠΟΣΟΣΤΟ ΤΟΥ ΑΕΠ της και ΟΧΙ σε απόλυτα νούμερα. Σήμερα
λοιπόν η Ελλάδα είναι η ΠΡΩΤΗ ΧΩΡΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ στο ρυθμό μείωσης του
δημόσιου χρέους της, καθώς τα τελευταία χρόνια το ΑΕΠ της αυξάνεται
αλματωδώς. Πάει κι αυτό.
Τρίτο
μέγα λάθος του κειμένου σου: ούτε «τεχνοκρατική διευθέτηση» είναι η
λίστα κρατών που απειλούνται με μακροοικονομικές ανισορροπίες, ούτε
υπάρχει μια «εχθρική» ελίτ σε Αθήνα ή Βρυξέλλες ή δεν ξέρω πού αλλού την
ονειρεύεσαι, η οποία δήθεν εκβιάζει κράτη μέλη. Αυτά είναι για γέλια.
Στις Βρυξέλλες οι αποφάσεις λαμβάνονται ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΥ από τα κράτη μέλη
Στην περίπτωση της Ελλάδας το 2015, όπως δείχνουν πεντακάθαρα οι
μαρτυρίες του γνωστού ντοκιμαντέρ, ήταν ΟΛΗ Η ΕΥΡΩΠΗ απέναντι στους
τσαρλατάνους τύπου Βαρουφάκη. Κι αυτό έγινε διότι - εδώ είναι το μόνο
σημείο που έχεις δίκιο- καμμία ευρωπαϊκή χώρα δεν θέλει να βρεθεί στη
θέση που είμασταν εμείς τότε.
Συμπέρασμα:
οι Ευρωπαίοι ηγέτες προσπαθούν να προστατεύσουν ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΤΟΥΣ (απο
τους οποίους, απλώστε, ΕΚΛΕΓΟΝΤΑΙ) από τυχόν περιπέτειες όπως αυτή που
ζήσαμε εμείς με τα απανωτά μνημόνια. Όλα τα άλλα κινούνται στη σφαίρα
της ανεκδοτολογικής φαντασίας.
=======================
Βασίλειος Τσάμης ==================
Η
απάντησή σου αντανακλά απόλυτα το επίσημο, λογιστικό αφήγημα των
Βρυξελλών. Όμως, πίσω από τις ωραίες στατιστικές κρύβεται η σκληρή
οικονομική επιστήμη, η οποία σε διαψεύδει με στοιχεία:
1.
Πανηγυρίζεις για τη μείωση του χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ, αλλά ξεχνάς
ότι αυτή η «αύξηση» του ΑΕΠ δεν προέρχεται από νέες βιομηχανίες,
εξαγωγές ή παραγωγή. Είναι το αποτέλεσμα του πληθωρισμού και της
ακρίβειας. Όταν ο ΦΠΑ και οι τιμές στα σούπερ μάρκετ εκτοξεύονται, το
ονομαστικό ΑΕΠ διογκώνεται λογιστικά, κάνοντας το χρέος να φαίνεται
μικρότερο στα χαρτιά. Στην πραγματικότητα, σε απόλυτα νούμερα, χρωστάμε
περισσότερα από ποτέ. 363 δισ. € έναντι 299 δισ. € το 2010.
2.
Η
σύγκριση της Ελλάδας με την Ιαπωνία είναι οικονομικά ατυχής. Το
ιαπωνικό χρέος είναι εσωτερικό, σε εθνικό νόμισμα (Γιεν) και το χρωστάνε
στους ίδιους τους τους πολίτες. Η Ιαπωνία ελέγχει το νόμισμά της. Η
Ελλάδα χρωστάει σε ξένα funds και θεσμούς, σε ένα νόμισμα που τυπώνεται
στη Φρανκφούρτη. Η Ιαπωνία είναι κυρίαρχη οικονομία, η Ελλάδα είναι
εγκλωβισμένη.
3.
Αν
οι Βρυξέλλες προστατεύουν τους λαούς τους, τότε γιατί η Γαλλία και η
Ιταλία βρίσκονται σήμερα σε τροχιά βίαιης λιτότητας με τη διαδικασία
υπερβολικού ελλείμματος;
Όταν
ο πυρήνας της Ευρώπης (Γαλλία, Γερμανία) λυγίζει κάτω από τα δικά του
ελλείμματα, η επιβολή λιτότητας δεν είναι «αυτοπυροβολισμός», αλλά η
απέλπιδα προσπάθεια ενός δομικά ελαττωματικού συστήματος να διασώσει την
αξιοπιστία του νομίσματος εις βάρος της ανάπτυξης. Το να
χρησιμοποιείται η ελληνική τραγωδία ως προειδοποίηση προς το Παρίσι ή τη
Ρώμη («δείτε τι παθαίνει όποιος παραβιάζει τους κανόνες») είναι
ιστορικά καταγεγραμμένη πολιτική τακτική των Βρυξελλών.
Η Ευρωζώνη δεν είναι μια οικογένεια αλληλεγγύης, είναι ένας μηχανισμός που επιβάλλει μια συνταγή εσωτερικής υποτίμησης.
Το 2015, η Ευρώπη δεν στάθηκε απέναντι σε «τσαρλατάνους» (συμφωνώ ότι η
τότε διαχείριση ήταν μια ερασιτεχνική μπλόφα), αλλά απέναντι στην ίδια
την έννοια της εθνικής κυριαρχίας, προκειμένου να μην απειληθούν τα
κέρδη των χρηματοπιστωτικών αγορών.
Η
έξοδος της Ελλάδας από τις μακροοικονομικές ανισορροπίες είναι μια
γραφειοκρατική επιβράβευση επειδή είμαστε πειθαρχημένοι εισπράκτορες.
Όταν όμως οι επενδύσεις στον εθνικό πλούτο (υγεία, υποδομές) βρίσκονται
στα τάρταρα, η «κανονικότητα» για την οποία πανηγυρίζεις δεν είναι
τίποτα άλλο από μια βιτρίνα πριν την επόμενη καταιγίδα.
Σχόλια