Το συμβόλαιο αυτό είναι απλό και διαχρονικό : οι πολίτες αποδέχονται την πειθαρχία (φόρους, κανόνες, παραίτηση από την αυτοδικία) με αντάλλαγμα την ασφάλεια των ίδιων και των παιδιών τους. Όταν όμως τα βράδια των μεγάλων γιορτών πρέπει να κλειδωνόμαστε στα σπίτια μας και τα παιδιά μας μένουν εκτεθειμένα σε γνωστούς θύτες, τότε το συμβόλαιο αυτό έχει γίνει κενό γράμμα.
Η ατιμωρησία που ενθαρρύνει την βία
Από τους 572 συλληφθέντες για τις βιαιοπραγίες μετά τον τελικό του Champions League, μόνο τρεις έχουν καταδικαστεί μέχρι στιγμής σε πραγματική φυλάκιση με άμεση έκτιση. Η εικόνα είναι αποκαρδιωτική. Οι εικόνες των λεηλασιών, των επιθέσεων κατά αστυνομικών και των καταστροφών σε δημόσια και ιδιωτική περιουσία έκαναν τον γύρο του κόσμου. Η απάντηση όμως του συστήματος ήταν η συνηθισμένη: «δεν αποδείχθηκε η ατομική συμμετοχή», «καθαρό ποινικό μητρώο = αναστολή», «ποινή κάτω του ενός έτους = υποχρεωτική μετατροπή».
Έτσι λειτουργεί πλέον η δικαιοσύνη σε πολλές δυτικές χώρες: προτεραιότητα στα δικαιώματα του δράστη, δυσκολία απόδειξης σε ομαδικές ταραχές, ιδεολογική αλλεργία στην παραδειγματική τιμωρία. Το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο: οι επόμενες ποδοσφαιρικές νίκες θα φέρουν νέες εικόνες χάους.
Η τραγική αδράνεια στην προστασία των παιδιών
Παράλληλα, στο Fleurance, η υπόθεση Lyhanna ξύπνησε οργή σε όλη τη χώρα. Ένας άνδρας με πολλαπλές καταγγελίες για σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων κυκλοφορούσε ελεύθερος επί έναν ολόκληρο χρόνο. Υπήρχε ιατρικό πιστοποιητικό, υπήρχαν σήματα κινδύνου, υπήρχε μήνυση. Και όμως, η μηχανή του Κράτους παρέμεινε αδρανής. Η γραφειοκρατία, ο υπερπληθυσμός των εισαγγελιών, οι ελλιπείς συνδέσεις μεταξύ αστυνομίας και δικαιοσύνης, όλα συνέβαλαν στο μοιραίο αποτέλεσμα.
Δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Είναι σύμπτωμα ενός συστήματος που έχει χάσει τον προσανατολισμό του.
Ο θρίαμβος του «ανθρώπου των δικαιωμάτων» επί του πραγματικού ανθρώπου
Στη ρίζα του προβλήματος βρίσκεται μια ιδεολογία που κυριαρχεί εδώ και δεκαετίες: ο απόλυτος σεβασμός στα «θεμελιώδη δικαιώματα» του δράστη, του προφυλακισμένου, του αλλοδαπού, ακόμα και όταν αυτός ο σεβασμός έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με την ασφάλεια των πολιτών.
Οι ελίτ μιλούν για «Κράτος Δικαίου» και εννοούν την προστασία του ατόμου από την εξουσία. Ο μέσος πολίτης εννοεί κάτι πιο στοιχειώδες: ένα Κράτος που τον προστατεύει από τους άλλους. Όταν οι δύο αυτές αντιλήψεις συγκρούονται, η δεύτερη συνήθως χάνει.
Το αποτέλεσμα είναι ένας Λεβιάθαν ευνουχισμένος. Δεν μπορεί να τιμωρήσει αποτελεσματικά, δεν μπορεί να απελάσει επικίνδυνους, δεν μπορεί να προστατεύσει τα σύνορα, δεν μπορεί να θέσει σε προτεραιότητα την ασφάλεια των παιδιών και των πολιτών έναντι των διαδικαστικών λεπτομερειών και των ιδεολογικών εμμονών.
Le Figaro
5/6/26
via Babis Georges Petrakis
===================
... είναι που το κράτος αντί να παρέχει ασφάλεια και πλαίσιο ανάπτυξης των μελών του, έγινε απλά θεραπαινίδα (πουτάνα) των αγορών επιβλέποντας την καταλήστευση των λαών από πολυεθνικές και διάφορα funds.
Σχόλια