Το μοντέλο Σιγκαπούρης για τον έλεγχο των Airbnb

Η στεγαστική πολιτική στη χώρα της Ασίας μπορεί να μοιάζει υπερβολικά αυστηρή. Ωστόσο, στο επίκεντρο θέτει τον πολίτη και τη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής.  

 Του Τάκη Μίχα*

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Σιγκαπούρη αποτελεί μια από τις πλέον επιτυχημένες καπιταλιστικές κοινωνίες του κόσμου καταλαμβάνοντας συνήθως τις πρώτες θέσεις στους δείκτες ανταγωνιστικότητας παραγωγικότητας κλπ. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Παράλληλα ο κρατικός τομέας φημίζεται για την έλλειψη  διαφθοράς που τον χαρακτηρίζει. Το κράτος στην Σιγκαπούρη επιτελεί παρεμβατικό ρόλο που σαν κύριο ρόλο έχει τον περιορισμό έως την εξάλειψη φαινομένων κοινωνικής δυσαρμονίας.

Αυτή η φιλοσοφία εμπνέει και την πολιτική της χώρας στο θέμα  των βραχυχρονίων μισθώσεων τύπου Airbnb. Η κυβέρνηση της χώρας εφαρμόζει μια από τις πιο αυστηρές πολιτικές στον κόσμο, περιορίζοντας δραστικά τη δυνατότητα των ιδιοκτητών να νοικιάζουν τα ακίνητά τους σε τουρίστες για λίγες ημέρες.

Ο βασικός ρυθμιστικός φορέας για αυτό το ζήτημα είναι η Αρχή Αστικής Ανασυγκρότησης (Urban Redevelopment Authority - URA). Σύμφωνα με τους ισχύοντες κανόνες, η ελάχιστη περίοδος ενοικίασης για ιδιωτικές κατοικίες, όπως τα διαμερίσματα (condominiums), είναι τρεις συνεχόμενοι μήνες.

Για τις δημόσιες κατοικίες, οι οποίες διαχειρίζονται από το Συμβούλιο Στέγασης και Ανάπτυξης (Housing & Development Board - HDB) και στεγάζουν περίπου το 80% του πληθυσμού, τα πράγματα είναι ακόμα πιο αυστηρά, καθώς η ελάχιστη διάρκεια μίσθωσης ορίζεται στους έξι μήνες. Οποιαδήποτε μίσθωση για μικρότερο χρονικό διάστημα θεωρείται παράνομη.

Ο κύριος λόγος πίσω από αυτή την αυστηρή στάση είναι η διατήρηση της κοινωνικής συνοχής και της ασφάλειας στις οικιστικές περιοχές. Η κυβέρνηση της Σιγκαπούρης υποστηρίζει ότι η συνεχής εναλλαγή ξένων επισκεπτών σε οικιστικά συγκροτήματα αλλοιώνει τον χαρακτήρα των γειτονιών, προκαλεί προβλήματα θορύβου, μειώνει την ασφάλεια των μόνιμων κατοίκων και επιβαρύνει τις κοινόχρηστες υποδομές.

Επιπλέον, σε μια χώρα με περιορισμένο γεωγραφικό χώρο, η διασφάλιση προσιτής και σταθερής στέγασης για τους πολίτες αποτελεί κορυφαία εθνική προτεραιότητα. Οι αρχές φοβούνται ότι η ανεξέλεγκτη εξάπλωση του Airbnb θα οδηγούσε σε τεχνητή αύξηση των ενοικίων και των τιμών των ακινήτων -όπως ακριβώς συμβαίνει με άλλες χώρες στον κόσμο.

Οι κυρώσεις για τους παραβάτες είναι εξαιρετικά βαριές. Οι ιδιώτες που συλλαμβάνονται να νοικιάζουν παράνομα τα ακίνητά τους αντιμετωπίζουν πρόστιμα που μπορούν να φτάσουν έως και τα 200.000 δολάρια Σιγκαπούρης (περίπου 140.000 ευρώ) για την πρώτη παράβαση.

Σε περίπτωση υποτροπής, τα πρόστιμα αυξάνονται κατακόρυφα, ενώ προβλέπεται ακόμα και ποινή φυλάκισης. Η URA διενεργεί τακτικούς ελέγχους και βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε καταγγελίες γειτόνων που ενοχλούνται από την παρουσία τουριστών.

Παρά τις έντονες πιέσεις από την ίδια την πλατφόρμα της Airbnb, η οποία πρότεινε εναλλακτικά μοντέλα λειτουργίας με συγκεκριμένα όρια ημερών ανά έτος, η κυβέρνηση αρνήθηκε να υποχωρήσει. Μετά από δημόσια διαβούλευση, αποφασίστηκε ότι δεν υπάρχει ευρεία κοινωνική συναίνεση για τη χαλάρωση των μέτρων, καθώς η πλειονότητα των κατοίκων προτιμά την ησυχία και την ασφάλεια της γειτονιάς του.

Για τους τουρίστες, αυτό σημαίνει ότι η εύρεση οικονομικής στέγης μέσω πλατφορμών βραχυχρόνιας μίσθωσης στη Σιγκαπούρη είναι σχεδόν αδύνατη ή εξαιρετικά ριψοκίνδυνη. Αν μια καταχώριση είναι διαθέσιμη για λίγες διανυκτερεύσεις, είναι σχεδόν βέβαιο ότι λειτουργεί παράνομα. Οι επισκέπτες καλούνται να στρέφονται στις παραδοσιακές λύσεις, όπως τα ξενοδοχεία και τα αδειοδοτημένα aparthotels ή serviced apartments, τα οποία διαθέτουν ειδική άδεια για φιλοξενία μικρής διάρκειας.

Συμπερασματικά, η Σιγκαπούρη προτάσσει την ποιότητα ζωής των μόνιμων κατοίκων της και τη σταθερότητα της στεγαστικής της αγοράς έναντι των οικονομικών οφελών των μεσιτικών γραφείων όπως γίνεται στην Ελλάδα. Η πολιτική της αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυστηρού κρατικού ελέγχου, που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την  προσέγγιση άλλων παγκόσμιων μητροπόλεων.

Στη Σιγκαπούρη στόχος της πολιτικής της απαγόρευσης των βραχυχρονίων μισθώσεων είναι να έχουν όλοι (ιδιαίτερα τα νέα ζευγάρια) στέγη στην οποία θα ζήσουν, Στην Ελλάδα αντίθετα τα αποτελέσματα  της πολιτικής ενθάρρυνσης και ανοχής των βραχυχρονίων μισθώσεων είναι η αδυναμία των νέων να αποκτήσουν στέγη -αγοράζοντας ή ενοικιάζοντας.

 ======================= 

================== 

...να και η πορεία της ιδιοκατοίκησης στην Ελλάδα. (κάτι που αποσιωπούν)

Vassilis Viliardos

Όπως θα θυμούνται αρκετοί Έλληνες, ο Σόιμπλε ήθελε να πουλήσουμε τα σπίτια μας και να φτωχοποιηθούμε, για να πληρώσουμε τα χρέη του κράτους - όπου τα δύο πρώτα συνέβησαν ήδη, το δεύτερο μέσω της υπερφορολόγησης που έχει κορυφωθεί σήμερα (πληρώσαμε το 2025 περί τα 20 δις € παραπάνω φόρους από το 2019 - για κάθε 1 € άνοδο του πραγματικού ΑΕΠ, 1 € φόρους!).

Δυστυχώς, χωρίς να μειωθούν τα χρέη του κράτους που πλησιάζουν πια τα 430 δις €, όταν χρεοκοπήσαμε με 299 δις € - ενώ το πραγματικό ΑΕΠ μας (=χωρίς τον πληθωρισμό), παραμένει περί τα 35 δις € χαμηλότερο από το 2008! Ειδικότερα όσον αφορά το πρώτο τα εξής:

Παραδοσιακά, η βασική μορφή αποταμίευσης των Ελλήνων είναι η αγορά κατοικίας - όπου όμως η ιδιοκατοίκηση στην Ελλάδα μειώθηκε από 75,4% το 2019, στο 69,4% το 2025 ή κατά 6 μονάδες!

Η μείωση τώρα της ιδιοκατοίκησης κατά 1%, σημαίνει πως «χάνονται» 43.324 κατοικίες - με κριτήριο το ότι, ο συνολικός αριθμός των νοικοκυρών στην Ελλάδα ανέρχεται σε 4.332.447, σύμφωνα με τα επίσημα αποτελέσματα της τελευταίας απογραφής πληθυσμού-κατοικιών της ΕΛΣΤΑΤ.

Επομένως, από το 2019 έως το 2025, «χάθηκαν» περί τις 260.000 κατοικίες (6 μονάδες Χ 43.324) - γεγονός που αποτελεί μία ακόμη σκοτεινή πλευρά της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης, θυμίζοντας πως η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της ΕΕ με συνεχώς αρνητικές αποταμιεύσεις τα τελευταία χρόνια.

«Χάνονται» οι κατοικίες δεν σημαίνει πως εξαφανίζονται, αλλά ότι οι ιδιοκτήτες τους μετατρέπονται σε ενοικιαστές - είτε λόγω των πλειστηριασμών, είτε επειδή μέρος ιδιοκτητών ακινήτων με οφειλές σε τράπεζες θέλησαν να εξοφλήσουν το ποσό οφειλής πουλώντας την ιδιοκτησία τους και επιλέγοντας να προβούν σε μίσθωση κατοικίας, είτε εξαιτίας του ότι επέλεξαν να εκμεταλλευτούν τα ακίνητά τους μέσω Airbnb στρεφόμενοι στο ενοίκιο, είτε να πουλήσουν την κατοικία τους λόγω της αύξησης των τιμών πώλησης και να στραφούν στο ενοίκιο.

Παραδοσιακά τώρα, η Ελλάδα είχε περί το 84% ιδιοκατοίκηση - η οποία υποχώρησε ραγδαία, κυρίως την εποχή των μνημονίων, κατά συνολικά 14,6 μονάδες.

Επομένως «χάθηκαν» συνολικά 632.545 κατοικίες - γεγονός που επεξηγεί την άνοδο της ζήτησης για ενοικίαση κατοικιών, την άνοδο των ενοικίων και των τιμών των ακινήτων, καθώς επίσης το πρόβλημα στέγασης που αντιμετωπίζουμε

Τεκμηριώνει επίσης την καταστροφή που μας προκάλεσαν τα μνημόνια και από αυτήν την πλευρά - με την ιδιοκατοίκηση πλέον στη χώρα μας να είναι περίπου όσο η μέση στην ΕΕ, θυμίζοντας ξανά πως αυτήν ακριβώς τη μείωση ήθελε να μας επιβάλει ο Σόιμπλε, αν και τελικά θα επιδεινωθεί ακόμη περισσότερο.

 ΑΠΟ

• ΠΟΙΟΙ ΚΡΥΒΟΝΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠ ΤΑ FUNDS;

την Ιουνίου 03, 2026

 ========================