Ilias Karavolias
Μερικοί δεν καταλαβαίνουν ότι προέχει η κοινωνία - όχι απλά τα λογιστικά ταμεία της χώρας - δηλαδή προέχουν αυτοί οι πολλοί που πληρώνουν το 50%-60% του μισθού τους για στέγη, και όχι αυτοί που εισπράττουν από 4-5 ακίνητα ο καθένας.
Τι πρέπει να γίνει δηλαδή για να κατανοήσουμε ότι αν μειωθεί περαιτέρω το διαθέσιμο εισόδημα, μετά το φθινόπωρο η κατηφόρα στις προσόδους και στις αξίες των ακινήτων, τα λουκέτα σε μαγαζιά και τα άδεια σπίτια θα είναι κάτι σαν μαγική εικόνα από το παρελθόν; Μπορεί τα αεροπορικά εισιτήρια να είναι ακριβά προς κάθε χώρα του μεσογειακού Νότου, όμως: στην Ισπανία και στην Ιταλία -χώρες που προσελκύουν τουρισμό σχεδόν παρόμοιας μέσης αγοραστικής δύναμης με τον δικό μας και έχουν ίδια ή και ακριβότερη μέση τιμή διαμονής- η βενζίνη είναι 1,50/1,60 στην πρώτη και 1,80/1,90 στη δεύτερη.
Στο νότιο Αιγαίο, σε Κυκλάδες και Κρήτη, η τιμή της βενζίνης είναι 2,20-2,40. Στην εποχή του διαδικτύου οι τουρίστες το βλέπουν αυτό, το ψάχνουν. Αρα, αν επιλέξουν Ελλάδα, θα μειώσουν δαπάνες (π.χ. για γεύματα και ψώνια). Και αυτό συμβαίνει ήδη.
Είναι να απορεί κανείς γιατί αυτή η εμμονή με τον ειδικό φόρο κατανάλωσης και φυσικά με τον ΦΠΑ σε κάποια βασικά αγαθά, όπως τρόφιμα. Οπως επίσης γιατί δεν μπαίνει πλαφόν στις τιμές ενοικίων με το όποιο πολιτικό κόστος αυτό συνεπάγεται.
Ας προσέξουμε πριν να είναι αργά. Μετά τα μνημόνια και τη σκληρή λιτότητα φτιάχνουμε πλεονάσματα. Αλλά δεν αλλάξαμε μίγμα παραγωγής στο ΑΕΠ. Εξακολουθεί η χώρα να ζει κατά το ήμισυ από τον τουρισμό και το real estate.
Το Tαμείο Ανάκαμψης δεν έφτασε σε μικρομεσαίες μεταποιητικές ή βιοτεχνικές επιχειρήσεις, ούτε καν σε υψηλής τεχνολογίας και προϊοντικής αιχμής εταιρείες. Και φυσικά δεν ακούμπησε πρωτογενή τομέα.
Κατευθύνθηκε σε data centers, οπτικές ίνες, σε μετρημένες στα δάχτυλα μεγάλες ενεργειακές βιομηχανίες και… ηλεκτροκίνηση – δηλαδή σε ό,τι δεν παράγουμε εμείς αλλά εισάγουμε από το εξωτερικό. Και το Ταμείο Ανάκαμψης τελείωσε. Τα επιτόκια είναι στα ύψη, οι μικρομεσαίες δεν μπορούν να δανειστούν, τα έσοδα μειώνονται και η αγοραστική δύναμη πέφτει, με αποτέλεσμα προφανώς να τρώμε από αποθέματα (όσοι έχουν).
Και κάτι άλλο: το απόλυτο ιστορικό ρεκόρ νέων ρυθμίσεων ιδιωτικού χρέους στην Ελλάδα καταγράφηκε τον Μάρτιο ξεπερνώντας κάθε προηγούμενο μήνα. Το συνολικό ιδιωτικό χρέος στην Ελλάδα έχει ανέλθει στα επίπεδα-ρεκόρ των 408 δισ., με το 60% να χαρακτηρίζεται ως ληξιπρόθεσμο. Μη ρωτάτε πώς και πότε θα τα πληρώσουμε ως ιδιώτες – και φυσικά πόσα χρωστάμε ως κράτος…
Σχόλια