Το μακελειό, το πλιάτσικο, ο θάνατος, η ατίμωση, η εξορία και το ξεκλήρισμα, η βίαιη απομάκρυνση από τις πατρογονικές εστίες, από πολιτείες και χωριά του Πόντου άρχισε, για να μετατραπεί σε Γενοκτονία. Μια γενοκτονία που πολλοί αγνοούν και άλλοι δεν θέλουν να θυμούνται, θάβοντάς την στα "υπόγεια" της ιστορίας. Μεθοδικοί και φρικαλέοι οι Τούρκοι εθνικιστές, ξεκλήρισαν μέσα σε μία 5ετία τον Ποντιακό Ελληνισμό. Τα "Τάγματα Εργασίας" των Νεοτούρκων τους αποδυνάμωσαν, αναγκάζοντάς τους να εργάζονται σε απάνθρωπες συνθήκες στην ενδοχώρα της Τουρκίας.
Αφού τους χώρισαν, άρχισε η τελική φάση, η γενοκτονία του πληθυσμού το 1919. Ήταν 19 Μαΐου. Χιλιάδες Πόντιοι σφαγιάστηκαν. Οι ιστορικοί κάνουν λόγο για περισσότερες από 300χλδ. ψυχές. Οι υπόλοιποι σκορπίστηκαν όπου μπόρεσαν και κυρίως στην Ελλάδα και Ρωσία. Σκιές σε ένα μακρύ οδοιπορικό πόνου.
Η ανοχή των Ευρωπαϊκών δυνάμεων και η συμβολή κάποιων, δεν περνά απαρατήρητη. Η καθυστέρηση της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ποντίων από την Ελλάδα, επίσης. Μόλις το 1994.
Η όποια άρνηση, σήμερα, από όποιους κύκλους, αναγνώρισης της Γενοκτονίας, ισοδυναμεί με επανάληψή της. Είναι ιστορικές μνήμες που μένουν ασάλευτες, αλλά όχι νεκρές. Κανείς δεν πρέπει να παραβλέπει ότι η ιστορία κάνει κύκλους και τα συμφέροντα της εποχής μας, κάνουν τα γεγονότα φρικιαστικά απρόβλεπτα. Το νου μας. Η ιστορία μαρτυρά αλήθειες.
Έχω καλούς φίλους Ποντίους. Έκανα ακόμη περισσότερους στο διάστημα που έζησα στην Δ. Μακεδονία. Τιμή μου. Ωραίοι άνθρωποι, μπεσαλήδες, φιλότιμοι και εργατικοί. Όποιο κομμάτι γης κι αν ονόμασαν πατρίδα, το αγάπησαν, το σεβάστηκαν και το πότισαν με προκοπή. Elena Namini
================
Όπως διαβάζουμε σε μια έκδοση του 1916 με τίτλο
«Πώς η Γερμανία κατέστρεψε τον Ελληνισμό της Τουρκίας»:
«Ο
Ελληνισμός της Μ. Ασίας και της Θράκης είνε σήμερον ένα απέραντον
νεκροταφείον. Εκκλησίαι κατερειπώθησαν, σταυροί επατήθησαν, νεκροταφεία
κατεστράφησαν, σχολεία έκλεισαν, βιβλιοθήκαι διηρπάγησαν, κτήματα
κατελήφθησαν, οικίαι εληστεύθησαν, Ελληνίδες και Ελληνοπαίδες επωλήθησαν
εις την αγοράν και γέροντες απεβίωσαν εις τους δρόμους εξ ασιτίας και
υπό φρικιαστικάς κακουχίας. Και όλα αυτά τα κακουργήματα έλαβον χώραν
καθ’ ην στιγμήν η Τουρκία Γερμανοκρατείται στρατιωτικώς και πολιτικώς».
ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΕΔΩ
=========================
Η 19η Μαϊου, ημέρα μνήμης της γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού από τους Τούρκους, είναι χαραγμένη στην πολυτάραχη διαδρομή του έθνους μας. Η ιστορία είναι ένας επίμονος δάσκαλος. Και η ιστορική μνήμη είναι το θεμέλιο της ύπαρξης και του μέλλοντος του ελληνικού λαού. Πολύ περισσότερο σε περιόδους δύσκολες και σε καιρούς αναθεωρητισμού. Γι αυτό και προκαλεί μείζονα ερωτήματα η απόφαση της κυβέρνησης να αποσύρει τα οπλικά μας συστήματα από Κάρπαθο, Διδυμότειχο αλλά και Κύπρο. Πολύ περισσότερο από την ώρα που η Τουρκία μάς απειλεί θρασύτατα με ένα ακόμα παράνομο casus belli, στην ουσία για τα κυριαρχικά μας δικαιώματα! Η κυβέρνηση οφείλει να ζητήσει, άμεσα, έκτακτη σύγκλιση κορυφής της Ε.Ε για τις απίστευτες τουρκικές απειλές. Δεν μπορεί να παραμένουμε αδρανείς όταν η Τουρκία εκτελεί σχεδιασμούς με βάθος δεκαετιών. Ας ξυπνήσουμε, επιτέλους!
===============
Ημέρα Μνήμης Γενοκτονίας των Ποντίων σήμερα
1130 Εκκλησίες...960 Σχολεία...815 Κοινότητες
...353.000 Νεκροί...
353.000
Δεν Ξεχνώ!
via Ευθύμιος Πολύζος
======================
Ολα ξεκίνησαν με το φιρμάνι Χάτ-ι Χουμαγιούν του 1856, όπου δόθηκε ισότητα στους χριστιανούς άνδρες της αυτοκρατορίας. Το φιρμάνι Χάτ-ι Χουμαγιούν υπογράφηκε από τον Σουλτάνο Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ μετά τον Ρωσοτουρκικό Κριμαϊκό πόλεμο του 1853-1856. Ο ΣουλτάνοςΑμπντούλ Μετζίτ Α΄ ήταν μεταρρυθμιστής που σπούδασε στην Ευρώπη με την ευρωπαϊκή αριστοκρατία. Από τις αρχές του 1700, η Ρωσία συνέχιζε να επιτίθεται στους Οθωμανούς με το πρόσχημα ότι ήθελαν να απελευθερώσουν τις χριστιανικές μειονότητες εκεί. Ο πραγματικός λόγος της Ρωσίας ήταν να ελέγξει τα Στενά. Οι δυτικοευρωπαϊκές χώρες συνέχισαν να βοηθούν τους Οθωμανούς μέχρι το 1856, όταν είπαν «αρκετά! Δώστε δικαιώματα στις μειονότητες, ώστε οι Ρώσοι να μην μπορούν να χρησιμοποιούν πλέον αυτή τη δικαιολογία». Έτσι, αμέσως μετά από αυτόν τον πόλεμο, όλοι οι μη μουσουλμάνοι άνδρες έλαβαν ισότητα.
Ως ίσοι, αρχίσαμε να κατέχουμε γεωργικές εκτάσεις, εργοστάσια και οι Τούρκοι άρχισαν να εργάζονται για τους Έλληνες και τους Αρμένιους. Αυτό γέννησε τον τουρκικό εθνικισμό ως αρχική αντίδραση. Ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος του 1877-1878 έληξε με τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου που υπογράφηκε στις 3 Μαρτίου 1878. Οι ρωσικές δυνάμεις είχαν σταματήσει την προέλασή τους στον Άγιο Στέφανο (σημερινό Γεσίλκοϊ), ένα χωριό στη Θάλασσα του Μαρμαρά επτά μίλια δυτικά της Κωνσταντινούπολης. Η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου ανάγκασε την Τουρκία να παραχωρήσει το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής της Μακεδονίας στη Βουλγαρία και δημιούργησε μια «Μεγάλη Βουλγαρία», μια Βουλγαρία που εκτεινόταν από τα ρουμανικά σύνορα προς τα βόρεια μέχρι τους πρόποδες του Ολύμπου προς τα νότια, συμπεριλαμβανομένης της πόλης-λιμάνι της Καβάλας προς τα ανατολικά. Στο Λιτόχωρο, στον νομό Πιερίας, οι Έλληνες επαναστάτησαν επειδή δεν ήθελαν να ελέγχονται από τους Βούλγαρους. Ο Άγιος Στέφανος επέτρεψε τώρα στη Ρωσία να έχει έναν σλαβικό δορυφόρο στα Βαλκάνια, όπου η επιρροή της θα μπορούσε να επεκταθεί μέχρι το Αιγαίο Πέλαγος.
Οι ευρωπαϊκές Μεγάλες Δυνάμεις, φοβούμενες αυτή την αυξημένη ρωσική επιρροή στη νοτιοανατολική Ευρώπη και μια πιθανή απειλή για τα εμπορικά συμφορημένα Στενά του Βοσπόρου και των Δαρδανελίων, διαφώνησαν με τους όρους της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου. Τέσσερις μήνες μετά τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, μετά από μακρές διαπραγματεύσεις στο Βερολίνο με τη μεσολάβηση του Γερμανού Καγκελάριου Όττο φον Μπίσμαρκ και του de facto μεσολαβητή Πρωθυπουργού Μπέντζαμιν Ντισραέλι της Μεγάλης Βρετανίας, η Συνθήκη του Βερολίνου αναθεώρησε τους όρους, δίνοντας την περιοχή της Μακεδονίας πίσω στους Οθωμανούς και επιτρέποντας μια μικρότερη Βουλγαρία. Μια μυστική συμφωνία που αποκαλύφθηκε αργότερα ως η Συνθήκη της Κύπρου επιτεύχθηκε μεταξύ Βρετανών και Οθωμανών, με την οποία ο διοικητικός έλεγχος της Κύπρου παραχωρήθηκε στη Μεγάλη Βρετανία σε αντάλλαγμα για την υποστήριξή τους προς τους Οθωμανούς στο Βερολίνο. Τότε οι Βρετανοί κατέλαβαν για πρώτη φορά την Κύπρο.
Ομοίως, σε αντάλλαγμα για την υποστήριξή τους προς τους Οθωμανούς στο Βερολίνο, οι Γερμανοί εξασφάλισαν τη συνεκμετάλλευση των πόρων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Γι’ αυτό ο Γερμανός στρατηγός Όττο Λίμαν φον Σάντερς ήταν επικεφαλής του στρατού του Κεμάλ στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως και ο αρχιτέκτονας της Γενοκτονίας. Και όλα αυτά σχετίζονται με το Μακεδονικό ζήτημα, καθώς αυτό ήταν το κύριο σημείο τριβής στη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου.
Τελικά, ο αυξημένος τουρκικός εθνικισμός οδήγησε στην οργάνωση των Νεότουρκων στη Θεσσαλονίκη το 1908 και στην έναρξη της επανάστασής τους. Υποσχέθηκαν στις μειονότητες ισότητα, αλλά οι Νεότουρκοι είχαν άλλα σχέδια στο μυαλό τους.
Ένας από τους ιδρυτές της σύγχρονης Τουρκίας, ο κοινωνιολόγος Μεχμέτ Ζιγιά Γκόκαλπ (Mehmet Ziya Gökalp). Ποιος ήταν ο Gökalp; Ο ιδεολογικός πατέρας του σύγχρονου τουρκικού εθνικισμού, ο Gökalp έθεσε τα θεμέλια για τις μεταρρυθμίσεις του Κεμάλ, αν και οι δύο άνδρες είχαν διαφορετικές απόψεις για τη θρησκεία. Αυτοί και μερικοί άλλοι, ξεκίνησαν την επανάσταση των Νεότουρκων (Yeni Osmanlilar).
Καθώς οι προαναφερθείσες μεταρρυθμίσεις εξελίχθηκαν στις αρχές του αιώνα, δεν άρεσαν στον Gökalp, τον Κεμάλ κ.λπ. Σύμφωνα με τον Gökalp, αυτό που χρειαζόταν ήταν η επιστροφή στην προηγούμενη έννοια του «Οθωμανισμού» και το τέλος της ψευδαίσθησης της ισότητας μεταξύ Μουσουλμάνων και Χριστιανών. Η υιοθέτηση του τουρκικού εθνικισμού ήταν η μόνη επιλογή. Η συνύπαρξη, είτε πρόθυμη είτε όχι, δεν έπρεπε πλέον να επιχειρηθεί και η τουρκικότητα έπρεπε να αποτελέσει τη βάση της πολιτικής. Σε ένα άρθρο του 1911 για το περιοδικό Yeni Hayat (Νέα Ζωή), ο Gökalp έγραψε ότι οι Τούρκοι είναι στην πραγματικότητα οι υπεράνθρωποι που φαντάστηκε ο Γερμανός φιλόσοφος Νίτσε. (Taner Akçam, Μια Επαίσχυντη Πράξη: Η Γενοκτονία των Αρμενίων και το Ζήτημα της Τουρκικής Ευθύνης, Νέα Υόρκη: Metropolitan Books, 2006, σελ. 88).
Έτσι, ο Gökalp έθεσε τα νέα θεμέλια της σύγχρονης Τουρκίας, θεμελιώνοντας το επιχείρημα του κεμαλικού κινήματος, σύμφωνα με το οποίο δεν υπάρχει εθνική μειονότητα στην Τουρκία (Ziya Gökalp, Οι Αρχές του Τουρκισμού, Άγκυρα, 1920, μτφρ. Robert Devereux, Leiden, 1968).
Αυτή ήταν η βάση για τις αρχές των Yeni Osmanlilar, θέτοντας έτσι το σκηνικό για τη Γενοκτονία των Χριστιανών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από την ίδρυση τους. Καθώς οι κραυγές αξιωματούχων όπως ο George Horton και ο Henry Morgenthau, που προειδοποιούσαν τον πολιτισμένο κόσμο για τις φρικαλεότητες που διαπράττονταν, έπεσαν στο κενό, λίγες δεκαετίες αργότερα, τρελοί όπως ο Αδόλφος Χίτλερ, ο Χάινριχ Χίμλερ και ο Χέρμαν Γκέρινγκ ένιωσαν την ευκολία να εφαρμόσουν τη δική τους Τελική Λύση, αυτή τη φορά στην εβραϊκή φυλή, με την εντύπωση ότι κι αυτοί θα μείνουν ατιμώρητοι.
Μετά την ίδρυση της σύγχρονης Τουρκικής Δημοκρατίας (1923), ο Μουσταφά Κεμάλ εφάρμοσε τη φιλοσοφία του Gökalp, αλλά με μια παραλλαγή. Ο καθηγητής Ayhan Aktar υποστηρίζει ότι «ενώ ο Gökalp είχε δώσει έμφαση κυρίως στη θρησκεία, την ηθική, την αισθητική και την κοινωνικοποίηση ως παρονομαστές του έθνους, οι Κεμαλιστές στράφηκαν στην εθνικότητα ως τον υποκείμενο παράγοντα της τουρκικότητας». (Ayhan Aktar, Varlik Vergisi ve ‘Türklestirme’ Politikalari – Ο φόρος περιουσίας και οι πολιτικές «τουρκοποίησης», Κωνσταντινούπολη 2006, σελ. 60-66, σελ. 103-108)
Ο Μουσταφά Κεμάλ και ο πνευματικός μέντοράς του, Ziya Gökalp, διατήρησαν μια συμβιωτική σχέση μέχρι τον θάνατο του Gökalp το 1924. Ενώ ο Gökalp παρείχε τη θεμελιώδη ιδεολογία για τον τουρκικό εθνικισμό, η κεμαλική ελίτ αργότερα υιοθέτησε μια αυστηρά κοσμική πορεία που μερικές φορές αποκλίνει από το όραμα του Gökalp για τη σύνθεση του Ισλάμ και της δυτικοποίησης.
Σχόλια