Μπορούμε σήμερα να είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι είμαστε κάτοικοι της Ευρώπης ; Κάτοικοι μιας ηπείρου με φιλελεύθερο πνεύμα και κράτος δικαίου ; Φυσικά και αναντίλεκτα, παρά τους δύσκολους καιρούς που ζούμε, παρά την βαθιά κρίση του δυτικού παραδείγματος, την επέλαση του νεοφασισμού ( νευρο-φασισμου όπως λέει ο φιλόσοφος Απόστολου) και την διάβρωση θεσμών και δημοκρατίας από αλαζονικές μονοκομματικές κυβερνήσεις ;
Ας τα αναρωτηθούμε αυτά αλλά ας μην ξεχνάμε ότι ζούμε σε μη εμπόλεμη ζώνη, σε χώρους και τόπους ειρήνης. Όμως η ελευθερία, η ειρήνη, η ασφάλεια και η έννομη τάξη είναι η μία πλευρά του νομίσματος για το ευρωπαϊκό ιδεώδες.
Έχει πλέον αποδειχτεί κατά τη διάρκεια της ιστορικής πορείας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ότι το καταγωγικό της θεμέλιο δεν παύει να είναι και καταγωγικό της τραύμα.
Τα «πρωτόκολλα συμπεριφοράς» των σημερινών ευρωπαϊκών ηγεσιών δεν μπορούν να σταθούν ως θεσμικά αντίβαρα ισορροπίας εν μέσω της αλλοπρόσαλλης τραμπικής ηγεσίας, και του ισραηλινού μιλιταρισμού, με τις απίστευτα άστοχες επιλογές τους στην Μέση Ανατολή ( αλλά και του πρόσφατου δείγματος ενός πιθανού ρωσικού επεκτατισμού) Τα οικονομικά δεδομένα σήμερα, ( κυρίως αυτά του επικίνδυνου στασιμοπληθωρισμού στην ΕΕ) λειτουργούν επιβαρυντικά στην ευρωπαϊκή κοινωνία και ήδη έχουν εγγραφεί ως «καμπή» στο συλλογικό ασυνείδητο ( και ως καθίζηση αγοραστικής δύναμης στις τσέπες όλων - άρα διολίσθηση προς την ύφεση)
Η Ευρώπη - με απλά λόγια - ακολουθεί μάλλον αθωράκιστα την περιδίνηση της παγκόσμιας οικονομίας από το εμπορικό και ενεργειακό σοκ.
Οπότε ας μην μας ξεγελά η συγκυρία τέτοια μέρα επετείου της θεσμικής μας υπόστασης : τα βασικά αρνητικά γνωρίσματα του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, αυξάνονται.
Ζούμε την διεύρυνση του ανοίγματος μεταξύ των εθνικών οικονομιών, δηλαδή την υπέρσυσσώρευση του κεφαλαίου που προκαλεί τις «κρίσεις» αλλά και την απόκλιση μεταξύ εισοδηματικών τάξεων στα εσωτερικά ετών χωρών αλλά και στις περιφέρειες της Ένωσης.
Ξεχάσαμε ξαφνικά - κάτω από την ομπρέλα της ασφάλειας - τα ομόσπονδα προβλήματα μιας μη ομοσπονδιακής ένωσης ανόμοιων οικονομιών, που αποκλίνουν και αυξάνουν τις ταξικές ανισότητες.
Η Ευρώπη του μονεταρισμού και της πολιτικής λιτότητας, με εμμονή στα μη αναπτυξιακά αλλά στα προσαρμοστικά προγράμματα δημοσιονομικής πειθαρχίας, εντείνει τις εσωτερικές αντιθέσεις μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου.
Όποιος δεν το βλέπει, απλά ζει στο φαντασιακό σύννεφο του δήθεν επιτυχούς ευρωπαϊκού τρόπου ζωής.
Μεταξύ μας τώρα - και πριν ζήσουμε την νέα απροκάλυπτη εισβολή στους εθνικούς προϋπολογισμούς από τις εξοντωτικές αμυντικές δαπάνες- αποκαλύπτεται όλο και πιο ξεκάθαρα ότι η «ΕΕ των λαών»δεν εμφανίσθηκε ποτέ με το καλό της ρούχο, την καλή εκδοχή της.
Και όχι απέναντι στο υπόλοιπο πολυπολικό πλανητικό σύστημα, τις ΗΠΑ, την Κίνα, την Ασία : αλλά και στο εσωτερικό της.
Η Ένωση μοιάζει να έχει μια αντιφατική οντότητα, μοιάζει ακόμη κάτι σαν ένα μη προοδευτικό πεδίο περίπλοκων συμμαχιών, διεθνών στρατιωτικών, οικονομικών, πολιτικών, και κοινωνικών συσχετισμών, που μέσα από ισχυρά λόμπι γεωοικονομικών συμφερόντων( εσωτερικά και εξωτερικά ) ενδυναμώνονται.
Οι κοινωνικές ανισότητες εξελίσσονται αρνητικά , οι μεταναστευτικές ροές συνεχίζονται χωρίς ενιαίο σχέδιο ισότιμης απορρόφησης τους από τα κράτη -μέλη.
Η Ευρώπη σήμερα συνεχώς μεταβάλλεται ως συλλογικό υποκείμενο που ψάχνει - ενώ μπορεί και να μην θέλει - ταυτότητα εσωτερική, όχι μόνο εξωτερική.
Και αυτό το υπαρξιακό καταγωγικό τραύμα διαδραματίζεται μέσα σε έναν νέο-αποικιακό παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα όπου κάθε κράτος γίνεται ο δυνάμει θηρευτής των γειτόνων του ή ο εύκολος ακόλουθος των ηγεμονιών όπου κάθε χώρα εντάσσεται ( και φυσικά εξαρτάται )
Αρνούμαστε - επειδή έχουμε αλλεργία σε εναλλακτικές αντιλήψεις - την εγγενή αντίφαση του ευρωπαϊκού πολιτικού οικοδομήματος : ότι η ΕΕ αποτελεί μονίμως μια οιονεί στρατηγική οντότητα και περισσότερο μια κεφαλαιοκρατική συμμαχία - όσο άκομψο και αν ακούγεται αυτό.
Και αυτό σημαίνει ότι η ευημερία των κοινωνιών δεν μπορεί παρά να κλείνει μέσα της πολλές αντίθετες τάσεις και πολλούς εν δυνάμει συνδυασμούς ανάμεσα στις αόρατες τάξεις που την συγκροτούν, αναλόγως την πολιτική ή οικονομική συγκυρία.
Η οπτική αυτή μοιάζει μαρξιστική και οικονομίστικη : αλλά δεν είναι.
Μια ιστορική αναδρομή, και μια θεσμική αναδρομή, σε Συνθήκες, σε Σύμφωνα και Βίβλους, δείχνει ότι η ΕΕ προσλαμβάνει διαχρονικά μια μορφή που δεν είναι αυτή ακριβώς ενός μεταεθνικού και ομοσπονδιακού οικοδομήματος : αλλά της πόλωσης μεταξύ πλούσιου βορά και φτωχού Νότου, μεταξύ ασφαλούς Δύσης και ευάλωτης Ανατολής.
Η ειρήνη, η ασφάλεια, και η πολιτισμική και κοινωνικοπολιτική έννοια της «Ευρώπης» ναι μεν παράγουν πνεύμα και ύφος κοσμοπολίτικου φιλελευθερισμού : όμως αυτό δεν αρκεί όσο εγκυμονεί ο κίνδυνος μετάστασης εδώ του αμερικανικού τεχνοφασισμού και όσο δεν έχουμε
αλλαγή του συσχετισμού των πολιτικών δυνάμεων( τα άκρα επελαύνουν) αλλά και των παραγωγικών ισορροπιών στην οικονομία.
Η Ευρώπη θα συνεχίσει να παράγει ασφάλεια (ματώνοντας με δαπάνες εξοπλιστικών προγραμμάτων) αλλά και να αποτελεί ταυτόχρονα ένα σύνολο επιλογών του ολιγοπωλιακού «παραγωγικού και πλασματικού» μεγάλου κεφαλαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (βιομηχανικού και τραπεζικού)
Πάντα στα πλαίσια του διεθνούς πολυπολικού ανταγωνισμού, που δυστυχώς έχει αφήσει πίσω την ΕΕ σε όρους ανταγωνιστικότητας, καινοτομίας, κοινωνικής και θεσμικής ευθυγράμμισης με την ραγδαία ανεξέλεγκτη εξάπλωση της τεχνητής νοημοσύνης...
via Ilias Karavolias
Σχόλια