Να προχωράς. Να προσπαθείς. Να επιβιώνεις. Ακόμα και αν όλα γύρω καταρρέουν. Μέσα στον ήχο των πραγμάτων που πέφτουν. Μέσα στην όψη των πραγμάτων που σπάνε. Ενώ όλα λυγίζουν και όλα τέμνονται. Και εσύ να προχωράς. Σπασμένος. Χτυπημένος. Και όρθιος. Δεν είμαστε αυτό που μας περιβάλλει. Δεν είμαστε αυτό που μας πολιορκεί. Είμαστε αυτό που επιμένει. Αυτό που ξεπερνάει το όριο. Ακόμα και όταν πιστεύεις πως αυτό δεν είναι εφικτό. Ακόμα και αν δεν πιστεύουμε πως θα τα καταφέρουμε. Ακόμα και αν δεν φτιαχτήκαμε για αυτό. Ακόμα και όταν η πραγματικότητα μας προδίδει όλους. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
Να προχωράς. Ακόμα και σε αυτό τον κόσμο που μας έτυχε. Τώρα που οι πιο χυδαίοι κατέχουν όλα τα πόστα. Ακόμα και σήμερα που οι λούμπεν φιγούρες ορίζουν την παγκόσμια πολιτική. Ενώ το έγκλημα γίνεται ο κανόνας του τραγουδιού. Να προχωράς. Οχι κλείνοντας τα μάτια σε όσα συμβαίνουν. Αλλά κόντρα σε όλα αυτά. Κάνε ένα βήμα ακόμα και για αυτούς που δεν μπορούν πια να βαδίσουν. Κάνε ένα βήμα ακόμα ενάντια σε όλους αυτούς που σε εμποδίζουν να βαδίσεις. Τους κατόχους και τους κτήτορες. Την μπάσταρδή τους φάρα.
Να προχωράς. Ακόμα και στον τόπο αυτό όπου η φτήνια, η αρπαγή και η χυδαιότητα έχει γίνει κυρίαρχη τάξη. Μέσα στην οργή που σου γεννούν οι πιο φτηνές δικαιολογίες, αυτές που δεν ζητούν να δικαιολογήσουν. Ενώ βλέπεις γύρω σου τους πιο γελοίους να παριστάνουν τους πιο σημαντικούς, τους πιο φτηνούς να πλουτίζουν, τους πιο βρόμικους να μιλάνε για κάθαρση. Ενώ τίποτα δεν λειτουργεί και όλα εκτροχιάζονται. Ενώ οι θύτες ζητούν επιπλέον εκδίκηση από τα θύματα, προσπαθώντας να ορίσουν τον πάτο του βαρελιού, με τη στάθμη του όλο και να χαμηλώνει.
Να προχωράς. Ακόμα και όταν μοιάζει αδύνατο. Ακόμα και όταν οι ώρες εργασίας σου σκορπάνε σαν να μην υπήρξαν. Σε ακατανόητους λογαριασμούς, σε ακατανόητες τιμές. Ενώ η ζωή όπως τη ζούμε δεν βγάζει νόημα και η εξάντλησή μας είναι καλυμμένη με αποδείξεις και τιμολόγια. Ενώ χρωστάς, ενώ προσπαθείς, ενώ καμία προσπάθεια δεν καταλήγει κάπου. Και ενώ το ξέρεις: είναι άλλοι που πλουτίζουν εις βάρος σου ακριβώς από αυτό που σου στερείται.
Να προχωράς. Ανάμεσα σε άλλους που προσπαθούν να προχωρήσουν. Ανάμεσα σε άλλους που ξέρουν την αδικία. Που νιώθουν πως δεν είναι αυτός ο τρόπος. Και όλοι μαζί να χάνεστε ανάμεσα σε ενοίκια, τιμές που ανεβαίνουν χωρίς δικαιολογία, εργασίες που καθυστερούν να πληρωθούν και λογαριασμούς που απαιτούν να πληρωθούν τώρα. Σκάνδαλα, ρεμούλες και κομπίνες έχουνε γίνει η επίσημη κρατική πολιτική. Ενώ ταυτόχρονα για εσένα ακόμα και το αυτονόητο βαφτίζεται πολυτέλεια. Να χάνεστε και ύστερα να συναντιέστε. Είμαστε εδώ για να ζήσουμε και όχι για να επιβιώσουμε. Αυτό το ξέρουμε. Και είμαστε οργισμένοι. Και είμαστε πολλοί.
Θα προχωρήσουμε. Θα προχωράμε. Ακόμα και με σφιγμένα τα δόντια. Χωρίς να ξεχνάμε. Χωρίς να συγχωρούμε. Χωρίς να αποδεχόμαστε πως όλα αυτά είναι κανονικά. Θα προχωρούμε. Ακόμα κι αν ολόκληρος ο κόσμος καίγεται.
*Ο τίτλος είναι δανεισμένος από ποίημα του W. S. Merwin
Σχόλια