Το συντομότερο ανέκδοτο: Μητσοτάκης εναντίον ρουσφετιού!


Γόνος οικογενείας με ηγεμονική παρουσία στον παλαιοκομματισμό καταγγέλλει τον παλαιοκομματισμό

Του Παναγιώτη Λιάκου

Μας συγκίνησε ο μπαγάσας ο Κυριάκος χθες με το ειλικρινέστατο διάγγελμά του. Σε τρεις μήνες θα συμπληρώσει επτά έτη αγώνων για την αξιοκρατία, κόντρα στο βαθύ κράτος που επιβιώνει με το ρουσφέτι και τις συναλλαγές κάτω από το τραπέζι.  ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Μας τα είπε ντρέτα για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ: «Οφείλω να αξιολογήσω τη συγκυρία, όχι μόνο ως δίδαγμα μιας αρνητικής εμπειρίας αλλά και ως μία νέα αφετηρία μάχης με το “βαθύ κράτος”. Με πρώτη τη δική μου παράταξη να γίνεται δύναμη ρήξης με τα κακώς κείμενα και να αναμετριέται, με ειλικρίνεια και γενναιότητα, με τις δικές της αδυναμίες». Σπουδαίες φράσεις. Η Ν.Δ. γίνεται δύναμη ρήξης με τα κακώς κείμενα με ντουζίνες βουλευτές, στελέχη και υπουργούς της να εμπλέκονται στο σκάνδαλο. Η Ν.Δ., δηλαδή, πολεμά το βαθύ κράτος που είναι η μισή Ν.Δ.; 

Είπε κι άλλο ωραίο ο πρωθυπουργός: «Η δεύτερη επισήμανσή μου για τον ΟΠΕΚΕΠΕ αφορά τη μάστιγα των πελατειακών σχέσεων, που επί δεκαετίες περνούσαν, σαν παλαιοκομματική σκυτάλη, από τα χέρια της μιας κυβέρνησης προς την επόμενη. Απέναντί της έχω σταθεί αυτοκριτικά πολλές φορές, όπως και για το γεγονός ότι δεν έκανα νωρίτερα δραστικές παρεμβάσεις για να σπάσει το “απόστημα”.

Όμως, η μεγάλη μεταρρύθμιση τώρα υλοποιείται: ΟΠΕΚΕΠΕ, όπως τον ξέραμε, δεν υπάρχει πια. Η ευθύνη του προσδιορισμού και της αποπληρωμής των αγροτικών ενισχύσεων μεταβιβάστηκε στην ΑΑΔΕ». Ας διατυπώσουμε μια σκέψη για αυτό: τον ΟΠΕΚΕΠΕ πότε σκέφτηκε να τον περάσει στην ΑΑΔΕ; Μετά το ξέσπασμα του σκανδάλου. Χρειάστηκε, δηλαδή, τουλάχιστον μία εξαετία για να πάρει μυρωδιά τι παιζόταν εκεί; Οργανισμός που διαχειρίζεται τόσα δισ. πώς στην ευχή λειτουργούσε με χαρτούρα; Μήπως βόλευαν η ασάφεια, τα στοιχεία των φακέλων που… χάνονταν;

Όμως, η βαθιά συγκίνηση, το… τσουτσούριασμα από τον προσωπικό τόνο που χρησιμοποίησε ο Μητσοτάκης στο διάγγελμά του κορυφώθηκε εδώ:

«Εδώ επιτρέψτε μου έναν πιο προσωπικό τόνο. Φτάνει πια με τους υποκριτές που “ανακάλυψαν” ξαφνικά ότι τα ρουσφέτια στον τόπο ξεκίνησαν το 2019. Τέτοιες πελατειακές σχέσεις συνοδεύουν το ελληνικό κράτος από τη σύστασή του. Είναι από τους βασικούς λόγους της εθνικής μας υστέρησης σε σχέση με την Ευρώπη. […] Όμως, από το 2019 αγωνίζομαι να μετατρέψω την Ελλάδα σε σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος, στο οποίο δεν θα χρειάζεται να γνωρίζεις προσωπικά τον βουλευτή προκειμένου να αντιμετωπιστείς με αξιοπρέπεια από το Δημόσιο». 

Μπράβο στον κ. Μητσοτάκη για την παραδοχή ότι το ρουσφέτι «είναι από τους βασικούς λόγους της εθνικής μας υστέρησης». Να επισημάνουμε, όμως, ότι το ρουσφέτι που μας κατέστρεψε ως χώρα… έφτιαξε το σόι του Μητσοτάκη και το ταΐζει βασιλικά εδώ και δεκαετίες. 

Σε αυτό το σημείο υπενθυμίζεται το φυλλάδιο του βραχύβιου κόμματος των Νεοφιλελευθέρων (πρόεδρος του οποίου ήταν ο μπαμπάς του Κυριάκου, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης) των εκλογών του Νοεμβρίου του 1977, που έχει ως κεντρικό θέμα του τους… διορισμούς των Κρητικών! Ιδού το κείμενο: «Κρητικέ, ψήφισε κρητικά. Ψήφισε κόμμα Νεοφιλελευθέρων. Ψήφισε Κώστα Μητσοτάκη. Ψήφισε Μανώλη Δεληγιαννάκη. Η μόνη διέξοδος στα αδιέξοδα της χώρας. Περισσότεροι από 30.000 διορίστηκαν χωρίς διαγωνισμό, όπως καταγγέλθηκε στη Βουλή, σε ΟΤΕ, ΕΛ.ΤΑ., ΔΕΗ και λοιπούς οργανισμούς. Οι Κρητικοί είμαστε μέσα και έξω από την Κρήτη το 12% των Ελλήνων. Η αναλογία μας στους διορισμούς έπρεπε να είναι περισσότεροι από 3.600. Ξέρετε εσείς κανέναν Κρητικό που να διορίστηκε; Όποιος ψηφίζει Νέα Δημοκρατία ψηφίζει την ερήμωση της Κρήτης».



Σε αυτές τις εκλογές το κόμμα των Νεοφιλελευθέρων πάτωσε. Πήρε το 1,08% των ψήφων και εξέλεξε μόνο έναν βουλευτή, τον αρχηγό του. Κι ο αρχηγός, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, που κατηγορούσε τη Ν.Δ. ότι ερημώνει την Κρήτη επειδή δεν διορίζει Κρητικούς, έξι μήνες μετά τις εκλογές τήν έκανε με ελαφρά πηδηματάκια από το κόμμα του και προσχώρησε στη Ν.Δ.! Με τέτοιες αρχές και αξίες μεγάλωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

============

 --------------------

===================

 Πώς ακριβώς «από το 2019 αγωνίζεται να μετατρέψει την Ελλάδα σε σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος»;

Δεν ήταν «διάγγελμα», όπως το χαρακτήρισαν κάποιοι για να του προσδώσουν βαρύτητα. Διαγγέλματα απευθύνει μόνο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Ήταν μια δήλωση του Πρωθυπουργού, που εμφανίσθηκε ως πολιτική πρωτοβουλία θεσμικότητας- ενώ είναι εξόχως αντιθεσμική: εμπλέκει τους θεσμούς στην υπεράσπιση του κόμματός του για παρανομίες, και επιχειρεί να κρύψει τις θεσμικές παραβιάσεις της κυβέρνησής του.

Η δουλειά του Πρωθυπουργού, όταν η Ευρωπαία Εισαγγελέας εντοπίζει υπουργούς και βουλευτές του να παρανομούν, δεν είναι να της υποδεικνύει να βιαστεί. Δεν έχει να κάνει με τον Ντογιάκο. Ούτε να καταφεύγει σε προχειρολογίες για «ασυμβίβαστα» που ως χθες απέρριπτε.

Μένει αμέτοχος, μέχρι ολοκληρωθεί η δικαστική κρίση. Η διάκριση των εξουσιών ισχύει και σ’ αυτή την περίπτωση. Και το «τεκμήριο της αθωότητας», που επικαλέστηκε για τους βουλευτές του, δεν συνιστά εκ των προτέρων αθώωση.

Αν «στηρίζει» την Ευρωπαϊκή εισαγγελία, όπως είπε, έπρεπε ήδη να μαζέψει τον αντιπρόεδρο και υπουργό του που έχει πει τα χειρότερα για την αρχιεισαγγελέα Κοβέσι και όσους κάνουν υπαινιγμούς για την εισαγγελέα Παπανδρέου.

Αν το εννοεί ότι «αποστολή δικογραφίας στη Βουλή με αίτημα την άρση της ασυλίας 11 Βουλευτών συνιστά σοβαρή εξέλιξη», ας το πει σε όσους από το κόμμα του τσαμπουνάνε ότι αποτελεί… παρέμβαση στην πολιτική ζωή της χώρας.

Τι σημαίνει ότι: «κανείς από τους βουλευτές μας δεν κατηγορείται ότι αποκόμισε οικονομικό όφελος». Δεν παρανομούν όταν φροντίζουν να αποκομίζουν οικονομικό όφελος οι ψηφοφόροι τους; Όταν στερούν επιδοτήσεις από αληθείς δικαιούχους, για προσωπικό πολιτικό όφελος;

Μόνο στον «ΟΠΕΚΕΠΕ διέκρινε τη μάστιγα των πελατειακών σχέσεων». Μόνο; Υπάρχει τομέας του δημοσίου στον οποίο η κυβέρνησή του να μην τις έχει εμβαθύνει;

Προς τι ο «προσωπικό τόνος» ότι «φτάνει πια με τους υποκριτές που «ανακάλυψαν» ξαφνικά ότι τα ρουσφέτια στον τόπο ξεκίνησαν το 2019». Αυτό είναι το θέμα; Ή ότι μια δικαστική αρχή διαπίστωνε διαφθορά σε μια περίοδο διακυβέρνησης και αυτή είναι η δική του.

Η Κοβέσι δεν κάνει σεμινάριο περί εξυπηρετήσεων – αλλά εισαγγελική έρευνα για υπουργούς και βουλευτές του…

Μπορεί να προβάλλει περίπου ως… ελαφρυντικό ότι αυτό που διαπιστώθηκε στον ΟΠΕΚΕΠΕ, «είναι από τους βασικούς λόγους της εθνικής μας υστέρησης σε σχέση με την Ευρώπη»; Εν προκειμένω, η «εθνική οντότητα» ελέγχεται; όχι συγκεκριμένα πρόσωπα από το κόμμα του; «Αυτή είναι η Ελλάδα» που έλεγε ο Σημίτης;

Πώς ακριβώς «από το 2019 αγωνίζεται να μετατρέψει την Ελλάδα σε σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος»;

Με την αύξηση των μετακλητών σε 4. 000, τα 12 δις των απευθείας αναθέσεων, την κατάλυση του «νόμου Πεπονή» το 60μελές κυβερνητικό σχήμα, τις ακρότητες των υπουργών του στο κράτος Δικαίου, το μεταναστευτικό, τα Τέμπη και τη Πύλο, τον εκμαυλισμό της ενημέρωσης;,

Αν ως «Πρωθυπουργός, και ως Πρόεδρος κόμματος» αξιολογεί την συγκυρία, ως «δίδαγμα μιας αρνητικής εμπειρίας», γιατί διορίζει υφυπουργό κάποιον που έλεγε ότι δεν υπάρχει σκάνδαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ;

Κατά κανόνα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης οσάκις βρισκόταν την πλάτη στον τοίχο, αμυνόταν με τρία ομόκεντρα επιχειρήματα: «πρόκειται για διαχρονική παθογένεια» – «δεν το γνώριζα» – «είναι σκευωρία».

Στην τηλεοπτική απολογία του έμεινε στο πρώτο, υπονόησε το δεύτερο και οι προπαγανδιστές του ανέλαβαν το τρίτο.

Εμφανίζεται ως καθαρτήρας του μέλλοντος για να μην αντιμετωπιστεί ως υπόλογος του παρελθόντος – που τον στοιχειώνει και με άλλες υποθέσεις.

Επιστρέφουν και οι ανακριτές των υποκλοπών και ήταν μάλλον ερασιτεχνική η απόπειρα να δικαιολογήσει τις εγχώριες παρακολουθήσεις – δια του παραλληλισμού με ιός «επισυνδέσεις» της Ευρωπαϊκής εισαγγελίας.

Άλλο η τεκμηρίωση της παρανομίας από την αστυνομία και άλλο η συλλογή πληροφοριών για πολιτικούς αντίπαλους και φίλους – με την ΕΥΠ και παράνομα λογισμικά.

Τελικά, αυτή η δήλωση δεν ήταν καλή ιδέα – έκανε τα πράγματα χειρότερα…

AΠΟ ΤΟ IEIDISEIS.GR

 ================
Μια προφητική κουβέντα τού 1984
«ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ; ΔΕΝ ΤΡΕΛΑΘΗΚΑ!»
Θα έσκαγα αν δεν το ρώταγα:
— Κυρία Βλάχου, αύριο το πρωί η Νέα Δημοκρατία εκλέγει νέο αρχηγό. Η εφημερίδα σας, η «Καθημερινή», γιατί στηρίζει Στεφανόπουλο και όχι Μητσοτάκη;
— Να στηρίξω Μητσοτάκη; Μα δεν τρελάθηκα! Έχω ακόμη σώας τας φρένας. Ξέρω πως αύριο θα εκλεγεί και μάλιστα με μεγάλη πλειοψηφία, αλλά εγώ δεν υπήρχε περίπτωση να τον βοηθήσω.
— Γιατί;
— Γιατί τον ξέρω πολύ καλά και από πολύ παλιά. Από τότε που μπήκε στην πολιτική. Και γιατί η αυριανή εκλογή δεν είναι κρίσιμη μόνο για τη Νέα Δημοκρατία αλλά και για τη χώρα.
31 Αυγούστου 1984. Τρεις μέρες μετά την παραίτηση του Ευάγγελου Αβέρωφ και μια μέρα πριν τον διαδεχθεί ο Κώστας Μητσοτάκης. Είμαι για λίγες μέρες στην Αθήνα και περνάω από τα γραφεία της «Καθημερινής» να πάρω ένα βιβλίο από τις εκδόσεις της. Ρωτάω τον θυρωρό αν μπορώ να δω την κυρία Βλάχου, σίγουρος πως η απάντηση θα είναι αρνητική.
— Ποιος τη ζητάει;
Του λέω ότι δουλεύω σε εφημερίδα των Ιωαννίνων. Μιλάει μαζί της στο εσωτερικό τηλέφωνο και…
— Η κυρία Βλάχου σάς περιμένει!
Μπαίνω με πολύ τρακ στο ιστορικό γραφείο του πέμπτου ορόφου της οδού Σωκράτους 57. Μικρός, τις δεκαετίες του '50 και του '60, άκουγα πως από αυτό το γραφείο η πανίσχυρη Ελένη Βλάχου κυβερνούσε την Ελλάδα. Σε παλιές φωτογραφίες βλέπουμε πως στο ίδιο γραφείο την επισκέπτονταν βασιλιάδες, Πρόεδροι, πρωθυπουργοί. Την ενημέρωναν προσωπικά για κάποια σοβαρά ζητήματα και άκουγαν τη γνώμη της.
Σε μια φωτογραφία (δείτε την στο πρώτο σχόλιο της ανάρτησης) η Βλάχου κάθεται στην πολυθρόνα του γραφείου της και η βασίλισσα Φρειδερίκη στην καρέκλα επισκέπτη, σαν μια οποιαδήποτε επισκέπτρια. Η Ελένη Βλάχου έλεγε πως ο δημοσιογράφος οφείλει να μιλάει ακόμα και στον ανώτατο άρχοντα ως ίσος προς ίσον. Γιατί μιλάει ως εκπρόσωπος της κοινής γνώμης και όχι ως ο κύριος τάδε.
Την 21η Απριλίου του ’67 έβαλε λουκέτο στις εφημερίδες και τα περιοδικά της για να μη συνεργαστεί με τη χούντα. Το τίμημα που πλήρωσε, βαρύ: οικονομική καταστροφή.
Δραπέτευσε από το σπίτι της, όπου ο δικτάτορας Παπαδόπουλος την κρατούσε φυλακισμένη και φρουρούμενη, κατάφερε να διαφύγει μεταμφιεσμένη στο εξωτερικό και πρωτοστάτησε στον αντιδικτατορικό αγώνα.
Η ηλικιωμένη που με υποδέχεται στο γραφείο της δεν μοιάζει καθόλου με την «σιδηρά κυρία» που έχω ακουστά. Είναι μαζί μου εξαιρετικά φιλική και ομιλητική. Βλέπει τον άγνωστο νεαρό συντάκτη επαρχιακής εφημερίδας σαν συνάδελφο και του εμπιστεύεται πράγματα που δεν θα τα έλεγε δημοσίως. Όπως τη γνώμη της για τον Μητσοτάκη.
«Η οικονομική κατάσταση της “Καθημερινής” είναι τραγική, μου λέει. Το παμπάλαιο πιεστήριο και οι λινοτυπικές μηχανές μας είναι για πέταμα και δεν έχουμε χρήματα να περάσουμε στη νέα τεχνολογία. Μπορούμε να φιλοξενούμε κείμενά σας, να ξέρετε όμως ότι όλοι οι συνεργάτες-αρθρογράφοι μας είναι άμισθοι».
Πάγια τακτική: οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ κλαίγονται για τα οικονομικά τους για να μη πληρώνουν. Η Βλάχου, ωστόσο, ήταν ειλικρινής. Τα γεγονότα που ακολούθησαν επιβεβαίωσαν πως η εμβληματική εφημερίδα είχε πράγματι τα χάλια της: πώληση στον Κοσκωτά, κατασχέσεις, δικαστικές περιπέτειες, πώληση στον πατέρα Αλαφούζο.
Η Ελένη Βλάχου ήταν εμμονική κατά της Αριστεράς και των Παπανδρέου, όπως ο πατέρας της, ο Γεώργιος Βλάχος, ήταν εμμονικός κατά του Ελευθερίου Βενιζέλου. Μπορεί κάποιος να διαφωνεί μαζί της κάθετα και διαγώνια, αλλά δεν μπορεί κανένας να αμφισβητήσει την εντιμότητά της.
Η «Καθημερινή» χρεοκόπησε γιατί είπε «όχι» στη χούντα. Και γιατί η εκδότριά της επέμενε να είναι μόνο εκδότρια. Δεν εκμεταλλεύτηκε την τεράστια πολιτική της δύναμη για να θησαυρίσει με θαλασσοδάνεια, μίζες και δημόσια έργα. Ήταν μια χρεοκοπία - τίτλος τιμής.
Οι παραδοσιακοί εκδότες που έλεγαν «όχι» σε χούντες και σε Μητσοτάκηδες, που δεν ξεπουλιούνταν και δεν εξαγοράζονταν, δεν υπάρχουν πια. Έχουν εκλείψει.
Αυτοί που δεν έχουν εκλείψει αλλά ζουν και βασιλεύουν είναι οι Μητσοτάκηδες.
Είναι οι μιντιάρχες και οι πολιτικοί της διαπλοκής, της σαπίλας, του πλιάτσικου.
Η σάρα, η μάρα και το κακό συναπάντημα.
ΘΩΜΑΣ ΝΟΥΣΙΑΣ
 

Σχόλια